โรงเรียนประกาศชัดเจน
“หลังหกโมงเย็น ห้ามนักเรียนอยู่ในอาคารเรียนเด็ดขาด”
ไม่มีใครบอกเหตุผล
และไม่มีใครถาม
เพราะทุกคนรู้ว่า…บางคำถาม ไม่ควรถาม
แต่แอน—เด็กเวรประจำวัน—ลืมสมุดไว้ในห้อง ม.2/12
ตอนที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว
โถงทางเดินเงียบผิดปกติ
ไฟกระพริบเหมือนหายใจไม่สม่ำเสมอ
เสียงรองเท้าของตัวเองดังเกินไป
ดังเหมือนมีใคร ตั้งใจฟัง
พอเปิดประตูห้อง
ความมืดก็ไหลออกมา
ไม่ใช่มืดแบบไม่มีแสง
แต่มืดแบบ เหมือนมีอะไรยืนอยู่ข้างใน
บนกระดานดำ
มีข้อความเขียนด้วยชอล์กสีขาว
“อย่าเปิดไฟ”
แอนหัวเราะแห้งๆ
“ก็แค่เด็กแกล้งกัน”
มือเอื้อมไปที่สวิตช์
คลิก
ไฟไม่ติด
แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นแทน
เสียงลากเก้าอี้
ช้า
ใกล้
และ…ไม่ควรมีใครอยู่
แอนถอยหลัง
ชนโต๊ะ
โต๊ะที่มีสมุดของตัวเองวางอยู่
สมุดเปิดค้าง
หน้าเดิมที่เขาไม่ได้เปิด
ในนั้นมีลายมือเขียนไว้ว่า
“ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้
แปลว่าเธอเปิดไฟไปแล้ว”
ลมหายใจอุ่นๆ เป่าที่หลังคอ
ทั้งที่ห้องยังมืด
เสียงกระซิบดังชิดหู
เบาจนแทบไม่ใช่เสียง
“คราวนี้…อย่าหันมานะ”
เช้าวันถัดมา
ยามโรงเรียนเจอไฟห้อง ม.2/12 เปิดอยู่
ห้องว่าง
ไม่มีใคร
บนกระดานดำ มีข้อความใหม่
“ขอบคุณที่มาแทนเรา”
และตั้งแต่นั้น
ก็มีชื่อเด็กเวรเพิ่มขึ้นหนึ่งชื่อ
ในวันที่แอน…ไม่เคยมาโรงเรียนอีกเลย
