ในโรงเรียนแห่งนี้
ทุกคนรู้ว่า “อัลฟ่า” ต้องแข็งแกร่ง
และ “โอเมก้า” ต้องถูกปกป้อง
แต่ “ลิน” ไม่เชื่อแบบนั้น
ลินเป็นโอเมก้า
เงียบ
เรียนเก่ง
และไม่เคยร้องขอให้ใครดูแล
เขาแค่ใช้ชีวิต
เหมือนฝนที่ตกเงียบๆ
ไม่ดัง
แต่ชุ่มลึก
“คีย์” คืออัลฟ่าที่ทุกคนเกรงใจ
หัวหน้าห้อง
นักกีฬาดาวเด่น
กลิ่นฟีโรโมนชัดเจนเหมือนแสงแดด
สองคนนี้
ไม่ควรอยู่ในประโยคเดียวกัน
แต่วันหนึ่ง
ในห้องสมุดที่ฝนตกหนัก
กลิ่นฝนจางๆ ของลิน
กลับทำให้คีย์หยุดเดิน
ไม่ใช่เพราะแรงดึงดูด
แต่เพราะความรู้สึก…
“สงบ”
หลังจากวันนั้น
คีย์เริ่มนั่งโต๊ะเดียวกับลิน
เริ่มถามการบ้าน
เริ่มเดินช้าลงเวลาเดินข้างกัน
ไม่มีการจับ
ไม่มีคำว่าคู่
มีแค่ความเงียบ
ที่ไม่อึดอัด
วันประกาศสายพันธุ์
โอเมก้าหลายคนถูกจ้อง
ถูกกระซิบ
ถูกตัดสิน
ลินยืนอยู่ลำพัง
แต่คีย์เดินไปยืนข้างๆ
ไม่พูดอะไร
แค่ยืน
และทั้งห้องก็เงียบ
หลังเลิกเรียน
ลินถามเสียงเบา
“นายไม่กลัวเหรอ…ที่คนจะคิด”
คีย์ยิ้ม
ยิ้มแบบอัลฟ่าที่ไม่ต้องพิสูจน์อะไรอีกแล้ว
“กลัวสิ
แต่ถ้าฝนไม่ตก
โลกก็แห้งเกินไป”
บางความสัมพันธ์
ไม่ต้องเริ่มจากชะตา
ไม่ต้องเร่งด้วยฟีโรโมน
แค่คนสองคน
ที่เลือกยืนข้างกัน
ก็พอแล้ว
