วันนั้นฝนตกไม่แรง
แค่พอให้ถนนเงาเหมือนความทรงจำที่ยังไม่แห้ง
ผมนั่งรออยู่ที่ป้ายรถเมล์เดิม
ป้ายที่เราเคยนั่งคุยกันเรื่องเล็กๆ
เรื่องที่ตอนนั้นดูไม่สำคัญ
แต่วันนี้…มันใหญ่กว่าท้องฟ้า
เธอเคยบอกว่า
“ถ้าวันไหนเราเงียบ แปลว่าเราเหนื่อยนะ ไม่ได้หมดรัก”
ผมจำประโยคนั้นได้ดี
จำจนไม่กล้าถาม
ไม่กล้ารั้ง
ไม่กล้าพูดในวันที่เธอเงียบเกินไป
รถเมล์คันแล้วคันเล่าผ่านไป
เหมือนโอกาส
เหมือนคำพูดที่ควรพูด แต่ไม่ได้พูด
สุดท้ายโทรศัพท์ผมสั่น
ไม่ใช่ข้อความจากเธอ
แต่เป็นแจ้งเตือนรูปเก่า
วันที่เราหัวเราะดังจนคนหันมามอง
ผมยิ้ม
ทั้งที่น้ำตาไหล
ตอนนั้นเองผมเข้าใจ
บางความรักไม่ได้พังเพราะทะเลาะ
แต่มันค่อยๆ หายไป
เพราะเราต่างคิดว่า “เดี๋ยวค่อยพูด”
ฝนหยุดตก
ถนนแห้ง
แต่ป้ายรถเมล์ยังว่าง
ผมลุกขึ้นเดินกลับ
ไม่ได้พาอะไรติดตัวไป
นอกจากบทเรียนเงียบๆ ข้อหนึ่ง—
ถ้ารักยังอยู่
อย่าปล่อยให้ความเงียบเป็นคนพูดแทนเรา
