ซีซั่น1
มันเริ่มจาก บางสิ่ง
ไม่ใช่คน ไม่ใช่เทพ
เป็นเพียง “ตัวตน” ที่ถูกส่งลงมายังโลก
เพื่อ เรียนรู้
ตอนแรกมันเป็นแค่ ก้อนกลม
นิ่ง เงียบ ว่างเปล่า
จนวันหนึ่ง…มันกลายเป็น หมาป่า
หมาป่าตัวนั้นเดินทางไปพบ เด็กชายผู้โดดเดี่ยว
เด็กชายผู้รอใครสักคนกลับมา
รอทั้งที่รู้ว่าอาจไม่มีวัน
เด็กชายสอนมันเรื่องคำพูด ความหวัง และความเจ็บ
และเมื่อเด็กชายตาย
“ตัวตน” นั้นก็ได้เรียนรู้คำแรกของโลก
การสูญเสีย
มันกลายเป็นเด็กชาย
แล้วออกเดินทางต่อ
ระหว่างทาง มันพบ มาร์ช
เด็กหญิงที่อยากโต อยากมีชีวิต อยากเป็นแม่
มาร์ชสอนมันเรื่องความอบอุ่น
ก่อนที่เธอจะสละทุกอย่างเพื่อคนอื่น
และเมื่อเธอตาย
มันเรียนรู้ว่า
การปกป้อง ต้องแลกด้วยอะไร
มันเดินต่อ
พบ กูกู เด็กชายหน้ากาก
ผู้เชื่อว่าตัวเองไม่คู่ควรกับความรัก
กูกูสอนมันเรื่องศักดิ์ศรี ความกล้า และการยอมรับตัวเอง
ก่อนที่กูกูจะจากไป
ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มที่ไม่เคยถอดหน้ากาก
จากนั้นคือ ปาโลนา
หญิงนักรบที่ไม่เคยได้ใช้ชีวิตแบบเด็ก
เธอสอนมันว่า
บางคนเกิดมาเพื่อสู้ แม้ไม่เคยอยากสู้เลย
เวลาผ่านไป
ศัตรูที่เรียกว่า น็อคเกอร์ ปรากฏ
มันไม่ใช่แค่ศัตรูภายนอก
แต่มันคือคำถามว่า
“ถ้าเธอเป็นอมตะ แล้วคนรอบข้างต้องตายไปเรื่อย ๆ เธอจะทนได้ไหม”
ตัวตนนั้นเริ่มเข้าใจภาษา
เข้าใจอารมณ์
เข้าใจความรัก
และเริ่มเจ็บ…มากขึ้นทุกครั้งที่เข้าใจ
มันพบ พิโอรัน
หญิงชราที่ไม่กลัวความตาย
เธอสอนมันว่า
การมีชีวิตที่ดี ไม่ได้วัดจากความยาว แต่วัดจากการใช้มันอย่างไร
เมื่อพิโอรันตาย
ตัวตนนั้นแตกสลาย
เพราะครั้งแรก…มันไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว
ซีซั่น 2 — เมื่ออมตะเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง
เวลาผ่านไปหลายสิบปี
มันไม่ใช่เด็กอีกต่อไป
มันเริ่มเลือกว่าจะ ผูกพันหรือไม่ผูกพัน
เพราะการรัก = ความเจ็บ
มันพบผู้คนใหม่
บางคนอยากใช้มัน
บางคนอยากฆ่ามัน
บางคนอยากเดินข้างมัน
และมันเริ่มถามตัวเองว่า
“ถ้าเราไม่ตาย แล้วเราควรมีชีวิตไปเพื่ออะไร”
สุดท้าย
ตัวตนนั้นไม่ได้เรียนรู้แค่การอยู่รอด
แต่มันเรียนรู้ว่า
การเป็นมนุษย์ คือการยอมรับความเจ็บ แล้วเลือกจะรักอยู่ดี
บทสรุป
แด่เธอผู้เป็นนิรันดร์
ไม่ใช่เรื่องของอมตะ
แต่เป็นเรื่องของ
คนที่ต้องสูญเสียทุกคน เพื่อจะเข้าใจคำว่า ‘มีชีวิต’
ถ้าจะสรุปเป็นประโยคเดียวแบบกวีหน่อย ๆ:
มนุษย์ตายเพราะมีหัวใจ
แต่ก็เพราะหัวใจนี่แหละ
ที่ทำให้การมีชีวิต…มีความหมาย
