โรงเรียนเซนต์ครอฟต์ ตั้งอยู่กลางหุบเขาทางตอนเหนือของสกอตแลนด์
อาคารหินสีเทาเก่าแก่ยืนหยัดมากว่าร้อยปี
กลางวันมันดูเหมือนโรงเรียนประจำธรรมดา
แต่พอกลางคืน—มันฟังดูเหมือนกำลังหายใจ
ลูคัส เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากแคนาดา
คืนแรกที่เขานอนในหอพัก เขาได้ยินเสียง กริ่งโรงเรียน ดังขึ้นตอน 23:47 น.
แปลก
เพราะกริ่งจะดังแค่ตอนเช้าและตอนเลิกเรียน
เขาคิดว่าเครื่องรวน
จนคืนที่สอง… เสียงกริ่งดังอีก
ตามมาด้วยเสียงฝีเท้า
ช้า… ลาก… เหมือนรองเท้านักเรียนเปียกน้ำ
ลูคัสแง้มประตูออกไปดู
โถงทางเดินยาวว่างเปล่า
ไฟสลัว
และที่ปลายทางเดิน
มี “นักเรียนหญิง” คนหนึ่งยืนหันหลังให้
ชุดยูนิฟอร์มเก่า
สีซีด
ผมยาวเปียกจนหยดลงพื้นหิน
“เธอหลงทางเหรอ?” ลูคัสถาม เสียงสั่นนิด ๆ
เด็กผู้หญิงค่อย ๆ หันมา
ใบหน้าซีด
ดวงตากลวงเหมือนเงาในกระจก
เธอยิ้ม
แล้วพูดเบา ๆ
“ยังไม่เลิกเรียนเลยนะ”
ทันใดนั้น
เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง
ดัง ใกล้หู
ทั้งที่ไม่มีลำโพงตรงนั้น
ลูคัสสะดุ้งสุดตัว
ไฟในโถงดับวูบ
เช้าวันรุ่งขึ้น
เขาถามครูประจำหอ
ครูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า
“โรงเรียนเรามีนักเรียนหญิงคนหนึ่ง
เสียชีวิตเมื่อร้อยปีก่อน
เธอออกจากห้องเรียนตอนดึก
เพราะได้ยินเสียงกริ่ง…
ทั้งที่วันนั้น โรงเรียนเลิกไปนานแล้ว”
ลูคัสไม่ได้นอนที่เซนต์ครอฟต์อีกคืน
แต่บางคนบอกว่า
ทุกคืนเวลา 23:47 น.
จะมีนักเรียนใหม่คนหนึ่ง
สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงกริ่ง
และเด็กผู้หญิงคนนั้น
ก็ยังคงยืนอยู่ที่ปลายทางเดิน
รอให้ “คาบเรียน” ดำเนินต่อไป
