ฉันลืมตาขึ้นมาในโลกของนิยายที่เคยอ่านตอนดึก—เรื่องเดิม ตัวละครเดิม แต่บทบาทไม่ใช่พระเอก ไม่ใช่ตัวร้าย ฉันคือ “คนที่ไม่มีชื่อ” ผู้รู้ตอนจบของทุกคน ฉันพยายามเปลี่ยนชะตา เตือนคนที่กำลังจะตาย แก้ปมที่กำลังพัง แต่ทุกครั้งโลกจะดันฉันกลับเหมือนหมึกที่เขียนผิดหน้า สุดท้ายฉันเลือกไม่ฝืน เดินออกจากฉาก ปล่อยให้เรื่องราวเป็นไปตามเดิม แล้วในวินาทีนั้น นิยายก็ปิดเล่ม—พร้อมชื่อฉันโผล่บนปกในฐานะผู้เขียน เพราะบางที…คนที่เกิดใหม่ในนิยาย ไม่ได้มาเปลี่ยนตอนจบ แต่อยู่เพื่อ “ยอมรับมัน”
