ฉันตาย—หรืออย่างน้อยก็คิดแบบนั้น
ลืมตาอีกที โลกทั้งใบเหมือนหน้ากระดาษที่เคยอ่านซ้ำจนมุมงอ
ที่นี่คือนิยายเรื่องโปรดของฉัน
แต่ปัญหาคือ…ฉันไม่ได้เกิดเป็นพระเอก
ฉันเป็นตัวละครที่ตายตั้งแต่บทที่สาม
ฉันรู้ตอนจบของทุกคน
รู้ว่าใครทรยศ ใครรอด ใครรักใคร
แต่ไม่มีใครรู้ว่าฉันรู้
ฉันใช้ความเงียบเป็นเกราะ ใช้ความทรงจำเป็นอาวุธ
เปลี่ยนประโยคเล็กๆ เพียงหนึ่งประโยค
แล้วพล็อตทั้งเรื่องก็เบี้ยวเหมือนเข็มทิศเสีย
ตอนสุดท้ายของนิยาย
โลกไม่ล่ม พระเอกไม่ตาย นางเอกไม่ร้องไห้
และตัวละครที่ไม่ควรมีตัวตนอย่างฉัน
ก็เดินออกจากหน้ากระดาษ
ครั้งนี้ ฉันไม่ได้อ่านเรื่องนี้อีกแล้ว
ฉันคือคนเขียนมันเอง
