เสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น กริ๊ง—
นักเรียนแยกย้ายเหมือนฝูงนกยามโพล้เพล้
เหลือเพียง “อายาเมะ” ที่ต้องอยู่เวรทำความสะอาดห้อง 3-B เพียงลำพัง
แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่า
เงายาวบนพื้นเหมือนแขนของใครบางคนที่เอื้อมมา…ช้า ๆ
โรงเรียนแห่งนี้เก่าแก่กว่าร้อยปี
และมีเรื่องเล่าหนึ่งที่ไม่มีอยู่ในหนังสือเรียน
“ถ้าได้ยินเสียงกวาดพื้นหลังเลิกเรียน ทั้งที่อยู่คนเดียว…อย่าหันกลับไป”
อายาเมะหัวเราะเบา ๆ
ผีก็แค่เรื่องหลอกเด็ก—เธอคิดแบบนั้น
จนกระทั่ง…
ครืด…ครืด…
เสียงไม้กวาดเสียดสีกับพื้นดังมาจากหลังห้อง
ทั้งที่ไม้กวาดของเธออยู่ในมือ
ลมหายใจเย็นเฉียบไหลผ่านต้นคอ
กระจกหน้าห้องสะท้อนภาพนักเรียนหญิงในชุดกะลาสี
ผมยาวปิดหน้า
ยืนก้มหน้ากวาดพื้น…ช้า ๆ ซ้ำ ๆ
อายาเมะนึกถึงตำนานทันที
ผีเด็กนักเรียนที่เสียชีวิตตอนทำความสะอาดหลังเลิกเรียน
วิญญาณที่ยัง “ทำหน้าที่ไม่เสร็จ”
เธอกลืนน้ำลาย
แล้วค่อย ๆ วางไม้กวาดลง
โค้งคำนับตามธรรมเนียมญี่ปุ่น
“ขอโทษนะคะ…ถ้ารบกวน”
เสียงกวาดพื้นหยุดลง
เงาในกระจกค่อย ๆ เลือนหาย
เหลือเพียงความเงียบ และแสงสุดท้ายของวัน
วันต่อมา
ห้อง 3-B สะอาดเอี่ยม
ไม่มีฝุ่น ไม่มีคราบ
และไม่มีใครกล้าอยู่เวรคนเดียวอีกเลย
เพราะในโรงเรียนญี่ปุ่นบางแห่ง
ผี…ไม่ได้มาหลอก
แต่มา ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป 👘🌙
