ฉันเจอ อคิน ครั้งแรกบนดาดฟ้าโรงเรียน
สถานที่ที่คนไม่ค่อยขึ้นมา
และเหมาะกับคนที่อยากซ่อนหัวใจ
เขานั่งมองท้องฟ้า เหมือนกำลังคุยกับดวงดาว
ฉันแค่ขึ้นมาหาที่เงียบ ๆ
แต่ดันเจอใครบางคนที่เงียบยิ่งกว่า
“ตรงนี้สวยดีนะ”
ฉันพูด ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าเขาอยากฟังไหม
อคินหันมายิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่ไม่รีบร้อน
เหมือนเขามีเวลาให้ทั้งโลก
ตั้งแต่วันนั้น
ดาดฟ้ากลายเป็นที่ของเรา
ไม่มีสัญญา
ไม่มีคำว่า ‘ต้องเจอ’
แต่เราก็เจอกันทุกเย็น
เรานั่งข้างกัน
พูดเรื่องความฝันที่ยังไม่กล้าตั้งชื่อ
พูดถึงวันที่อยากหนีไปไกล ๆ
และเรื่องบางเรื่องที่พูดได้แค่กับคนแปลกหน้า
ฉันเริ่มกลัว
กลัวว่าวันหนึ่งเขาจะไม่มา
กลัวว่าดาดฟ้าจะกลับไปเงียบเหมือนเดิม
จนเย็นวันหนึ่ง
อคินยื่นกระดาษพับเล็ก ๆ ให้ฉัน
“ถ้าวันไหนฉันไม่อยู่
เปิดอ่านตอนมองดาวนะ”
ฉันไม่กล้าเปิด
เพราะกลัวรู้ความจริงเร็วเกินไป
วันถัดมา
ดาดฟ้าว่างเปล่า
ไม่มีอคิน
มีแค่ลมเย็นกับท้องฟ้าสีส้ม
คืนนั้น ฉันเปิดกระดาษใบนั้น
ใต้แสงดาว
ถ้าเธอกำลังอ่านอยู่
แปลว่าเราคงคิดถึงกันในแบบเดียวกัน
น้ำตาฉันไหล
ไม่ใช่เพราะเขาจากไป
แต่เพราะฉันเพิ่งรู้ว่า
บางความรัก…
ไม่ต้องอยู่ตรงหน้า
ก็ยังสว่างเหมือนดาวบนฟ้า
