โรงเรียนไฮเวย์ครีกไฮสคูล ตั้งอยู่ชานเมืองเล็กๆ ในรัฐโอไฮโอ
กลางวันมันดูธรรมดาเกินธรรมดา—ตึกอิฐแดง ธงชาติปลิว ครูสอนประวัติศาสตร์บ่นเรื่องเดิม
แต่กลางคืน…มันหายใจ
คืนหนึ่ง “ไมค์” นักเรียน ม.ปลาย ที่อยู่ชมรมถ่ายภาพ แอบกลับเข้าโรงเรียนเพื่อถ่ายรูปทางเดินเก่า อาคาร B
ที่นี่เคยเกิดเหตุไฟไหม้เมื่อสามสิบปีก่อน
มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งหายไป
ไม่มีศพ
ไม่มีคำอธิบาย
มีแค่ชื่อในแฟ้มเก่า: Emily Carter
เวลา 23:47 น.
ไฟในทางเดินกระพริบ ทั้งที่ระบบไฟถูกตัดไปแล้ว
ไมค์ยกกล้องขึ้น
ในช่องมองภาพ…เขาเห็นเงาผู้หญิงยืนอยู่ปลายทางเดิน
ชุดนักเรียนเก่าแบบยุค 90
ผมยาวบังหน้า
เท้าไม่แตะพื้น
“ใครน่ะ?” เขาพูด ทั้งที่รู้ว่าคำถามนี้โง่พอๆ กับการเปิดประตูผิดบานในหนังสยองขวัญ
เงานั้นไม่ตอบ
แต่ไฟล็อกเกอร์ข้างๆ ค่อยๆ เปิด ปึง ปึง ปึง
เหมือนมีใครเดินผ่านทีละบาน
ทั้งที่ไม่มีใครอยู่
กล้องของไมค์ถ่ายภาพเอง
แฟลชวาบ
เมื่อเขาดูรูป…
ในภาพมีเขา
ยืนอยู่คนเดียว
แต่ในกระจกปลายทางเดิน
มีผู้หญิงอีกคนยืนซ้อนหลังเขา
มือของเธอวางบนไหล่เขา
เสียงกระซิบดังข้างหู
เบา…เย็น…และชัด
“เธอเห็นฉันแล้ว
งั้นช่วยอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม”
เช้าวันต่อมา
โรงเรียนประกาศว่านักเรียนชื่อไมค์หายตัวไป
กล้องของเขาถูกพบในล็อกเกอร์อาคาร B
ในเมมโมรี่การ์ด
มีรูปสุดท้าย
เป็นภาพทางเดินว่างเปล่า
แต่มีนักเรียนชายคนหนึ่ง
ยืนอยู่ข้างเด็กผู้หญิงผมยาว
ทั้งคู่ใส่ชุดนักเรียนเหมือนกัน
และไม่มีเงาใต้เท้า
ตั้งแต่นั้นมา
ถ้าใครเดินผ่านอาคาร B ตอนกลางคืน
จะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ
เหมือนเพื่อนสองคนที่ไม่ต้องกลับบ้านอีกแล้ว
