โรงเรียนเซนต์แบล็ควูดตั้งอยู่บนเนินหญ้าสีหม่น อาคารอิฐแดงเก่าแก่ยืนหยัดมาร้อยกว่าปี ราวกับรู้ความลับของทุกลมหายใจที่เคยผ่านเข้าไป
ยามค่ำ ระฆังโบสถ์จะตีช้า ๆ เสียงกังวานเหมือนนาฬิกาที่เดินถอยหลัง
ผม—โธมัส นักเรียนใหม่—ถูกส่งมาเรียนที่นี่เพราะ “ระเบียบดี” ตามคำผู้ใหญ่
แต่คืนแรก ผมรู้ทันทีว่าโรงเรียนนี้ ไม่เรียบร้อยอย่างที่คิด
สามทุ่มตรง ไฟทางเดินชั้นสามกระพริบ
ทั้งที่กฎโรงเรียนเขียนชัด: หลังสามทุ่ม ห้ามออกจากหอพักเด็ดขาด
ผมได้ยินเสียงรองเท้าหนัง
กึก… กึก…
ช้า สุภาพ เหมือนสุภาพบุรุษสมัยศตวรรษที่แล้ว
ผมแง้มประตูออกไป
ปลายทางเดินมีเด็กชายคนหนึ่ง ใส่ชุดนักเรียนเก่า กระดุมทองหม่น ดวงตาซีดเหมือนหมอกเช้า
“เธอไม่ควรอยู่ที่นี่” เขาพูดเสียงเรียบ สำเนียงอังกฤษเก่าเหมือนหลุดจากหนังสือประวัติศาสตร์
“แล้วนายล่ะ?” ผมถาม ทั้งที่หัวใจเต้นเหมือนกลองสงคราม
เด็กคนนั้นยิ้มบาง ๆ
“ฉันอยู่ที่นี่… ตั้งแต่ยังไม่มีไฟฟ้า”
ทันใดนั้น ผนังทางเดินเต็มไปด้วยเงา
เงาของนักเรียนหลายสิบคน ยืนเรียงเหมือนเข้าแถว
ไม่มีใครมีเงาของตัวเอง ยกเว้น ผม
“พวกเขาเคยฝ่าฝืนกฎ” เด็กชายพูด “และถูกโรงเรียนจดจำไว้ตลอดกาล”
ระฆังดัง ตึงงง—
ไฟดับ
ความหนาวกัดลึกถึงกระดูก
เช้าวันต่อมา ไม่มีใครเชื่อเรื่องที่ผมเล่า
ครูใหญ่เพียงยิ้ม แล้วพูดว่า
“โรงเรียนของเรา…รักระเบียบเป็นพิเศษ”
แต่บนโต๊ะผม มีเศษกระดุมทองเก่า ๆ วางอยู่
และตั้งแต่คืนนั้น ผมไม่เคยฝ่าฝืนกฎอีกเลย
เพราะที่เซนต์แบล็ควูด
โรงเรียนไม่ลืมใคร
และผี…ไม่เคยจบการศึกษา
