ตอนที่ 5

...คำเตือน!!! ...

หลังจากนี้ไปเนื้อหาอาจมีความรุนแรงต่อจิตใจของคุณแต่ไม่ต้องห่วงเนื้อหาตอนนี้อาจรุนแรงที่สุดในเรื่องเลยก็ได้นะฮะ

พ่อของเขาเอง…ร่างสลบอยู่บนเก้าอี้ปากและจมูกขยับแต่ไม่สามารถพูดอะไรได้

สายตาที่เคยอบอุ่น… ตอนนี้กลับเย็นยะเยือกอยู่ตรงหน้าสึบาสะใจสั่นมือยังจับเตารีดไฟฟ้า หัวใจแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆน้ำตาไหลรินลงมา แต่ความโกรธและความแค้นผสมกับความกลัว

เขาต้องทำ… ถ้าไม่ทำ…พ่ออาจไม่รอด…ในห้องมืด เสียงไฟฟ้ากระตุกและเสียงประกาศซ้ำ ๆ

"เวลาของคุณมีจำกัด… การตัดสินใจคือชีวิต"

สึบาสะสูดลึก สายตาแน่วแน่

"ชั้น…จะทำให้เกมนี้จบ…แต่ชั้น…จะรอดและช่วยพ่อให้ได้"สึบาสะมือสั่นจนเตารีดเกือบหลุดจากมือ หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุอก

"จะให้ใช้เตารีดไฟฟ้านี่ไป จี้จริง ๆ งั้นหรอ…"เสียงเขาแผ่ว สั่น และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เสียงประกาศตอบกลับทันที แบบไร้ความรู้สึกมนุษย์

"ใช่แล้วครับ… และต้องจี้จนกว่าเขาจะ...ตายเมื่อสิ้นลมหายใจ เกมที่ 2 จะเคลียร์"

สึบาสะเบิกตากว้างขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า"จี้จนกว่าเขาจะ...ตาย"คำพูดนั้นเหมือนค้อนหนัก ๆ ไล่ทุบจิตใจสึบาสะความกดดันทิ่มแทงเข้ามาจนเขาแทบล้มลงกับพื้น

"แต่…นี่… พ่อของชั้นนะ…"สึบาสะกัดฟัน น้ำตาไหลรินไม่หยุดเสียงสั่นจนแทบฟังไม่ออกเขามองใบหน้าพ่อที่สลบอยู่แม้จะไร้สติ แต่ร่างกายยังหายใจเบา ๆ

สึบาสะกำมือแน่น

พยายามคิดทุกวิธี—หาทางออก—หาช่องโหว่แต่เวลาในเกม… ไม่เคยเข้าข้างใครไฟในห้องเริ่มกะพริบเสียงนับเวลาค่อย ๆ ดังขึ้น

ติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก…

เวลาเดินต่อ แต่สึบาสะกลับยืนนิ่งเสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

"ความลังเล… คือความตายหากผู้เล่นไม่ทำ… ระบบจะเป็นผู้ตัดสินแทน"

สึบาสะชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเพดานอย่างสั่นเทา

"อย่าบอกนะว่า… ถ้าชั้นไม่ทำ… พ่อก็จะ…"

ประตูด้านหลังล็อกสนิทเตารีดในมือร้อนขึ้นเรื่อย ๆคล้ายบอกว่าเกม… เริ่มแล้วจริง ๆทันใดนั้น…

ติ๊ก!!… ติ๊ก!!

เสียงเล็บดังเป็นจังหวะ นับถอยหลังทำให้สึบาสะสะดุ้ง

"เกมนี้… แค่ 3 นาทีเองงั้นหรอ…"เสียงเขาเบา แต่เต็มไปด้วยความตระหนก หัวใจเต้นแรง สติพยายามจับทุกอย่างให้เข้าที่แต่ในใจ… ความคิดย้อนกลับไปยังอดีต

...แฟลชแบ็ก…...

เด็กชายสึบาสะนั่งอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นพ่อของเขายิ้มอ่อนโยน

"สึบาสะ… จำไว้นะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…พ่อก็อยากให้ลูกกล้าตัดสินใจด้วยตัวเอง"

สึบาสะมองหน้าพ่อตาเป็นประกาย

"ครับพ่อ… ชั้นสัญญาจะทำให้ดีที่สุด"

ช่วงเวลานั้น… ทั้งสองหัวเราะ เล่นเกมกระดานด้วยกัน มือของพ่อค่อย ๆ วางบนไหล่เขา

"จำไว้นะ… ความกลัวเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ ความกล้า… คือสิ่งที่ทำให้รอด"

...กลับสู่ปัจจุบัน…...

สึบาสะก้าวเท้าออก มือยังจับเตารีดไฟฟ้าแน่นสายตาจับจ้องพ่อที่สลบอยู่ตรงหน้าหัวใจเจ็บปวด แต่คำพูดของพ่อ… ดังชัดเจนในใจ

"ความกลัว… คือธรรมชาติ…แต่ความกล้า… คือสิ่งที่ทำให้รอด…"

...เขาสูดลึก...

ตัดสินใจว่า… จะไม่ยอมให้ความกลัวควบคุมตัวเองแม้ว่าเวลาจะเหลือเพียง 3 นาทีเท่านั้นมือของสึบาสะ เริ่มสั่นแรงเตารีดไฟฟ้าที่ถืออยู่ร้อนขึ้นจากกระแสไฟสายตาจับจ้องพ่อที่ถูกมัดอยู่ตรงหน้า ใจเขาสั่น…

"มัน… เล่นกับจิตใจชั้นเลยนี่หว่า…"เสียงเขาสั่นระริก

"ถ้าชั้นไม่ทำ… ชั้นก็น่าจะ…ตายแทนรึเปล่าละ…"

เหงื่อเริ่มไหลรินตามขมับหยดเล็ก ๆ ตกลงบนมือที่ถือเตารีดมือสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกจากอกแต่ในสมอง… ภาพพ่อในอดีตยังคงชัดเจน

...คำพูดที่ว่า...

"ความกลัว… เป็นธรรมชาติ… แต่ความกล้า… คือสิ่งที่ทำให้รอด"

ดังก้องอยู่ในใจ สึบาสะกัดฟันพยายามเก็บความกลัวไว้ข้างใน

แต่เสียง ติ๊ก!!… ติ๊ก!! ของนาฬิกานับถอยหลังยิ่งทำให้หัวใจแทบระเบิด

"ชั้น…ต้องรอด…ต้องคิดทางออก…ชั้นจะไม่ยอมให้เกมนี้… ทำร้ายชั้นและพ่อแบบง่าย ๆ"มือสึบาสะค่อย ๆ ยื่นเตารีดไฟฟ้าไปใกล้พ่อ

สายตาจับจ้องร่างพ่อ

ทุกการเคลื่อนไหว… คือเดิมพันชีวิตทั้งคู่เสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้ง

“เหลือเวลาอีก 2 นาที 10 วินาที”

เหมือนโลกทั้งใบหยุดหายใจ…สึบาสะทรุดเข่าลงเล็กน้อย มือที่ถือเตารีดสั่นจนควบคุมแทบไม่ได้น้ำตาไหลอาบหน้าโดยไม่รู้ตัว