[Ouran Host Club]ผมมันโนสน โนแคร์ แล้วใครมันจะทำไม![BL]
2 ความทรงจำที่หายไป
เหมือนฉันนอนหลับไปนานแสนนาน ปวดหัวจังเลย
ใครกันนะที่กำลังปลุกฉัน...ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ
ใช่ คนๆนั้นคือเคียวที่มองฉันด้วยความเป็นห่วง ขอบตาเคียวดำอย่างกับหมีแพนด้าน่ะ แม่คายะแม่ของเคียวเสียไปตั้งแต่1ปีที่แล้วเพราะโรคร้าย
เคียวยะ(ตอนเด็ก)
ไอ้บ้า ตื่นขึ้นมาสักทีนะ ฉันนึกว่านายจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว//กอด
มายะ(ตอนเด็ก)
ฉันขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง แม่ล่ะ แม่ไปไหน แล้วทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้ เกิด อะไรขึ้นฉันปวดหัว
ฉันกุมหัวแน่น ทำไม ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้ล่ะ
เคียวยะ(ตอนเด็ก)
มายะ มายะเป็นอะไรไป!หมอ! หมอ!หมออยู่ไหน!!!
ปวดหัว ฉันจำอะไรที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย แล้วฉันก็หมดสติไปอีกครั้ง
ฉันตื่นขึ้นมาอีกทีเคียวก็ไม่อยู่แล้ว มีแต่พ่อที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆ
พ่อของมายะ
ฟื้นแล้วหรอมายะ
แล้วพ่อก็เรียกหมอมาตรวจอาการทันที หมอบอกว่าเพราะโดนรถชน ทำให้สมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย
มายะ(ตอนเด็ก)
พ่อ แม่ล่ะครับ
พ่อของมายะ
ต่อจากนี้แกไม่มีแม่ ฉันหย่ากับผู้หญิงคนนั้นแล้ว
ว่ายังไงนะ เกิดอะไรขึ้น0_0
มายะ(ตอนเด็ก)
ทำไม แม่ทำอะไรผิดทำไมพ่อต้องหย่ากับแม่ด้วย!
พ่อของมายะ
เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่างแกไม่จำเป็นต้องรู้ เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว ฉันจะทำงาน
คำพูดนั้นทำให้ฉันหยุดพูดทันที ถึงพ่อจะยุ่ง แต่พ่อไม่ได้ไปไหน พ่อยังนั่งทำงานอยู่แบบนั้น ฉันรู้สึกอบอุ่นเล็กน้อย แต่ว่า...แม่ทำอะไรผิด แม่รักพ่อมากขนาดนั้นแท้ๆ....แล้วฉันก็หลับไปอีกครั้ง
ซากุราอิ ทาคุปิดโน้ตบุ๊คเบาๆ แล้วเดินเข้ามาหาลูกชายเพียงคนเดียวของเขา ที่เป็นโซ่คล้องใจของเค้ากับคนที่เค้ารักที่สุด คนเป็นพ่อลูบใบหน้าที่เหมือนกับคนที่เค้ารักเบาๆ นี่เป็นหนทางที่ดีที่สุด
มันเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว ที่มายะจะไม่เจ็บปวด หมอบอกว่าศีรษะกระทบกระเทือนทำให้มายะสูญเสียความทรงจำ ความจริงที่เกิดขึ้นทาคุไม่อยากบอกให้มายะเลย ทำให้จำเป็นต้องโกหกไป
หลังจากนั้นฉันก็ได้รับการเลี้ยงดูสั่งสอนอย่างเข้มงวดเพื่อเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป ฉันไม่ได้เจอเคียวอีกเลย ฉันถูกจำกัดในการออกไปข้างนอก จนกระทั่งขึ้นม.ต้น ทำให้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระบ้างเล็กน้อย จนเวลาผ่านไป ตอนนี้ฉันขึ้นม.1แล้ว และวันนี้เป็นวันปฐมนิเทศน์ของโรงเรียนโอรันในแผนกมัธยมต้น อ้อ ก่อนหน้านี้ฉันอยู่โรงเรียนอื่นน่ะ พึ่งย้ายมาโอรัน
โอโทริ เคียวยะ
มายะ มายะใช่มั้ย!
มีคนเรียกชื่อของฉัน ฉันหันไปมองตามเสียงเรียกช้าๆ ก็เจอกับคนที่ฉันคิดถึงมาตลอดหลายปี
Comments