ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวงที่สุดของฤดูฝน
“ลิน” เด็กสาวธรรมดาๆ บังเอิญหลงเข้าไปในห้องสมุดร้างหลังโรงเรียน
ที่ซึ่งเวลาเหมือนหยุดเดิน… และความลับกำลังตื่นขึ้น
ท่ามกลางฝุ่นหนังสือเก่า
เธอได้พบกับ “เรเวน”
เด็กหนุ่มผิวซีด ดวงตาสีแดงเข้ม
รอยยิ้มของเขาเหมือนคืนที่ไม่มีแสงอาทิตย์
เขาไม่กินข้าวกลางวัน
ไม่เคยออกแดด
และรู้เรื่องอดีตของโรงเรียนมากเกินกว่าคนธรรมดาจะรู้
ลินเริ่มสงสัย
แต่หัวใจกลับเลือกเชื่อ ก่อนสมองจะห้าม
คืนหนึ่ง เรเวนยอมบอกความจริง
เขาเป็นแวมไพร์… ที่มีชีวิตอยู่มากว่าร้อยปี
แต่ไม่เคยดูดเลือดมนุษย์อีกเลย
เพราะเขา “เบื่อความเป็นอมตะที่ไร้ความรู้สึก”
ลินควรจะหนี
ควรจะกลัว
แต่เธอกลับเลือกนั่งข้างเขา ใต้แสงจันทร์ดวงเดิม
“ถ้าเธออยู่ใกล้ฉัน เธออาจเจ็บได้”
เรเวนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ลินยิ้ม
“ถ้าไม่ลอง แล้วจะรู้ได้ไงว่ามันคุ้มไหม”
ตั้งแต่นั้นมา
แวมไพร์ผู้เกลียดแสงอาทิตย์
ก็เริ่มรอคอยเช้าวันใหม่
เพราะมีใครบางคนทำให้ความมืด… ไม่เดียวดายอีกต่อไป
และบางที
ความรัก อาจเป็นสิ่งเดียว
ที่แม้แต่แวมไพร์ก็ไม่อาจต้านทานได้
