perkenalkan namaku kesya putriawati, kelahiran pandeglang,30 Agustus 2000.saya sejak kecil ditinggal oleh ayah saya sejak saya berusia 13 tahun, ayah saya meninggal kan bunda saya karena ayah saya mencintai wanita lain. sekarang bunda berusia 53 tahun, bunda memiliki 3 anak yang pertama bernama ochi widia na(kakak), ke-2 kesya putriawati(saya), Lala putriawati(adik). saya kuliah di Universitas Indonesia jakarta dan tahun ini saya wisuda.
INILAH KISAH SAYA......
suatu pagi di jakarta.....
"kesya bangun" kata ela
"ia ela aku bangun" kata kesya
selesai siap siap.......
"kesya ada yang nelepon, nama nya Lala" kata ela
"lala(kaget) " kata kesya
telepon.....
"kak kesya" kata lala sambil nangis
"lala kamu kenpa nangis" kata kesya
"kak bunda masuk rumah sakit" kata Lala sambil nangis
"apa lala, bunda masuk rumah sakit, rumah sakit apa " kata kesya sambil nangis
"rumah sakit alinda ruangan 30 ya kak" kata Lala sambil nangis
"Lala kakak gk bisa kesana sekarang nanti siang aja ya, kamu telepon kak ochi aja" kata kesya memberi saran
"ia kak" kata Lala
tutup telepon.....
dalam perjalanan menuju kampus........
"gk nyangka aku ela, kamu nanti anter aku ke pandeglang ya" kata kesya
"tenang aja ada aku" kata ela
sesampainya di kampus.....
"eh lo punya mata gk sih main nabrak nabrak aja" kata nafiz
"maaf maaf aku buru buru" kata kesya
"eh lo mau kemana" kata nafiz
"maaf saya mau ke kelas"kata kesya
" emang kelas siapa"tanya nafiz
ela pun menarik tangan kesya. sesampainya di kelas.......
"sekarang kita kelas seni, ibu absenn dulu ya, di kelas seni ini ada 12 murid ya. bela"kata bu masya
"hadir" kata bela
"cika" kata bu masya
"alfa" kata temen secara bersautan
blabla bal bal........
selesai absen....
"tugas untuk kalian adalah dance, yang dilakukan 3 orang"kata bu masya
" bu maaf saya gk bisa ikut kegiatan ini soal nya saya harus ke kampung halaman saya, karena ibu saya di rawat di sana, mungkin saya tidak masuk kuliah 3 hari"kata kesya
"ya sudah" kata bu masya
"makasih bu" kata kesya
"sama sama" kata bu masya
dalam perjalanan pulang......
"ah... siapa sih yang berhenti tiba tiba" kata kesya
"kamu lagi" kata nafiz
"kamu kok ada di sini" kata kesya
"aku ituh anak yang punya kosan ini" kata nafiz
"apa, kamu anak bu maya" kata kesya dengan kaget
ela menarik tangan kesya........
"ela kenapa kamu narik aku" kata kesya
"kesya dia itu anak nya bu maya yang punya kosan kita, dia tuh anak nya nakal" kata ela
"apa" kata kesya
mereka pun selesai berkemas dan mereka sampai ke terminal......
"ini tempat aku"kata kesya
" heh aku duluan yang di sini"kata nafiz
"kamu lagi" kata kesya
"oh jangan jangan kamu ngikutin aku" kata nafiz
"udah lah ayo nih dibelakang juga ada" kata ela
sesampai nya di rumah sakit........
"bunda.... (nangis) " kata kesya
"kesya, lanjutken kuliah na, ulah sampe mundur nya nak" kata bunda
"nya bunda kesya janji bakalan bahagia ken bunda" kata kesya
"bunda moal kebel dei geh maot" kata bunda
tiba tiba bunda pingsan.....
"bunda..... bunda hudang demi kesya" kata kesya
"Sus...., dok.... " kata ochi memnggil
"mbak mohon keluar dulu karena kami akan menangani pasien" kata suster
dokter keluar dari ruangan dengan sedih........
"maaf mbak ibu manda telah meninggal" kata dokter
"bunda... (nangis) " kata kesya
"dokter bohong kan, bunda gk meninggal, jawab dok" kata lala
"maaf mbak, ibu maudi meninggal" kata dokter
"lala, kesya, ingken bunda bahagia di akherat" kata ochi
saat di pemakaman........
"bunda...... (nangis) " kata kesya
"udah kesya gk usah nangis ibu maudi pasti udah tenang di sana" kata ela
tiba tiba datang ayah dan ibu tiri nya.....
"ayah kesini mau ngapain" kata Lala
"ayah kesini mau liat bunda kamu" kata ayah
"ayah pergi sekarang" kata Lala
ayah pun pergi........
"pasti salah ochi bunda maot" kata ochi
"bukan salah kamu sayang" kata suami ochi
sesampainya di rumah.........
"Lala kamu kan masih SMA kamu tinggal sama kakak" kata ochi
"ia kak" kata Lala
"yaudah kesya kuliah sama kerja sampingan" kata kesya
"kesya sama ela mau ke Jakarta dulu" kata kesya
"nih 1 juta untuk simpanan" kata ochi
"makasih ka ochi" kata kesya
"sama sama" kata ochi
sesampainya di jakarta.....
"kesya, ela ibu minta tolong bersihin kamar nya nafiz" kata bu maya
"ia bu" kata ela dan kesya
sesampainya di kamar nafiz......
kesya menemukan buku catatan nafiz..
bintang kecil
kamu itu cantik, pintar, dan anggun.
aku mencintaimu, aku tak tau itu cinta tapi aku pun tidak tau awal nya mengapa aku bisa cinta ke padanya.
kau bagai bintang kecil yang indah walau kecil, walu kecil tapi kau bercahaya
bintang kecil (manda)
I LOVE YOU ❤🖤
tiba tiba dateng nafiz....
"eh apaan sih lo baca buku harian aku" kata nafiz
"maaf nafiz, yaudah aku ke kamar dulu"kata kesya
"tunggu(sambil menganggap tangan kesya) " kata nafiz
"apa" kata kesya
"ayo ikut aku" kata nafiz
sesampainya.....
"kamu masih ingat aku aku yang dulu nama nya satria, dan kamu dulu nama nya bukan kesya kan nama kamu manda" kata nafiz
"ia dulu pas SMA" kata kesya
"kenapa kamu tiba tiba pas SMA kamu pindah ke Jakarta" kata hafiz
"dulu aku pas SMA pernah di ancam oleh mesi untuk jauhin kamu, dan untung nya kak ochi pada saat itu kuliah di jakarta jadi aku dan Lala sekolah di sana, pada saat itu Lala masih SMP. bunda terpaksa membuka loundry di kontrakan. pada kelas 12 aku pulang ke pandeglang, dan pas aku kembali kamu nya kejakarta aku putus asa" kata kesya
nafiz pun memeluk kesya......
"I LOVE YOU" kata nafiz
"TO" kata kesya
T A M A T
cerita ini hanya fiktif, mohon maaf bila ada kesalahan dalam penulisan dan penerapan nama.
M O H O N
M A A F🙏🙏