Judul: Derita Sekarang Lelaki
---
Awal Cerita
Pagi itu, Mas Tejo sibuk menyusun papan kayu di bengkelnya. Bau serbuk kayu menguar, bercampur keringat yang sudah membasahi bajunya sejak subuh. Di depan bengkelnya, beberapa ibu-ibu lewat, berbisik-bisik.
"Mas Tejo ki apik tenan, yo. Tapi kok nasibe yo ngene-ngene wae?" salah satu dari mereka bergumam.
Mas Tejo pura-pura tidak mendengar. Dia sudah biasa mendengar omongan seperti itu.
Namun, pagi ini berbeda. Di rumah, istrinya, Bu Siti, sedang marah-marah karena uang belanja yang diberikan Mas Tejo dianggap kurang.
"Pak, iki piye toh? Duit belanjaan kok mung segini? Kowe mikir nggak, aku kudu masak opo?" Bu Siti bersungut-sungut sambil memegang uang recehan.
"Kowe sabar, Nduk. Proyek gedhe durung cair. Aku wis ngusahake sebisane," jawab Mas Tejo, suaranya rendah.
"Ngusahake, ngusahake. Yo ngono wae utekmu. Wong lanang sajak ora iso gawe istri seneng!" Bu Siti melipat tangannya, meninggalkan Mas Tejo yang hanya bisa menunduk.
---
Siangnya, Mas Tejo mampir ke masjid untuk istirahat. Di serambi masjid, ia bertemu Pak Karto, lelaki sepuh penjaga masjid yang sering menjadi tempat curhat banyak orang.
"Piye kabare, Mas Tejo? Kok katon mumet, yo?" tanya Pak Karto sambil tersenyum ramah.
Mas Tejo duduk di sampingnya, menarik napas panjang. "Kehidupan iki angel, Pak. Aku pancen wong lanang, tapi kadang yo capek. Wong lanang saiki mung dilirik nek duwe duit."
Pak Karto tertawa kecil, tetapi nadanya lembut. "Mas Tejo, wong lanang iku dudu mung soal duit. Uripmu saiki, sanadyan angel, tetep ana gunane. Tapi, aku paham rasane sampeyan. Wong-wong saiki asring lali carane matur nuwun."
---
Mas Tejo menghela napas. "Aku pancen nggak ngerti piye carane nggawe wong liyo ngerti perjuanganku. Wong-wong mung ndelok hasil, ora proses."
Pak Karto menepuk pundaknya. "Proses iku ora kanggo wong liyo, Mas. Proses iku kanggo sampeyan karo Gusti Allah. Yen sampeyan terus-terusan ngarepke apresiasi, mung bakal kesel."
Mas Tejo terdiam, merenungi ucapan itu. Tapi ia masih menyimpan kebingungan.
"Ning, Pak... aku kudu piye? Wong-wong ngomong aku ora sukses. Istriku blas ora tau ngguyu karo aku. Bocah-bocah yo mung nyuwun duit terus."
Pak Karto tersenyum bijak. "Mas Tejo, wong lanang sing sejati iku dudu sing digoleki wong, tapi sing tetep eling marang Gusti. Wong-wong bisa wae lali. Tapi sing penting, sampeyan ora lali marang tanggung jawab."
---
Hari-hari berikutnya, Mas Tejo mencoba menerima nasihat Pak Karto. Ia bekerja lebih giat tanpa mengeluh, meski keadaan tetap berat. Ia juga mulai memperhatikan keluarganya, memberi waktu lebih untuk mendengarkan anak-anaknya berbicara.
Namun, takdir berkata lain. Beberapa minggu kemudian, kabar duka datang. Pak Karto meninggal dunia mendadak. Mas Tejo merasa sangat kehilangan.
Di pemakaman, Mas Tejo berdiri di samping makam Pak Karto. Ia menggenggam tasbih kecil yang diberikan Pak Karto saat terakhir kali bertemu. "Pak Karto, matur nuwun. Ucapane sampeyan dadi tuntunan uripku. Mugi sampeyan tentrem ning alam saklawase."
---
Sejak kepergian Pak Karto, Mas Tejo menjalani hidup dengan pandangan baru. Ia tidak lagi berusaha mencari pengakuan dari orang lain, melainkan fokus menjalani tanggung jawabnya sebagai seorang lelaki. Meski tak semua orang menghargainya, Mas Tejo tetap berdiri teguh, yakin bahwa setiap langkahnya dicatat oleh Yang Maha Kuasa.
"Urip iki pancen ora gampang," gumam Mas Tejo sambil menyeka keringat di wajahnya. "Nanging aku bakal terus ngupayakake sing paling apik, nganti langit lan bumi dadi saksi perjuanganku."
---
Cerita ini mengajarkan bahwa pengakuan manusia bukanlah tujuan akhir. Yang terpenting adalah tanggung jawab dan ikhlas menjalani hidup.