เช้าวันหนึ่งฤดูหนาว
เด็กหญิงชื่อ “น้ำชา” เดินเข้าป่าหลังโรงเรียน
หิมะตกเบา ๆ
และทุกอย่างดูเงียบสงัด
ยกเว้นเสียงฝีเท้าของเธอเอง
น้ำชาเจอรอยเท้าเล็ก ๆ บนหิมะ
รอยเท้าไม่ได้อยู่เพียงเส้นทางธรรมดา
มันพาเธอไปยังต้นไม้ใหญ่
ตรงนั้น…มีลูกแมวตัวหนึ่งติดอยู่
เย็นจนตัวสั่น และร้องเรียกอย่างอ้อน
เธอรีบอุ้มลูกแมว
พาไปอุ่นข้างเตาผิงในห้องเรียน
เพื่อน ๆ มองด้วยความสงสัย
แต่ไม่นาน…ทุกคนเริ่มยิ้มและช่วยกันหาอาหารให้ลูกแมว
เสียงหัวเราะและรอยยิ้มเต็มห้อง
เย็นวันนั้น
ลูกแมวปลอดภัย
น้ำชาและเพื่อน ๆ นั่งรอบเตาผิง
พวกเขาไม่ต้องพูดเยอะ
แต่ความอบอุ่นและความห่วงใยเต็มหัวใจ
รอยเท้าในหิมะ…
กลายเป็นสัญลักษณ์ของความช่วยเหลือเล็ก ๆ
และความสุขที่ไม่ต้องยิ่งใหญ่
เพียงแค่ใส่ใจและอยู่ด้วยกัน
วันธรรมดา…กลายเป็นเรื่องพิเศษ
