ฉันรู้จัก เรน
ในช่วงเวลาที่ชีวิตฉันกำลัง “พออยู่ได้”
ไม่ดี ไม่แย่
แค่เดินไปวัน ๆ โดยไม่คาดหวังอะไร
เขาเป็นคนพูดน้อย
ชอบนั่งริมหน้าต่าง
ชอบมองฝนตกเหมือนมันกำลังเล่าเรื่องบางอย่างให้ฟัง
เรานั่งข้างกันในห้องเรียน
ไม่ได้สนิทเร็ว
แต่ค่อย ๆ คุ้น
ค่อย ๆ รู้สึก
โดยไม่มีใครเป็นฝ่ายตั้งใจ
เรนจำได้ว่าฉันไม่กินผัก
ฉันจำได้ว่าเขากลัวเสียงฟ้าร้อง
เรื่องเล็ก ๆ พวกนี้
กลายเป็นสิ่งสำคัญโดยไม่รู้ตัว
จนวันหนึ่ง
เขาพูดขึ้นมาระหว่างฝนตก
“ถ้าวันไหนเราไม่อยู่
เธอจะคิดถึงเรามั้ย”
ฉันหัวเราะ
คิดว่าเขาพูดเล่น
เลยตอบไปแบบไม่คิด
“ก็คงคิดถึงมั้ง”
เขายิ้ม
แต่รอยยิ้มนั้น
เหมือนกำลังบอกลาอะไรบางอย่าง
เรนหายไปในเดือนถัดมา
ไม่ย้ายโรงเรียน
ไม่ลา
แค่ไม่มาอีกเลย
ฉันได้รู้ความจริงจากครู
ช้าเกินไป
ว่าเขาป่วยมานาน
และเลือกเก็บมันไว้เงียบ ๆ
โต๊ะข้างหน้าต่างว่างเปล่า
ฝนยังตกเหมือนเดิม
แต่ไม่มีใครมองมันเหมือนเขาอีกแล้ว
หลายเดือนผ่านไป
ฉันเจอสมุดเล่มหนึ่งในลิ้นชักโต๊ะ
เป็นลายมือของเรน
ถ้าเธออ่านถึงตรงนี้
แปลว่าเราไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
เราไม่ได้เสียใจที่ต้องไป
แค่เสียดาย…
ที่ยังไม่ได้บอกว่า
เรารักเธอแค่ไหน
ฉันปิดสมุด
น้ำตาไม่ไหล
แต่หัวใจเหมือนโดนบีบช้า ๆ
บางความรัก
ไม่เคยได้เริ่มต้น
แต่ก็ไม่เคยจบ
มันแค่
อยู่ต่อไป
ในความทรงจำ
ตลอดกาล
