หิมะตกไม่หยุด ราวกับฟ้ากำลังลบความทรงจำของเมืองนี้
โรงเรียนเก่าหลังหนึ่งตั้งอยู่สุดถนนเลนินสกี ผนังอิฐสีเทาแตกร้าว นาฬิกาหน้าตึกหยุดเดินที่เวลา 02:17 มานานกว่าสามสิบปี
ผมเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน
คืนแรกที่เข้าเวรทำความสะอาด ผมได้ยินเสียงเปียโนดังมาจากชั้นสาม
แปลก—โรงเรียนนี้ไม่มีห้องดนตรี
ผมเดินขึ้นบันได ไฟกระพริบเหมือนกำลังลังเลว่าจะสว่างหรือมืดดี
เมื่อถึงหน้าห้องเรียนหมายเลข 317 ประตูเปิดแง้มเองช้า ๆ
เสียงเปียโนหยุดทันที
เหลือแค่ความเงียบ…ที่ดังเกินไป
ในห้อง มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหลังตรง
ชุดนักเรียนสมัยโซเวียต
ถักเปียสองข้าง
มือวางบนโต๊ะ แต่ไม่มีสมุด ไม่มีปากกา
เธอหันมามองผม
ดวงตาสีซีดเหมือนหิมะที่ไม่เคยโดนแดด
“คุณมาสาย” เธอพูดเบา ๆ เป็นภาษารัสเซีย
ผมอยากตอบ แต่เสียงไม่ออก
เธอลุกขึ้น เดินผ่านผมไป
อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ เหมือนฤดูหนาวเดินผ่านหัวใจ
บนกระดานดำ ปรากฏชอล์กเขียนเองทีละคำ
“ถ้าออกจากโรงเรียนนี้
อย่าลืมฉัน”
ไฟดับ
เช้าวันถัดมา ผมถามภารโรง
เขาหน้าซีด แล้วเล่าเสียงสั่นว่า
เมื่อสามสิบปีก่อน มีนักเรียนหญิงเสียชีวิตในห้อง 317
คืนสอบใหญ่
เธอรอครู…แต่ไม่มีใครมา
นาฬิกาหยุดตอน 02:17
ตั้งแต่นั้น
ใครก็ตามที่อยู่โรงเรียนหลังเที่ยงคืน
จะได้ยินเสียงเปียโน
และมีชื่อเพิ่มในทะเบียนเรียนเก่า
ชื่อเดียว
เขียนด้วยลายมือเด็กผู้หญิง
ผมกลับไปดูทะเบียนเล่มนั้น
หน้าสุดท้าย
เป็นชื่อผม
หมึกยังไม่แห้ง
และตอนนี้…
นาฬิกาหน้าโรงเรียน
เริ่มเดินอีกครั้ง
02:18
