ในห้องเรียนเก่าชั้นสาม มีหน้าต่างบานหนึ่งที่ไม่มีใครเปิดมันมานานแล้ว
ไม่ใช่เพราะมันพัง
แต่เพราะทุกคนคิดว่า “มันคงเปิดไม่ได้”
ฝุ่นเกาะหนาเหมือนความเชื่อเดิมๆ
กรอบไม้แตกลายเหมือนเวลาที่ถูกละเลย
เด็กนักเรียนเดินผ่านมันทุกวัน
มองเห็น
แต่ไม่เคยมอง เข้าไป
วันหนึ่ง เด็กชายคนหนึ่งย้ายเข้ามาใหม่
เขานั่งแถวหลัง ใกล้หน้าต่างบานนั้นพอดี
ในคาบเรียนที่ครูสอนด้วยเสียงราบเรียบ
เขาไม่ได้เหม่อ
เขาแค่สงสัย
“ถ้ามันเปิดไม่ได้จริง
ทำไมถึงยังมีบานพับอยู่?”
พักเที่ยงวันนั้น
เขาไม่ได้ลงไปเล่นบอล
เขาเอามือจับที่กรอบไม้
ค่อยๆ ออกแรง
ไม่แรงแบบดันทุรัง
แต่แรงแบบ เชื่อว่าเป็นไปได้
เสียง “เอี๊ยด” เบาๆ ดังขึ้น
ลมเย็นพัดเข้ามา
แสงแดดไหลทะลักเหมือนคำตอบที่รอมานาน
เพื่อนทั้งห้องหันมามอง
บางคนยิ้ม
บางคนอึ้ง
บางคนคิดในใจว่า
“อ้าว มันเปิดได้จริงๆ ด้วย”
วันนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนทันที
โลกยังเหมือนเดิม
การบ้านยังเยอะ
สอบยังยาก
แต่ตั้งแต่นั้น
ทุกคนรู้แล้วว่า
บางอย่างที่เราไม่เคยลอง
ไม่ใช่เพราะมันเป็นไปไม่ได้
แค่เพราะยังไม่มีใครกล้าลองก่อน
และหน้าต่างบานนั้น
ก็ไม่เคยถูกปิดสนิทอีกเลย
