ห้องหมายเลขเจ็ดเล็กกว่าที่โฆษณาไว้
แต่ก็ใหญ่พอสำหรับความเงียบสองแบบ—
ความเงียบของ “คนแปลกหน้า”
และความเงียบของ “คนที่เริ่มสำคัญ”
อิงฟ้าเป็นคนตื่นเช้า
เธอชงกาแฟทุกวัน กลิ่นขมอ่อนๆ ลอยทั่วห้อง
ขณะที่ลินยังขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
เหมือนแมวที่ไม่อยากรับรู้โลกภายนอก
ตอนแรกพวกเธอแทบไม่คุยกัน
แค่ “อรุณสวัสดิ์” สั้นๆ
แค่โน้ตแปะบนตู้เย็นว่า
“เราซื้อสบู่เพิ่มแล้วนะ”
แต่วันหนึ่งฝนตก
ไฟดับ
อินเทอร์เน็ตหาย
โลกทั้งใบเหลือแค่แสงเทียนหนึ่งเล่ม
ลินเป็นคนเริ่มเล่า
เรื่องบ้านเก่า
เรื่องการย้ายเมือง
เรื่องการพยายามทำตัวให้ “ปกติ”
ทั้งที่ไม่เคยรู้ว่าคำนี้หน้าตาเป็นยังไง
อิงฟ้านั่งฟัง
ไม่ขัด ไม่ตัดสิน
แค่พยักหน้าเบาๆ
เหมือนบอกว่า “เราอยู่ตรงนี้นะ”
หลังคืนนั้น
ห้องหมายเลขเจ็ดไม่เหมือนเดิม
มีเสียงหัวเราะเพิ่มขึ้น
มีแก้วกาแฟสองใบวางข้างกัน
มีเพลงที่เปิดคลอคลอ
และมีสายตาที่สบกันนานกว่าคำว่าเพื่อน
ไม่มีใครพูดว่ารัก
ไม่มีใครรีบตั้งชื่อความรู้สึก
พวกเธอแค่รู้ว่า
การกลับห้องแล้วเจออีกคนอยู่ตรงนั้น
มันทำให้โลกดูไม่หนักเท่าเดิม
และบางที
ความรักก็ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากคำใหญ่ๆ
แต่อาจเริ่มจากห้องเล็กๆ
หมายเลขเจ็ด
ที่มีคนสองคน
ค่อยๆ เลือกกัน
ทุกวัน
