สายลมพัดผ่านหมู่บ้านหิน
เด็กคนหนึ่งยืนอยู่บนหน้าผา ตัวเปื้อนฝุ่น เลือดแห้งติดแขน
เขาชื่อ สือเฮ่า
โลกใบนี้ไม่เคยปรานี
สัตว์อสูรแข็งแกร่งกว่ามนุษย์
ฟ้าดินเลือกข้าง
และผู้ที่อ่อนแอ…ถูกลืม
สือเฮ่ากำหมัดแน่น
ร่างกายเจ็บปวด แต่ดวงตาไม่เคยก้มต่ำ
“ถ้าโลกนี้สมบูรณ์แบบจริง”
เขาพึมพำกับท้องฟ้า
“ทำไมคนที่ดีถึงต้องตาย
และคนที่แข็งแกร่งถึงเหยียบทุกอย่างได้”
เสียงคำรามของอสูรดังขึ้นจากหุบเขา
มันคือบททดสอบอีกครั้ง
หรืออาจเป็นคำตัดสิน
เด็กชายไม่ถอย
เขาก้าวไปข้างหน้า
แม้รู้ว่าพลังยังไม่พอ
แม้รู้ว่าความตายรออยู่
แต่ในวินาทีนั้น
พลังโบราณในร่างตื่นขึ้น
ไม่ใช่เพราะโชคชะตา
แต่เพราะ ความดื้อรั้นที่จะไม่ยอมแพ้
ฟ้าสั่น
พื้นดินแยก
อสูรหยุดนิ่งด้วยความหวาดกลัว
ไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้แข็งแกร่งที่สุด
แต่เพราะเขา ไม่ยอมจำนนต่อโลก
สือเฮ่าเงยหน้ามองฟ้าอีกครั้ง
และพูดด้วยเสียงเรียบ ๆ แต่หนักแน่น
“ถ้าโลกนี้ไม่สมบูรณ์แบบ
งั้นข้าจะเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง”
และนั่นคือจุดเริ่มต้น
ของตำนานที่แม้ฟ้าดินยังต้องจดจำ
