ผมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์
03:17 น.
ไม่มีข้อความ
ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ
แต่หน้าจอสว่างเอง…เหมือนมีใครปลุก
ผมคิดว่าเผลอตั้งปลุก
เลยวางมันคว่ำแล้วหลับต่อ
ยังไม่ถึงนาที
โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง
คราวนี้มีข้อความเดียว
จาก “แม่”
ลงมาหน่อย แม่อยู่ข้างล่าง
ผมสะดุ้ง
เพราะแม่ผมนอนโรงพยาบาลมาได้สามคืนแล้ว
ผมเป็นคนไปส่งเอง
จำได้แม่นกว่าการบ้านเลข
ผมพิมพ์กลับไปว่า
“แม่อยู่ไหน”
ไม่ถึงวินาที ข้อความตอบกลับมา
ก็อยู่ข้างหลังลูกไง
ไฟในห้องผมดับพรึ่บ
พร้อมกับเสียงพื้นไม้เอี๊ยด…เบาๆ
เหมือนมีคนยืนขยับน้ำหนักตัว
โทรศัพท์ในมือสั่นอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่ข้อความ
แต่เป็นเสียงกระซิบ
ออกมาจากลำโพง
“หันมาสิ…”
เช้าวันรุ่งขึ้น
ผมตื่นอยู่คนเดียว
ไฟเปิด
โทรศัพท์วางนิ่ง
ในแชตไม่มีข้อความจากแม่
ไม่มีประวัติอะไรเลย
แต่ที่หน้าจอล็อก
มีรอยนิ้วมือเปื้อนฝุ่น
สี่รอย
เหมือนมีใครจับมันไว้…ทั้งสองมือ
และที่น่ากลัวที่สุดคือ
วันนี้แม่โทรมาหาผมจริงๆ จากโรงพยาบาล
แม่ถามว่า
“เมื่อคืนลูกลงมาหาแม่เหรอ
แม่ได้ยินเสียงเดินหน้าห้อง…”
เงียบ
เงียบแบบที่บ้านยังอยู่
แต่บางอย่างไม่ควรอยู่
