เมืองนี้ตื่นทุกเช้าพร้อมเสียงนาฬิกาที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ
มันดังพร้อมกันทั้งเมือง ราวกับเตือนว่า เวลาไม่เคยรอใคร
ผมเดินผ่านถนนเส้นเดิม ร้านเดิม ผู้คนเดิม
แต่เงาของผมวันนี้…ยาวกว่าทุกวัน
เขาว่ากันว่า เมื่อเงายาวขึ้น แปลว่าเรากำลังโต
แต่ไม่มีใครบอกว่า การโตคือการแบกคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้
ผมเคยเชื่อว่าอนาคตคือเส้นตรง
เรียน–สอบ–ชนะ–แพ้
ง่ายเหมือนสูตรคณิตศาสตร์
จนวันหนึ่งผมล้ม
ไม่ใช่ล้มเพราะแพ้
แต่ล้มเพราะลังเล
ผมนั่งมองเงาตัวเองบนพื้นปูนแตก
มันสั่นไหวตามแสงแดด
เหมือนจะบอกว่า
“ไม่เป็นไรหรอก ถ้ายังไม่รู้ว่าจะไปทางไหน
แค่อย่าเดินหนีตัวเองก็พอ”
ตอนเย็น เมืองเงียบลง
นาฬิกาหยุดดังชั่วคราว
ผมยืนขึ้น ปัดฝุ่นจากเข่า
เงาของผมสั้นลง
แต่ชัดขึ้น
บางที…
การโตไม่ใช่การรู้ทุกคำตอบ
แค่กล้ายอมรับว่า
วันนี้เราเป็นใคร
ก็พอแล้ว
