ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ชื่อว่า “หมู่บ้านหอมข้าวโพด” อาศัยพ่อมดมือใหม่ชื่อ โทบี้ เขาเพิ่งจบโรงเรียนเวทมนตร์ได้ไม่ถึงเดือน และแทบทุกครั้งที่ใช้เวทมนตร์ มักจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเสมอ
วันหนึ่ง โทบี้ได้รับจดหมายจากสภาพ่อมดใหญ่ว่า:
“เรียนคุณโทบี้
เพื่อฝึกฝนทักษะเวทมนตร์ของท่าน โปรดเดินทางไปที่ ป่ามังกรง่วง และพา มังกรตัวหนึ่ง กลับหมู่บ้าน
ด้วยความปรารถนาดี
– สภาพ่อมดใหญ่”
โทบี้เกาหัวแล้วพูดกับตัวเอง:
“มังกร? กลับหมู่บ้านงั้นเหรอ… ฉันทำได้แน่นอน… หวังว่ามันจะไม่พ่นไฟใส่ฉันเหมือนในหนังสือเรียน…”
เขาเตรียมกระเป๋าเล็กๆ ใส่ไม้กวาดวิเศษ ไม้เท้าเวทมนตร์ และขนมปังปิ้งไว้เผื่อมังกรหิว แล้วออกเดินทางสู่ป่ามังกรง่วง
พอเข้าไปในป่า โทบี้ก็พบกับ มังกรตัวใหญ่ กำลังนอนงีบอยู่ใต้ต้นโอ๊กยักษ์ สีผิวของมันเป็นสีชมพูอมม่วง และมันมีตาสีทองกึ่งปิดกึ่งเปิด เหมือนจะพูดว่า “อย่ามารบกวนฉันนะ ฉันง่วงมาก”
โทบี้พยายามเรียกมังกร:
“เอ่อ… สวัสดีครับ มังกร…?”
มังกรเหลือบตามองโทบี้ แล้วพูดด้วยเสียงแหบๆ
“หือ… ใครมาเหยียบหมอนของฉัน?”
โทบี้สะดุ้ง:
“เอ่อ… ผมโทบี้ครับ พ่อมดมือใหม่… ผมได้รับคำสั่งจากสภาพ่อมดใหญ่ให้พามังกรไปหมู่บ้าน…”
มังกรทำหน้าเบื่อโลก:
“โอ๊ย… เดินไกลๆ นี่มันน่าเบื่อที่สุดเลย… จะเอาฉันไปทำไมเนี่ย?”
โทบี้พยายามโน้มน้าว:
“ผมมี… ขนมปังปิ้ง!”
มังกรทำตาเป็นประกายทันที:
“ขนมปังปิ้งเหรอ… งั้นฉันอาจจะพอไปด้วยก็ได้ แต่… ฉันเกลียดการเดินเร็ว”
และนี่คือปัญหาแรกของโทบี้ มังกร เดินช้ามาก แต่ละก้าวเหมือนเต่ากับหอยผสมกัน โทบี้พยายามใช้เวทมนตร์ให้มันเดินเร็วขึ้น แต่ทุกครั้งที่ใช้ไม้เท้า เวทมนตร์กลับทำให้มังกร ร้องเพลงคันทรี่แปลกๆ แทนที่จะเคลื่อนไหว
“โอ๊ยยย! ทำไมฉันร้องเพลงอยู่ล่ะ!” มังกรโวยวาย โทบี้หน้าแดง แต่ก็ต้องพยักหน้าพร้อมกับยิ้มอายๆ
ระหว่างทาง โทบี้กับมังกรเจอสัตว์ประหลาดประหลาด เช่น:
กระต่ายยักษ์ใส่หมวกทรงสูง พูดจาภาษาอังกฤษคล่องปรื๋อ แต่มีสำเนียงสเก๊งซี่มาก
นกฮูกนักจิตวิทยา คอยถามโทบี้ว่า “เธอรู้สึกยังไงกับมังกรของเธอ?” ทั้งๆ ที่มังกรยังยืนอยู่ตรงนั้น
ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นเรื่องตลกอยู่แล้ว แต่ความป่วนที่แท้จริงเกิดขึ้นตอนที่มังกรตัดสินใจว่า มันอยากอาบน้ำในลาวา
“ฉันร้อน… งั้นฉันจะลงลาวา!” มังกรพูดพร้อมกระโดดลงไปในลาวาโทบี้ร้องลั่น
“ไม่! นั่นมันอันตรายมาก!”
แต่… ปรากฏว่า มังกรตัวนี้มีคุณสมบัติพิเศษ: ลาวาไม่ร้อนสำหรับมัน มันลอยตัวเหมือนเรือในลาวา โทบี้พยายามใช้เวทมนตร์ดึงมันออกมา แต่กลับทำให้ ลาวากลายเป็นช็อกโกแลตอุ่นๆ แทน มังกรหัวเราะคิกคักแล้วกินมันอย่างเอร็ดอร่อย
“เอ่อ… นี่คงเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นมังกรกินช็อกโกแลตจากลาวา…” โทบี้พูดเบาๆ
หลังจากเหตุการณ์ลาวา มังกรและโทบี้เดินทางต่อ แต่พบอุปสรรคใหม่: สะพานไม้โยก ข้ามแม่น้ำที่ไหลด้วยน้ำส้มสายชู มังกรกลัวการเปียกน้ำส้มสายชูมาก มันตัดสินใจ บินข้ามสะพานด้วยท่าโยนตัวเหมือนโคอาล่า
แต่โทบี้ยังไม่ชินการควบคุมเวทมนตร์ของมัน เขาเผลอใช้เวทมนตร์ “ปรับขนาดมังกรให้เล็กลง” แต่กลับทำให้มังกร ตัวเท่าแมว โทบี้แทบล้มทั้งยืน มังกรมองตัวเองแล้วทำหน้าตกใจ:
“ฉัน… ตัวเล็กลงเหรอเนี่ย!”
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจะปรับกลับ…” โทบี้บอก แต่ทุกครั้งที่พยายามเวทมนตร์ มังกรกลับ ตัวใหญ่เป็นช้างแทน ทำให้สะพานแทบพัง
สุดท้ายโทบี้ต้องจับมือมังกรแล้ววิ่งข้ามสะพานอย่างหวาดเสียว มังกรตัวใหญ่โอบโทบี้เหมือนก้อนหมอนลอย… และลงมาอย่างปลอดภัย
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านหอมข้าวโพด โทบี้เหนื่อยสุดๆ แต่มังกรดูสดชื่นมาก มังกรตัวใหญ่เหยียบบ้านชาวบ้านจนขนมปังบินเต็มหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างร้อง “โอ๊ย! มังกรมาแล้ว!”
โทบี้พยายามอธิบาย:
“อย่าโกรธนะครับ… มังกรนี่… ขี้เกียจและชอบเล่นซน”
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนหัวเราะมากที่สุดคือ มังกร กลิ้งไปกลิ้งมาในลานหมู่บ้าน แล้วพ่นไฟเป็นรูปหัวใจ เหมือนกำลังขอโทษอย่างน่ารัก
หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมด สภาพ่อมดใหญ่โทรมาหาโทบี้ทางเวทมนตร์:
“โทบี้… เราเห็นแล้วนะ มังกรของเจ้ากลายเป็นขวัญใจชาวบ้านไปแล้ว…”
โทบี้ถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดกับมังกร:
“เอาล่ะ… นี่คงเป็นภารกิจฝึกเวทมนตร์ที่บ้าสุดแล้ว”
มังกรตอบ:
“ฉันว่ามันสนุกดีนะ… แต่คราวหน้าขอขนมปังปิ้งก่อนเดินทางล่ะกัน”
โทบี้หัวเราะ พลางมองมังกรตัวใหญ่และคิดในใจ:
“นี่แหละ… เวทมนตร์ของฉัน… มันบ้า แต่ก็สนุกสุดๆ!”
และนับตั้งแต่วันนั้น โทบี้กับมังกรกลายเป็นคู่หูประจำหมู่บ้าน ชาวบ้านชอบมังกรจนต้องตั้งชื่อให้มันว่า “มังกรขี้เกียจผู้แสนซน”
ทุกเช้า มังกรจะตื่นสาย กินขนมปังปิ้ง และเล่นเวทมนตร์กับโทบี้ ทำให้หมู่บ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นขนมปังปิ้งอบอวล… และนี่ก็เป็นเรื่องราวของพ่อมดมือใหม่กับมังกรขี้เกียจ ที่บอกได้เลยว่า ไม่มีวันน่าเบื่อแม้แต่วินาทีเดียว
