โรงเรียนมัธยมซานตาโลร่า ตั้งอยู่ชานเมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของเม็กซิโก
กลางวันมันคือโรงเรียนธรรมดา—เสียงหัวเราะ กลิ่นชอล์ก กระดิ่งเลิกเรียน
แต่พอกลางคืนมา…
โรงเรียนนี้จะ “หายใจ”
ดิเอโก นักเรียนใหม่ ย้ายมาตอนเทอมสอง
วันแรกครูเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเกินเหตุ
“อย่าอยู่โรงเรียนหลังหกโมงเย็น โดยเฉพาะอาคารเรียนเก่า”
แน่นอน—คำเตือนแบบนี้ = ธงแดงขนาดยักษ์
และแน่นอนอีก—ดิเอโกไม่ฟัง
เย็นวันหนึ่ง เขาลืมสมุดไว้ในห้องเรียนอาคารเก่า
อาคารที่ปิดไฟ
อาคารที่เงียบเหมือนหยุดเวลา
เขาเดินขึ้นบันได เสียงรองเท้ากระทบพื้น กึก…กึก…
พอถึงชั้นสอง เสียงนั้นไม่ใช่ของเขาคนเดียวอีกต่อไป
กึก…กึก…กึก…
เหมือนมีใครเดิน “สวนจังหวะ”
ดิเอโกหยุด
เสียงนั้นก็หยุด
หน้าต่างปลายทางเดินสะท้อนเงาเด็กนักเรียนหญิง
ใส่ชุดนักเรียนเก่า สีซีด
ผมยาวปิดหน้า
ยืนอยู่ตรงที่…ไม่มีใครควรยืนได้
“เธอ…หลงทางเหรอ?” ดิเอโกถาม ทั้งที่หัวใจอยากวิ่งหนี
เด็กหญิงเงยหน้า
ไม่มีตา
มีแค่ความว่างเปล่า
และรอยยิ้มที่ไม่ควรอยู่บนหน้าใคร
ไฟทั้งอาคารดับพรึ่บ
เสียงกระดิ่งดัง กริ๊ง—กริ๊ง—กริ๊ง ทั้งที่ไม่ใช่เวลาเลิกเรียน
เช้าวันต่อมา
ดิเอโกมาโรงเรียนตามปกติ
แต่เพื่อน ๆ มองเขาแปลก ๆ
เพราะชื่อของเขา
ถูกเขียนเพิ่มไว้บนกระดานหน้าอาคารเก่า
ใต้รายชื่อเด็กนักเรียนที่ “หายไป” เมื่อสิบปีก่อน
และทุกคืนหลังหกโมง
ยามโรงเรียนจะได้ยินเสียงรองเท้านักเรียน
เดิน “สวนจังหวะ”
เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคู่
