เกิดใหม่เป็นคนรักของตัวเอก [ถังซานxOc]
ตอนที่ 6 : ของข้า
หลังจากที่ถังลู่หลินกลับมาจากการล่าสัตว์วิญญาณ เด็กน้อยผู้เอาแต่ใจได้ถูกอาจารย์ใหญ่ตำหนิในการกระทำของเขา แล้วจึงพากันกลับโรงเรียน
ถังลู่หลิน
(ข้าจะทำยังไงดี เพื่อให้เขารอดชีวิต )
(_) คิดในใจ
. การกระทำ
[ กระซิบ ]
ถังลู่หลิน
( แต่ว่าตอนนี้รู้สึกอึดอัดจัง)
เตียงสามหลังถูกดันเจ้ามาชิดกัน เสี่ยวอู่นอนบนเตียงทางด้านขวาของถังลู่หลิน ถังซานนอนทางด้านซ้าย
แต่ที่บอกว่าอึกอัดไม่ใช่เตียงที่อยู่ใกล้กันเพียงแต่มีใครบางคนที่ติดนิสัยจากที่บ้านมาด้วย หากจะถามว่าเป็นใครคงตอบได้ง่ายๆ คือ พี่ซานของข้าเอง
ถึงแม้ว่าตอนนี้ข้าจะสงสัยว่าจะทำยังไงให้ตัวละครฝั่งนั้นรอด แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าในเนื้อเรื่องนี้ พี่ซานหรือถังซานที่ข้ารู้จักเป็นคนที่มีนิสัยแบบนี้จริงเหรอ?
แต่ก็ชั่งเถอะ ไหนๆข้ามีโอกาสแบบนี้ทั้งที ต้องตักตวงไว้ถึงจะถูก
ถังลู่หลินขยับพลิกตัวเข้าหาถังซานพร้อมกับสวมกอดบุคคลผู้เป็นพี่ชาย ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา
ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนอกของเขาอย่างสม่ำเสมอ ถังซานแน่ใจว่าเสี่ยวหลินของเขาหลับสนิท เขาลืมตาขึ้นมองร่างเจ้าของเงาที่กำลังนั่งมองเขาทั้งคู่
ถังซาน
เจ้าไม่นอนหรือยังไง
ถังซาน
มาจ้องข้ากับน้องข้าอยู่ได้
"ข้าเป็นถึงลูกพี่หอพัก 7 เลยนะ "
ถังซาน
แล้วเจ้าจะลุกขึ้นมากลางดึกทำไม
เสี่ยวอู่หรี่ตามองถังซานกับถังลู่หลิน ก่อนที่นางจะยิ้มออกมา
“ เจ้ากับน้องหลินมีความสัมพันธ์ยังไงกันแน่ ”
ถังซาน
เสี่ยวหลินเป็นน้องข้า
“ เช่นนั้นขอข้านอนกอดน้องเจ้าบ้างสิ ”
ถังซาน
เสี่ยวหลินเป็นของข้า
ถังซานส่ายหน้ากับท่าทางของเสี่ยวอู่ มือหนายกขึ้นสัมผัสลงบนกลุ่มผมสีเงินอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากหนาจรดลงบนหน้าผากของคนตัวเล็ก ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา
ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนพัฒนาขึ้นตามช่วงอายุการเติบโต
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ท่านแม่ ท่านพ่อ
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ขอข้าไปพร้อมกับพี่ซานพี่เสี่ยวอู่ไม่ได้เหรอ
อาอิ๋น
แม่ยังมีเรื่องที่ยังไม่ได้สอนเจ้าอีกมาก
อาอิ๋น
รออีกสองวันหลังจากพี่ของเจ้าไปกันแล้ว
อาอิ๋น
แม่จะสอนสิ่งที่สำคัญให้แล้วจะไปส่งที่โรงเรียน
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
แต่ว่าข้า..
ถังเฮ่า
ถ้าเจ้ายังพูดไม่รู้เรื่อง
ถังเฮ่า
ข้าจะไม่ให้เจ้าออกจากหมู่บ้านเซ่อหุน
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
เข้าใจแล้วครับ..
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
( ทำไมมีแค่เราที่ไม่ได้ไป..)
ถังซาน
ข้ากับเสี่ยวอู่ขอล่วงหน้าท่านทั้งสองไปก่อน
มือหนาของถังซานสัมผัสลงบนกลุ่มผมสีเงินของคนตัวเล็กพรางลูบเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยกับคนตรงหน้า
ถังซาน
พี่ไม่ทิ้งเจ้าหรอกนะ
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ข้าเข้าใจแล้ว
เสี่ยวอู่
ข้าจะช่วยเจ้าดูแลพี่ซานเอง
เสี่ยวอู่
ระหว่างนั้นเจ้าตั้งใจเรียนสิ่งที่ท่านน้าสอนให้ดี
เสี่ยวอู่
อย่าให้เสียชื่อมือขวาพี่ใหญ่เสี่ยวอู่เด็ดขาด
เสี่ยวหลินยิ้มกับคำพูดใหญ่โตของเสี่ยวอู่ ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ได้ ข้ารับปาก
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
พวกเจ้าระวังตัวด้วย
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
พวกเจ้ารอข้าเดี๋ยวนะ
ถังลู่หลินกลับเข้าไปในบ้านก่อนที่เขาจะออกมาพร้อมกับถุงผ้าขนาดพกพาใส่อาหารสองถุง ลู่หลินยื่นถุงผ้าสีชมพูให้เสี่ยวอู่ ภายในถุงใบนั้นมีอาหารที่นางชื่นชอบและขอให้ถังลู่หลินทำให้กินทุกครั้งที่กลับมาบ้าน
ส่วนถุงผ้าของถังซานคงไม่ต้องบอกว่าด้านในมีอะไรบ้าง เพราะถังลู่หลินเป็นคนเตรียมของเองกับมือ
ถังซานรับถุงผ้าใส่ของจากมือของถังลู่หลินด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
ทำให้เสี่ยวอู่อดไม่ได้ที่จะพูดแซว
เสี่ยวอู่
แค่เสี่ยวหลินให้ของแค่นี้ยิ้มไม่หุบเลยนะ
เสี่ยวอู่
ปล่อยได้แล้วมั้ง
เสี่ยวอู่เอ่ยก่อนจะยกมือฟาดลงบนไหล่ถังซาน อาอิ๋นผู้เป็นแม่ที่เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะการกระทำของเสี่ยวอู่
ถังซานที่โดนฟาดเข้าเต็มแรง เขาได้แต่ทำหน้ามุ้ยนิด ๆ ก่อนจะหันมาเก็บของใส่สะพาน 24 แสงจันทร์
อาอิ๋น
ดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
พี่เสี่ยวอู่
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ของที่ข้าให้ท่านเก็บไว้หรือไม่
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
อื้อ
เสี่ยวอู่
ข้าใส่ไว้ตลอดไม่มีวันถอดออกแน่
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ข้าจะรอดูนะ
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
(ห้ามถอดออกเด็ดขาดนะ)
เสี่ยวอู่พยักหน้าก่อนที่นางจะเดินตามถังซานไป
อาอิ๋น
ทำไมถึงได้ให้ของสำคัญแบบนั้นไปกับนาง
อาอิ๋น
เจ้าชอบเสี่ยวอู่เหรอ
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ข้าคิดว่าเรื่องนี้ท่านพ่อคงจะทราบ
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ใช่ไหมครับ
ถังลู่หลิน[วัยสะรุ่น]
ท่านพ่อ
ทางที่ดีให้เรียนรู้วิธีเอาตัวรอดหลายๆแบบไว้ก่อนดีกว่า
ข้าเคยรู้มาว่า เสี่ยวลู่มีทักษะเฉพาะสืบทอดทางสายเลือด
เสี่ยวหลินเองน่าจะใช้ความสามารถแบบนั้นได้
Comments