โรงเรียนประจำเก่าแก่กลางรัฐราชสถานตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลทราย
อิฐสีแดงซีดเหมือนเลือดแห้ง
เสียงระฆังเช้าดัง ก้อง แต่ไม่มีใครกล้าถามว่า
“ใครเป็นคนตี”
อารวิน นักเรียนใหม่จากเดลี ถูกส่งมาเพราะ “เด็กดื้อ ต้องมีวินัย”
คืนแรก เขาได้ยินเสียงสวดภาษาสันสกฤตแผ่วเบา
เหมือนบทเรียนที่ยังไม่จบ… แม้โรงเรียนจะหลับแล้ว
เพื่อนร่วมห้องกระซิบเตือน
“อย่าเดินไปอาคารเรียนเก่า หลังสี่ทุ่ม”
อารวินหัวเราะ
ผีเหรอ? ศตวรรษที่ 21 แล้วนะ
แต่คืนที่สาม
เขาเห็นเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งนั่งเรียงแถวในห้องเรียนมืด
ทุกคนใส่ชุดนักเรียนแบบโบราณ
หน้าเรียบ… ตาไม่กระพริบ
บนกระดานดำ
มีชอล์กเขียนไว้ว่า
“การบ้านยังไม่ส่ง”
ครูคนหนึ่งยืนหันหลังให้
เสียงไม้เรียวเคาะโต๊ะ กึก… กึก…
ก่อนจะพูดด้วยเสียงแหบพร่า
“ใครสอบตก… อยู่เรียนต่อ”
อารวินถอยหลังชนประตู
แต่ประตูไม่มีลูกบิด
มีเพียงฝ่ามือซีด ๆ โผล่ออกมาจากผนัง
เช้าวันรุ่งขึ้น
ชื่อของอารวินถูกเพิ่มในทะเบียนนักเรียน
ปีการศึกษา พ.ศ. 2476
และตั้งแต่นั้นมา
ทุกคืนหลังสี่ทุ่ม
จะมีเด็กใหม่เห็น “นักเรียนคนหนึ่ง”
นั่งอยู่แถวหลังสุด
ไม่เคยพูด
ไม่เคยสอบผ่าน
และ… ไม่เคยกลับบ้าน
