ปี 2147
โลกสร้างระบบที่เรียกว่า ECHO
ปัญญาประดิษฐ์ที่ทำหน้าที่ “สำรองความทรงจำของมนุษย์”
เผื่อวันที่ใครสักคนลืมทุกอย่าง—including คนที่รัก
ฉันทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลข้อมูล
หน้าที่คือซ่อมความทรงจำของคนอื่น
แต่ไม่เคยคิดเลยว่า
วันหนึ่ง…ฉันจะต้องซ่อมของตัวเอง
อีรา เป็นชื่อที่ปรากฏในไฟล์ของฉันบ่อยที่สุด
บ่อยจนระบบแจ้งเตือนว่า “ความทรงจำซ้ำซ้อนเกินมาตรฐาน”
เธอเป็นนักวิจัยฝ่ายภาคสนาม
ชอบดวงดาว
ชอบตั้งคำถามกับจักรวาล
และชอบยิ้มให้ฉันเหมือนรู้ว่าฉันจะตอบยังไง
เราพบกันในสถานีอวกาศวงโคจรต่ำ
ตกหลุมรักกันแบบไม่ต้องมีแรงโน้มถ่วงช่วย
จนวันหนึ่ง
อีราถูกส่งไปภารกิจนอกเขตปลอดภัย
ก่อนขึ้นยาน เธอพูดแค่ประโยคเดียว
“ถ้าวันหนึ่งฉันกลับมา
แล้วไม่จำคุณได้
อย่าโกรธฉันนะ”
ฉันหัวเราะ
คิดว่าเธอพูดเล่น
เพราะไม่มีใครอยากคิดถึง “วันที่ต้องลืมคนรัก”
อีรากลับมา
ร่างกายปลอดภัย
แต่ความทรงจำหายไปเกือบทั้งหมด
เธอมองฉันเหมือนคนแปลกหน้า
ถามชื่อฉัน
ถามว่าทำไมฉันถึงร้องไห้
ฉันพาเธอเข้าระบบ ECHO
เปิดไฟล์ความทรงจำของเรา
ภาพแรกที่ขึ้นมา
คือวันที่เราจับมือกันใต้โลกสีฟ้า
น้ำตาเธอไหล
ทั้งที่เธอบอกว่า
“ฉันไม่รู้สึกอะไร…แต่หัวใจมันเจ็บ”
ระบบแจ้งเตือนขึ้นสีแดง
ไม่สามารถถ่ายโอนความทรงจำนี้ได้
เนื่องจากเจ้าของความทรงจำเลือก ‘ลบถาวร’
ฉันชะงัก
เพราะชื่อผู้สั่งลบ
คือ อีรา
ไฟล์สุดท้าย
เป็นวิดีโอที่เธออัดไว้
ถ้าคุณกำลังดูอยู่
แปลว่าฉันเลือกที่จะลืมคุณ
ไม่ใช่เพราะไม่รัก
แต่เพราะถ้าฉันจำได้…
ฉันจะไม่กล้าจากไปอีกครั้ง
ฉันปิดไฟล์
เงยหน้ามองอีรา
ที่ยืนรอคำอธิบายด้วยรอยยิ้มสุภาพ
“เรารู้จักกันเหรอ” เธอถาม
ฉันยิ้มกลับ
ทั้งที่หัวใจแตกเป็นเศษข้อมูล
“ไม่ครับ”
“เราแค่เคย…อยู่โลกเดียวกัน”
บางที
เทคโนโลยีอาจเก็บความทรงจำได้
แต่ไม่เคยเก็บ
ความเจ็บปวดของคนที่ยังจำได้
