โรงเรียนเก่ากลางเมืองฟลอเรนซ์ถูกสร้างด้วยหินสีหม่น หน้าต่างสูงเรียงเหมือนดวงตาที่ไม่เคยกระพริบ
เด็กนักเรียนเรียกมันว่า Scuola della Notte — โรงเรียนแห่งรัตติกาล
ทุกวันพอแดดลับหลังคา ระฆังเก่าจะดัง ก้อง ทั้งที่ไม่มีใครดึงเชือก
ครูยามพูดเหมือนกันหมดว่า
“อย่าอยู่หลังหกโมง…โดยเฉพาะอาคารดนตรี”
ลอเรนโซ นักเรียนแลกเปลี่ยนไม่เชื่อเรื่องผี
จนคืนหนึ่ง เขากลับไปเอาไวโอลินที่ลืมไว้
ทางเดินยาวเงียบราวกับเวลาหยุด
เสียงรองเท้าของเขาดังก้องเกินจริง
และแล้ว—
เสียงเปียโนก็ดังขึ้นเอง
ช้า… หนัก… เหมือนคนกำลังซ้อมบทสุดท้ายของชีวิต
ในห้องดนตรี มีเด็กผู้หญิงชุดนักเรียนโบราณนั่งอยู่
ผมดำยาวบังหน้า
นิ้วซีดขาวแตะคีย์เปียโน
ลอเรนโซกลืนน้ำลาย
“ใคร…ใครอยู่ตรงนั้น?”
เด็กคนนั้นเงยหน้า
ดวงตากลวงว่าง แต่มีน้ำตาไหล
“ฉันสอบไม่ผ่าน…
ครูขังฉันไว้ที่นี่
และไม่มีใครกลับมารับฉันอีกเลย”
ไฟทั้งอาคารดับพรึบ
เสียงระฆังดังอีกครั้ง—ใกล้หูเขาเกินไป
เช้าวันต่อมา
ครูพบไวโอลินวางอยู่หน้าอาคาร
ข้าง ๆ มีโน้ตดนตรีเก่าเขียนด้วยลายมือสั่น ๆ
ตั้งแต่นั้น
ทุกคืนหลังหกโมง
จะมีเสียงเปียโนเล่นคู่กับไวโอลิน
ช้า… เศร้า… แต่ไพเราะ
และไม่มีใคร
กล้าสอบตกอีกเลย
ในโรงเรียนแห่งนี้ 🇮🇹🕯️
