วันที่ 3 มิถุนายน
วันนี้ทุกอย่างปกติดี
แม่ยิ้มให้ตอนเช้า
พ่อเปิดทีวีเสียงดัง
บ้านยังอยู่ที่เดิม
แต่กระจกในห้องน้ำ…
มันมีรอยมือเพิ่มขึ้น
ทั้งที่ผมอยู่คนเดียว
ผมคิดว่าคงเป็นของผม
แต่รอยมันใหญ่กว่า
วันที่ 4 มิถุนายน
ผมลองเช็ดกระจก
รอยมือหาย
แต่มีข้อความแทนที่
เขียนจากไอน้ำ
“วันนี้เธอจำเราได้ไหม”
ผมไม่จำ
แต่หัวใจเต้นเหมือนโกหกตัวเอง
วันที่ 5 มิถุนายน
เมื่อคืนผมได้ยินเสียงเปิดสมุด
ทั้งที่สมุดอยู่ใต้หมอน
มีลายมือเพิ่ม
ไม่ใช่ของผม
ตัวหนังสือเอียง เหมือนคนเขียนด้วยมือที่ไม่คุ้นเคย
“เธออ่านได้ แปลว่าเรายังอยู่”
ผมลองฉีกหน้านั้นทิ้ง
แต่เช้านี้
มันกลับมา
พร้อมคราบเหมือนน้ำเก่าๆ
กลิ่นเหมือนห้องปิดตาย
วันที่ 6 มิถุนายน
ผมเริ่มสังเกตว่า
เงาของผมในกระจก
ขยับช้ากว่าตัวจริง
เสี้ยววินาที
แต่พอจะเห็นได้
เมื่อคืน
เงานั้นยิ้ม
ก่อนที่ผมจะยิ้ม
วันที่ 7 มิถุนายน
ผมไม่แน่ใจแล้วว่า
ใครเป็นคนเขียนไดอารี่นี้
เพราะวันนี้
ผมเห็นตัวเองนอนหลับ
จากมุมห้อง
และสมุดเล่มนี้
วางอยู่ในมือของ “ผมอีกคน”
เขาเงยหน้ามามอง
แล้วกระซิบเบาๆ
“พรุ่งนี้ถึงตาเราออกไปใช้ชีวิตแล้วนะ”
