เย็นวันหนึ่ง ลมพัดผ่านสนามโรงเรียนเหมือนถอนหายใจยาว
แอนดริวนั่งอยู่ข้างประตูเหล็ก สนามเงียบจนได้ยินเสียงความคิดตัวเอง
ในกระเป๋าเสื้อ มีเหรียญเก่า ๆ หนึ่งเหรียญ
ไม่รู้มาจากไหน รู้แค่ว่ามันหนักกว่าความทรงจำ
และเย็นกว่าคำปลอบใจ
เขาหมุนเหรียญนั้นบนหลังมือ
หัว—คือความฝัน
ก้อย—คือความกลัว
เหรียญหมุน
โลกเหมือนหยุด
เสียงครู เสียงเพื่อน เสียงนาฬิกา หายไปหมด
“ถ้าล้มล่ะ?”
ความคิดถาม
“ถ้าไม่ลองล่ะ?”
หัวใจสวนกลับ
เหรียญตกกระทบพื้น แกร๊ง
เสียงสั้น ๆ แต่ชัดกว่าคำพูดพันคำ
มันออกหัว
แอนดริวยิ้ม ไม่ใช่เพราะโชค
แต่เพราะเขาเพิ่งรู้ว่า
ต่อให้มันออกก้อย
เขาก็จะเดินต่ออยู่ดี
เขาเก็บเหรียญใส่กระเป๋า
ลุกขึ้น
แล้วเดินออกจากสนาม
พร้อมความฝันที่ยังไม่สมบูรณ์
แต่ “เป็นของเขา” อย่างแท้จริง
