รักซาดิสม์ของเหล่าแวมไพร์? เหอะ!
9 ดูดเลือด
สิ่งที่ปกคลุมห้องไม่ให้คนภายนอกย่างก้าวเข้าค่อยไปหายไป
ซาคามากิ อายาโตะ
ชิ เจ็บตัวอีกครั้งจนได้
โคโมริ ยุย
//เห็นรอยเปื้อนเลือดบนพื้น
โคโมริ ยุย
ย..ยูมิจัง//เสียงสั่น
โคโมริ ยุย
ชุดเปื้อนเลือดด้วยนี่
ซาคามากิ คานาโตะ
แต่ว่ากลิ่นเลือดจางหายไปแล้วนี่ครับ..เนอะเท็ดดี้
ซาคามากิ ไรโตะ
แต่สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีเลยนี่ครับ~
ซาคามากิ อายาโตะ
กระหายเลือดชะมัด
ซาคามากิ อายาโตะ
แต่ยัยนี่ฉันหลับอยู่นี่สิ
ซาคามากิ อายาโตะ
//หันไปมองยุย
โคโมริ ยุย
ย..อย่านะคะ//สั่น
ฮาคิเอ ยูมิ
แม่คะ..//น้ำตาไหล
โคโมริ ยุย
ไม่เป็นไรแล้วนะคะ//ลูบหัว
ฮาคิเอ ยูมิ
ขอโทษด้วยที่ทำให้เป็นห่วง
โคโมริ ยุย
ขอแค่ยูมิจังตื่นขึ้นมาก็พอแล้วล่ะ
โคโมริ ยุย
เป็นอะไรไปยูมิจัง
ซาคามากิ เรย์จิ
นำยาบำรุงมาให้ครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
//กินยา+ดื่มน้ำ
ซาคามากิ เรย์จิ
เป็นอะไรไปงั้นหรอครับเมื่อคืน
ฮาคิเอ ยูมิ
อ่า พอดีว่าเหมือนจะแค่เป็นลมน่ะนะ//ยิ้ม
ซาคามากิ เรย์จิ
แต่ประตูมัน..
ฮาคิเอ ยูมิ
หื้ม..??//ยิ้ม
ซาคามากิ เรย์จิ
ป่าวครับ..
ซาคามากิ เรย์จิ
งั้นผมขอตัวก่อน
ซาคามากิ เรย์จิ
ว่าไงครับ//ดันแว่น
ฮาคิเอ ยูมิ
วันนี้ขอยืมห้องครัวหน่อยล่ะ
ซาคามากิ เรย์จิ
//เดินออกไป
ซาคามากิ อายาโตะ
อ่า..ของโปรด
ซาคามากิ อายาโตะ
//จิ้มกิน
ฮาคิเอ ยูมิ
(อร่อยจริงด้วยแฮะ)
ฮาคิเอ ยูมิ
ถ้าจะกินเอาไปเลยก็ได้
ซาคามากิ อายาโตะ
ใจดีจังเลยแฮะแต่จริงๆมันก็ต้องเป็นอย่างงั้นอยู่แล้วล่ะยัยเคียวโกะ
ฮาคิเอ ยูมิ
//ล้างเครื่องครัว
ฮาคิเอ ยูมิ
ไม่ช่วยกันหน่อยหรอ?
ซาคามากิ อายาโตะ
แล้วทำไมชั้นต้องช่วยล่ะ?//กิน
ฮาคิเอ ยูมิ
ก็เพราะว่านายก็กินไงเล่า
ซาคามากิ ไรโตะ
ทำอะไรกินอย่างนั้นหรอยูมิจัง
ฮาคิเอ ยูมิ
นายกินกุ้งเทมปุระมั้ยล่ะ//ชี้
ซาคามากิ ไรโตะ
ขอบคุณนะยูมิจัง
ซาคามากิ ไรโตะ
แต่ก็คอแห้งจังเลยแฮะ
ฮาคิเอ ยูมิ
น้ำก็อยู่บนโต๊ะนั่นแหละ
ซาคามากิ ไรโตะ
ไม่ได้อยากกินน้ำซักหน่อย
ฮาคิเอ ยูมิ
อย่ามาล้อเล่นนะไรโตะชั้นไม่ว่างมาเล่นกับนายหรอก
ซาคามากิ ไรโตะ
ทำไมถึงได้ตัวสั่นได้ล่ะยูมิจัง
ซาคามากิ ไรโตะ
//จับข้อศอกเอาได้
ฮาคิเอ ยูมิ
//รีบวิ่งออกมา
ซาคามากิ ไรโตะ
อย่าหนีเลยยูมิจัง
ซาคามากิ ไรโตะ
//อยู่ด้านหลัง
ซาคามากิ ไรโตะ
//จับแขนทั้งสองข้าง
ซาคามากิ ไรโตะ
หื้มม//ดมซอกคอ
ซาคามากิ ไรโตะ
หอม//เลียปาก
ฮาคิเอ ยูมิ
(แรงมัน บ้าชะมัด)
ฮาคิเอ ยูมิ
(ข..ขยับไม่ได้เลย)
ซาคามากิ ไรโตะ
ช่างเป็นผิวที่ไร้รอยเขี้ยวที่น่าอร่อยซะจริงเลยนะ
ฮาคิเอ ยูมิ
//ผลักอีกฝ่ายออก
ซาคามากิ ไรโตะ
ก็น่าจะรู้ว่าถ้าทำแบบนี้มันก็จะยิ่งเจ็บน่ะ
ซาคามากิ อายาโตะ
ทาโกะยากิหมดแล้วน่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
อยู่บนโต๊ะมีอีกไปกินสิ
ซาคามากิ อายาโตะ
เดี๋ยว//ดึงมือ
ซาคามากิ อายาโตะ
กลิ่น..หอม
ซาคามากิ อายาโตะ
อ่า คอแห้งขึ้นมาเลยแฮะ
ซาคามากิ อายาโตะ
//ดมซอกคอ
ฮาคิเอ ยูมิ
(แรงมากกว่าอย่างเห็นได้ชัดเลย)
ซาคามากิ ไรโตะ
อ่าโดยฉกเหยื่อไปซะแล้วสิ
ซาคามากิ ไรโตะ
ถ้าเป็นตรงนี้คงจะรู้สึกดีใช่มั้ยล่ะ
เสียงเขี้ยวฝังลงที่ขาอ่อน
ซาคามากิ อายาโตะ
//ปล่อยมือทั้งสองข้างและไปประคองที่แผ่นหลัง
ฮาคิเอ ยูมิ
//กำเสื้ออีกฝ่ายแน่น
ซาคามากิ อายาโตะ
//ถอนเขี้ยวออก
ซาคามากิ ไรโตะ
//ถอนเขี้ยวออก
ซาคามากิ อายาโตะ
นี่อย่าหลับนะยัยบ้า
ฮาคิเอ ยูมิ
น..น้ำหน่อยสิ..
ซาคามากิ ไรโตะ
//ยื่นน้ำแอปเปิ้ลให้อายาโตะ
ซาคามากิ อายาโตะ
//หยิบน้ำแอบเปิ้ล
ซาคามากิ อายาโตะ
//ค่อยๆป้อน
ฮาคิเอ ยูมิ
อึก..อึก//ดื่ม
ซาคามากิ อายาโตะ
ดีขึ้นรึยัง
ฮาคิเอ ยูมิ
มึนหัวชะมัดเลยไอเจ้าพวกบ้า
ซาคามากิ อายาโตะ
ปากกลับมาดีแล้วรึไง
ฮาคิเอ ยูมิ
//ยกถาดอาหารขึ้นห้อง
ซาคามากิ อายาโตะ
นะวังอย่าให้ล้มอีกก็แล้วกันชั้นจะได้ไม่ต้องซ้ำเติม
ฮาคิเอ ยูมิ
นิสัยเสียชะมัด
ฮาคิเอ ยูมิ
//มากินข้าวอยู่บนห้อง
ฮาคิเอ ยูมิ
//ลงมาด้านล่าง
ฮาคิเอ ยูมิ
//หยิบจานผลไม้
ฮาคิเอ ยูมิ
เดี๋ยวคงต้องไปขอยืมหนังสือของเรจิซักหน่อยซะแล้ว
ฮาคิเอ ยูมิ
เอาชาไปให้ด้วยดีกว่าเดี๋ยวเสียมารยาท
ฮาคิเอ ยูมิ
เสียงคราง..หรอ?
ฮาคิเอ ยูมิ
//วางชากับผลไม้ลงบนโต๊ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
นี่เรจิ..//แตะไหล่
ซาคามากิ เรย์จิ
มาทำอะไรที่นี่ครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
ว่าจะมายืมหนังสือน่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
แล้วก็เอาชามาให้ด้วย
ฮาคิเอ ยูมิ
ชาคาโมมายล์น่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
ช่วยให้หลับสบายแล้วก็บรรเทาความเครียด
ซาคามากิ เรย์จิ
ยังไงก็ดีกว่าการจ้องมองฝันร้ายต่อไปเรื่อยๆ
ซาคามากิ เรย์จิ
ซักครู่นะครับ
ซาคามากิ เรย์จิ
เดี๋ยวผมจะไปชงชาของที่นี่ให้คุณเป็นพิเศษก็แล้วกัน//ลุก
ฮาคิเอ ยูมิ
ป่าวไม่มี..อะไร
ฮาคิเอ ยูมิ
(ทำไมรู้สึกว่าชามันแปลกๆกันนะ)
ฮาคิเอ ยูมิ
//ปล่อยแก้วชาและจานรองชา
ฮาคิเอ ยูมิ
นี่มันอะไรกัน..
ซาคามากิ เรย์จิ
ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ
ซาคามากิ เรย์จิ
ไม่ได้เป็นของที่อันตรายถึงชีวิตหรอก
ซาคามากิ เรย์จิ
แต่จะว่าไป
ซาคามากิ เรย์จิ
ดูเหมือนจะไม่ได้มีอาการตัวชาเลยสินะครับ
ซาคามากิ เรย์จิ
//หยิบขวดยา
ซาคามากิ เรย์จิ
คงต้องทำขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ซาคามากิ เรย์จิ
//จับปลายคาง
ซาคามากิ เรย์จิ
//จับปากอ้าออก
ซาคามากิ เรย์จิ
กรุณาดื่มซะ
ฮาคิเอ ยูมิ
แค่กๆ!!//มือป้องปาก
ซาคามากิ เรย์จิ
อย่าได้เข้าใจผิดไป
ซาคามากิ เรย์จิ
ผมน่ะไม่มีความสนใจกับสิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบหรอกนะครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
เหอะ ชั้นขอตัวก่อน..
ฮาคิเอ ยูมิ
//ก้มเก็บเศษแก้ว
ฮาคิเอ ยูมิ
ส่วนผลไม้นั่นน่ะคุณจะกินก็กินเถอะ
ซาคามากิ เรย์จิ
อย่าอวดดีไปนัก มนุษย์!
ซาคามากิ เรย์จิ
แล้วก็อย่ามาจองหองกับชั้นคนนี้นะ
ซาคามากิ เรย์จิ
//บีบมือที่กำลังเก็บแก้ว
ฮาคิเอ ยูมิ
อย่ามาทำนิสัยแบบนี้กับชั้นนะเรจิ!
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นล่ะเกลียดพวกนายจริงๆ//ลุกขึ้น+กำลังจะเดินออกไป
ซาคามากิ เรย์จิ
ไม่ยอมให้ขัดขืนชั้นหรอกนะ!
ซาคามากิ เรย์จิ
//เหวี่ยงตัวยูมิเข้าไปที่ชั้นหนังสือ
ฮาคิเอ ยูมิ
อึก!!//ทรุดตัวลงที่พื้น
ซาคามากิ เรย์จิ
ที่มือแผลเลือดออกงั้นหรอครับ..//จับข้างที่เลือดออก
ซาคามากิ เรย์จิ
จะร้องไห้ทำไมครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นเกลียดนาย..
ซาคามากิ เรย์จิ
หึ..//เลียที่ฝ่ามือ
ซาคามากิ เรย์จิ
//มองที่ใบหน้าอีกฝ่าย
ซาคามากิ เรย์จิ
//กดอีกฝ่ายลองพื้น
ฮาคิเอ ยูมิ
ปล่อยน-- อึก!!
ซาคามากิ เรย์จิ
(นี่มัน..!)
ฮาคิเอ ยูมิ
//พยายามดันอีกคนออก
ซาคามากิ เรย์จิ
//กัดแรงขึ้น
ฮาคิเอ ยูมิ
(เรี่ยวแรงหายไปหมด..)
ฮาคิเอ ยูมิ
ลืมไปเลย..//หยิบยาขึ้นมาจากลิ้นชัก
โคโมริ ยุย
ฮึกยูมิจัง!//พุ่งกอด
โคโมริ ยุย
จริงๆแล้วชั้นถูกคุณพ่อส่งมาเพื่อเป็นเครื่องสังเวยจริงๆงั้นหรอ..
โคโมริ ยุย
จริงหรอคะ ฮึก..
ฮาคิเอ ยูมิ
แน่นอนสิ//ปาดน้ำตาให้
ฮาคิเอ ยูมิ
ฝนตกหนักจังเลยนะ..
ฮาคิเอ ยูมิ
//เห็นโคเดเลีย
ฮาคิเอ ยูมิ
อ้ะ//สะดุ้งเบาๆ
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นคงต้องกลับแล้วนะ..
ฮาคิเอ ยูมิ
ไม่เป็นไรเธอนอนเถอะ
ฮาคิเอ ยูมิ
ฝันดีนะ//โบกมือ
โคโมริ ยุย
ค่ะ//โบกมือกลับ+ยิ้ม
ฮาคิเอ ยูมิ
ทำไมอยู่ๆถึงได้เห็นคุณนะ..
ฮาคิเอ ยูมิ
อึก//กุมหน้าอก
ฮาคิเอ ยูมิ
//หลับลงที่ชอบอ่าง
หลังจากยูมิได้หลับลงไปสักพักก็ได้เริ่มเห็นอดีตของตระกูลซากามากิ
และในอดีตมียูมิอยู่ด้วยเกือบจะตลอดเวลาถึงแม้ว่าพวกซากามากิจะจำไม่ได้ก็ตาม
สุบารุ
ตอนเด็ก://เหม่อมองขึ้นไปยังหอคอย
ฮาคิเอ ยูมิ
เด็กน้อยซะจริง
ฮาคิเอ ยูมิ
//อุ้มตัวอีกฝ่ายขึ้นไปบนหอคอย
ฮาคิเอ ยูมิ
//ลุกออกจากอ่าง
ฮาคิเอ ยูมิ
คิดไปเองงั้นหรอ
ฮาคิเอ ยูมิ
แต่ว่านะความสามารถในการรักษาบาดแผลมันก็ดีจริงๆนั่นแหละ//ลูบคอ
ฮาคิเอ ยูมิ
เป็นชุดที่..สวยจริงๆ
ซาคามากิ คานาโตะ
ชุดนั่นสวยดีนะครับ..
ซาคามากิ คานาโตะ
หิวจังเลยล่ะครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
อยากกินอะไรล่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
เดี๋ยวจะไปทำมาให้
ซาคามากิ คานาโตะ
ขอบคุณ...//รับ
ซาคามากิ คานาโตะ
แต่ว่า..ตอนนี้ผมคอแห้ง
ซาคามากิ คานาโตะ
จะไม่ให้งั้นหรอ//กอดเท็ดดี้แน่น+จ้องมอง
ฮาคิเอ ยูมิ
ถ้าคอแห้งเดี๋ยวชั้นทำน้ำให้ดื่มแทนแล้วกัน
ซาคามากิ คานาโตะ
เอาแต่ใจตัวเองจะได้มั้ยครับ!!
ซาคามากิ คานาโตะ
//เขวี้ยงมาการอง
ฮาคิเอ ยูมิ
นั่นมันนายต่างหากที่เอาแต่ใจน่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
แล้วก็อย่าคิดที่จะ--!
ซาคามากิ คานาโตะ
ถ้าผมอยากได้ผมก็ต้องได้!
ฮาคิเอ ยูมิ
มันเจ็บนะคานาโตะ!
ซาคามากิ คานาโตะ
//ฝังเขี้ยวลงบนคอ
ซาคามากิ คานาโตะ
//ถอดเขี้ยว
ซาคามากิ คานาโตะ
//มองที่หน้าอีกฝ่าย
ซาคามากิ คานาโตะ
เค้าว่ากันว่าถ้าจะทำให้ผู้หญิงมีความสุขจะต้องจูบก่อน..
ซาคามากิ คานาโตะ
มนุษย์นี่มันยุ่งยากจริงๆเลยนะครับ..
ซาคามากิ คานาโตะ
//ประกบจูบ
ซาคามากิ คานาโตะ
//นำมือไปลูบตรงที่ตนกัดไว้
ซาคามากิ คานาโตะ
//ฝังเขี้ยวอีกครั้งตรงเนินอก
ซาคามากิ คานาโตะ
//ถอดเขี้ยวออก
ฮาคิเอ ยูมิ
//ผลักอีกคนออก
ฮาคิเอ ยูมิ
นิสัยเสียกันทั้งบ้านเลยรึไงนะ//พยุงตัวเองลุกขึ้น
ฮาคิเอ ยูมิ
ขอตัว//เดินขึ้นบรรไดไป
ซาคามากิ คานาโตะ
..//มองตาม
ซาคามากิ คานาโตะ
อร่อยสุดยอดเลยนะครับ...
ฮาคิเอ ยูมิ
วันๆเจอแต่บ้าอะไรกันเนี่ย
ฮาคิเอ ยูมิ
//เดินผ่านสุบารุ
สุบารุ
กลิ่นเลือด..//มองยูมิ
สุบารุ
เดี๋ยว//ทำท่าเหมือนกอดอยู่ด้านหลังแต่มืออยู่ตรงส่วนคอและเอว
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นไม่มีเวลามาเล่นนะสุบารุ
สุบารุ
คานาโตะงั้นหรอ//แตะที่รอยเขี้ยว
สุบารุ
//ดึงตัวอีกคนหันมาหา
สุบารุ
//ดึงมือของอีกฝ่ายมา
สุบารุ
เจ็บหน่อยแล้วกัน//เลียบริเวณเกือบข้อมือ
สุบารุ
(อร่อยจนหยุดไม่ได้เลย..)
สุบารุ
ต่อจากนี้ก็อย่ามาเข้าใกล้ชั้นให้มากก็แล้วกัน
ฮาคิเอ ยูมิ
พูดยังกับชั้นอยากเข้าใกล้พวกนายนักนั่นแหละนะ
สิ่งที่ปกคลุมห้องไม่ให้คนภายนอกย่างก้าวเข้าค่อยไปหายไป
ซาคามากิ อายาโตะ
ชิ เจ็บตัวอีกครั้งจนได้
โคโมริ ยุย
//เห็นรอยเปื้อนเลือดบนพื้น
โคโมริ ยุย
ย..ยูมิจัง//เสียงสั่น
โคโมริ ยุย
ชุดเปื้อนเลือดด้วยนี่
ซาคามากิ คานาโตะ
แต่ว่ากลิ่นเลือดจางหายไปแล้วนี่ครับ..เนอะเท็ดดี้
ซาคามากิ ไรโตะ
แต่สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีเลยนี่ครับ~
ซาคามากิ อายาโตะ
กระหายเลือดชะมัด
ซาคามากิ อายาโตะ
แต่ยัยนี่ฉันหลับอยู่นี่สิ
ซาคามากิ อายาโตะ
//หันไปมองยุย
โคโมริ ยุย
ย..อย่านะคะ//สั่น
โคโมริ ยุย
ไม่เป็นไรแล้วนะคะ//ลูบหัว
ฮาคิเอ ยูมิ
ขอโทษด้วยนะที่ทำให้เป็นห่วง
โคโมริ ยุย
ขอแค่ยูมิจังตื่นขึ้นมาก็พอแล้วล่ะ
โคโมริ ยุย
เป็นอะไรไปยูมิจัง
ซาคามากิ เรย์จิ
นำยาบำรุงมาให้ครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
//กินยา+ดื่มน้ำ
ซาคามากิ เรย์จิ
เป็นอะไรไปงั้นหรอครับเมื่อคืน
ฮาคิเอ ยูมิ
อ่า พอดีว่าเหมือนจะแค่เป็นลมนะคะ//ยิ้ม
ซาคามากิ เรย์จิ
แต่ประตูมัน..
ฮาคิเอ ยูมิ
หื้ม..??//ยิ้ม
ซาคามากิ เรย์จิ
ป่าวครับ..
ซาคามากิ เรย์จิ
งั้นผมขอตัวก่อน
ซาคามากิ เรย์จิ
ว่าไงครับ//ดันแว่น
ฮาคิเอ ยูมิ
วันนี้ขอยืมห้องครัวหน่อยล่ะ
ซาคามากิ เรย์จิ
//เดินออกไป
ซาคามากิ อายาโตะ
อ่า..ของโปรด
ซาคามากิ อายาโตะ
//จิ้มกิน
ฮาคิเอ ยูมิ
(อร่อยจริงด้วยแฮะ)
ฮาคิเอ ยูมิ
ถ้าจะกินเอาไปเลยก็ได้
ซาคามากิ อายาโตะ
ใจดีจังเลยแฮะแต่จริงๆมันก็ต้องเป็นอย่างงั้นอยู่แล้วล่ะยัยเคียวโกะ
ฮาคิเอ ยูมิ
//ล้างเครื่องครัว
ฮาคิเอ ยูมิ
ไม่ช่วยกันหน่อยหรอ?
ซาคามากิ อายาโตะ
แล้วทำไมชั้นต้องช่วยล่ะ?//กิน
ฮาคิเอ ยูมิ
ก็เพราะว่านายก็กินไงเล่า
ซาคามากิ ไรโตะ
ทำอะไรกินอย่างนั้นหรอยูมิจัง
ฮาคิเอ ยูมิ
นายกินกุ้งเทมปุระมั้ยล่ะ//วาง
ซาคามากิ ไรโตะ
ขอบคุณนะยูมิจัง
ซาคามากิ ไรโตะ
แต่ก็คอแห้งจังเลยแฮะ
ฮาคิเอ ยูมิ
น้ำก็อยู่บนโต๊ะนะ
ซาคามากิ ไรโตะ
ไม่ได้อยากกินน้ำซักหน่อย
ฮาคิเอ ยูมิ
อย่ามาล้อเล่นนะไรโตะชั้นไม่ว่างมาเล่นกับนายหรอก
ซาคามากิ ไรโตะ
ทำไมถึงได้ตัวสั่นได้ล่ะยูมิจัง
ซาคามากิ ไรโตะ
อย่าหนีเลยยูมิจัง
ซาคามากิ ไรโตะ
//อยู่ด้านหลัง
ซาคามากิ ไรโตะ
//จับแขนทั้งสองข้าง
ซาคามากิ ไรโตะ
หื้มม//ดมซอกคอ
ซาคามากิ ไรโตะ
หอม//เลียปาก
ฮาคิเอ ยูมิ
(ข..ขยับไม่ได้เลย)
ฮาคิเอ ยูมิ
ข้อร้องล่ะหยุดเถอะ..
ซาคามากิ ไรโตะ
ช่างเป็นผิวที่ไร้รอยเขี้ยวที่น่าอร่อยซะจริงเลยนะ
ฮาคิเอ ยูมิ
//ผลักอีกฝ่ายออก
ซาคามากิ ไรโตะ
ก็น่าจะรู้ว่าถ้าทำแบบนี้มันก็จะยิ่งเจ็บน่ะ
ซาคามากิ อายาโตะ
ทาโกะยากิหมดแล้วน่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
อยู่บนโต๊ะมีอีกไปกินสิ
ซาคามากิ อายาโตะ
เดี๋ยว//ดึงมือ
ซาคามากิ อายาโตะ
กลิ่น..หอม
ซาคามากิ อายาโตะ
อ่า คอแห้งขึ้นมาเลยแฮะ
ซาคามากิ อายาโตะ
//ดมซอกคอ
ฮาคิเอ ยูมิ
(แรงมากกว่าอย่างเห็นได้ชัดเลย)
ซาคามากิ ไรโตะ
อ่าโดยฉกเหยื่อไปซะแล้วสิ
ซาคามากิ ไรโตะ
ถ้าเป็นตรงนี้คงจะรู้สึกดีใช่มั้ยล่ะ
เสียงเขี้ยวฝังลงที่ขาอ่อน
ซาคามากิ อายาโตะ
//ปล่อยมือทั้งสองข้างและไปประคองที่แผ่นหลัง
ฮาคิเอ ยูมิ
//กำเสื้ออีกฝ่ายแน่น
ฮาคิเอ ยูมิ
//ภาพเริ่มเบลอ
ซาคามากิ อายาโตะ
//ถอนเขี้ยวออก
ซาคามากิ ไรโตะ
//ถอนเขี้ยวออก
ซาคามากิ อายาโตะ
นี่อย่าหลับนะยัยบ้า
ซาคามากิ ไรโตะ
//ยื่นน้ำแอปเปิ้ลให้อายาโตะ
ซาคามากิ อายาโตะ
//หยิบน้ำแอบเปิ้ล
ซาคามากิ อายาโตะ
//ค่อยๆป้อน
ฮาคิเอ ยูมิ
อึก..อึก//ดื่ม
ซาคามากิ อายาโตะ
ดีขึ้นรึยัง
ฮาคิเอ ยูมิ
มึนหัวชะมัดเลยไอพวกบ้าเอ้ย
ซาคามากิ อายาโตะ
ปากกลับมาดีแล้วรึไง
ฮาคิเอ ยูมิ
//ยกถาดอาหารขึ้นห้อง
ซาคามากิ อายาโตะ
นะวังอย่าให้ล้มอีกก็แล้วกันชั้นจะได้ไม่ต้องซ้ำเติม
ฮาคิเอ ยูมิ
นิสัยเสียชะมัด
ฮาคิเอ ยูมิ
//มากินข้าวอยู่บนห้อง
ฮาคิเอ ยูมิ
//ลงมาด้านล่าง
ฮาคิเอ ยูมิ
//หยิบจานผลไม้
ฮาคิเอ ยูมิ
เดี๋ยวคงต้องไปขอยืมหนังสือของเรจิซักหน่อยซะแล้ว
ฮาคิเอ ยูมิ
เอาชาไปให้ด้วยดีกว่าเดี๋ยวเสียมารยาท
ฮาคิเอ ยูมิ
เสียงคราง..หรอ?
ฮาคิเอ ยูมิ
//วางชากับผลไม้ลงบนโต๊ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
นี่เรจิ..//แตะไหล่
ซาคามากิ เรย์จิ
มาทำอะไรที่นี่ครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
ว่าจะมายืมหนังสือน่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
แล้วก็เอาชามาให้ด้วย
ฮาคิเอ ยูมิ
ชาคาโมมายล์น่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
ช่วยให้หลับสบายแล้วก็บรรเทาความเครียด
ซาคามากิ เรย์จิ
ยังไงก็ดีกว่าการจ้องมองฝันร้ายต่อไปเรื่อยๆ
ซาคามากิ เรย์จิ
ซักครู่นะครับ
ซาคามากิ เรย์จิ
เดี๋ยวผมจะไปชงชาของที่นี่ให้คุณเป็นพิเศษก็แล้วกัน//ลุก
ฮาคิเอ ยูมิ
ไม่ต้องก็ได้..
ฮาคิเอ ยูมิ
ป่าวไม่มี..อะไร
ฮาคิเอ ยูมิ
(ทำไมรู้สึกว่าชามันแปลกๆกันนะ)
ฮาคิเอ ยูมิ
//ปล่อยแก้วชาและจานรองชา
ฮาคิเอ ยูมิ
นี่มันอะไรกัน..
ซาคามากิ เรย์จิ
ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ
ซาคามากิ เรย์จิ
ไม่ได้เป็นของที่อันตรายถึงชีวิตหรอก
ซาคามากิ เรย์จิ
แต่จะว่าไป
ซาคามากิ เรย์จิ
ดูเหมือนจะไม่ได้มีอาการตัวชาเลยสินะครับ
ซาคามากิ เรย์จิ
//หยิบขวดยา
ซาคามากิ เรย์จิ
คงต้องทำขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ซาคามากิ เรย์จิ
//จับปลายคาง
ซาคามากิ เรย์จิ
//จับปากอ้าออก
ซาคามากิ เรย์จิ
กรุณาดื่มซะ
ฮาคิเอ ยูมิ
แค่กๆ!!//มือป้องปาก
ซาคามากิ เรย์จิ
อย่าได้เข้าใจผิดไป
ซาคามากิ เรย์จิ
ผมน่ะไม่มีความสนใจกับสิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบหรอกนะครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นข..ขอตัวก่อน
ฮาคิเอ ยูมิ
//ก้มเก็บเศษแก้ว
ฮาคิเอ ยูมิ
ส่วนผลไม้นั่นน่ะคุณจะกินก็กินเถอะ
ซาคามากิ เรย์จิ
อย่าอวดดีไปนัก มนุษย์!
ซาคามากิ เรย์จิ
แล้วก็อย่ามาจองหองกับชั้นคนนี้นะ
ซาคามากิ เรย์จิ
//บีบมือที่กำลังเก็บแก้ว
ฮาคิเอ ยูมิ
อย่ามาทำนิสัยแบบนี้กับชั้นนะเรจิ!
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นล่ะเกลียดพวกนายจริงๆ//ลุกขึ้น+กำลังจะเดินออกไป
ซาคามากิ เรย์จิ
ไม่ยอมให้ขัดขืนชั้นหรอกนะ!
ซาคามากิ เรย์จิ
//เหวี่ยงตัวยูมิเข้าไปที่ชั้นหนังสือ
ฮาคิเอ ยูมิ
อึก!!//ทรุดตัวลงที่พื้น
ซาคามากิ เรย์จิ
ที่มือแผลเลือดออกงั้นหรอครับ..//จับข้างที่เลือดออก
ซาคามากิ เรย์จิ
ร้องไห้ทำไมครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นเกลียดนาย..
ซาคามากิ เรย์จิ
หึ..//เลียที่ฝ่ามือ
ซาคามากิ เรย์จิ
//มองที่ใบหน้าอีกฝ่าย
ซาคามากิ เรย์จิ
//กดอีกฝ่ายลองพื้น
ฮาคิเอ ยูมิ
ปล่อยน-- อึก!!
ซาคามากิ เรย์จิ
(นี่มัน..!)
ฮาคิเอ ยูมิ
//พยายามดันอีกคนออก
ซาคามากิ เรย์จิ
//กัดแรงขึ้น
ฮาคิเอ ยูมิ
(เรี่ยวแรงหายไปหมด..)
ฮาคิเอ ยูมิ
เจ็บชะมัด//ลูบคอ
ฮาคิเอ ยูมิ
ลืมไปเลย..//หยิบยาขึ้นมาจากลิ้นชัก
โคโมริ ยุย
ฮึกยูมิจัง!//พุ่งกอด
โคโมริ ยุย
จริงๆแล้วชั้นถูกโบสถ์ส่งมาเพื่อเป็นเครื่องสังเวยจริงๆงั้นหรอ..
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นเองก็..ไม่รู้เหมือนกัน
ฮาคิเอ ยูมิ
ฝนตกหนักจังเลยนะ..
ฮาคิเอ ยูมิ
//เห็นโคเดเลีย
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นคงต้องกลับแล้วนะ..
ฮาคิเอ ยูมิ
ไม่เป็นไรเธอนอนเถอะ
ฮาคิเอ ยูมิ
ฝันดีนะ//โบกมือ
โคโมริ ยุย
ค่ะ//โบกมือกลับ+ยิ้ม
ฮาคิเอ ยูมิ
ทำไมอยู่ๆถึงได้เห็นคุณนะ..
ฮาคิเอ ยูมิ
อึก//กุมหน้าอก
ฮาคิเอ ยูมิ
//หลับลงที่ชอบอ่าง
หลังจากยูมิได้หลับลงไปสักพักก็ได้เริ่มเห็นอดีตของตระกูลซากามากิ
และในอดีตมียูมิอยู่ด้วยเกือบจะตลอดเวลาถึงแม้ว่าพวกซากามากิจะจำไม่ได้ก็ตาม
สุบารุ
ตอนเด็ก://เหม่อมองขึ้นไปยังหอคอย
ฮาคิเอ ยูมิ
เด็กน้อยซะจริง
ฮาคิเอ ยูมิ
//อุ้มตัวอีกฝ่ายขึ้นไปบนหอคอย
ฮาคิเอ ยูมิ
//ลุกออกจากอ่าง
ฮาคิเอ ยูมิ
คิดไปเองงั้นหรอ
ฮาคิเอ ยูมิ
แต่ว่านะความสามารถในการรักษาบาดแผลมันก็ดีจริงๆนั่นแหละ//ลูบคอ
ฮาคิเอ ยูมิ
เป็นชุดที่สวยจริงๆ
ซาคามากิ คานาโตะ
ใส่ชุดนั้น..มาให้ใครดูหรอครับ..
ฮาคิเอ ยูมิ
พอดีเห็นมันสวยดีน่ะ
ซาคามากิ คานาโตะ
หิวจังเลยล่ะครับ
ฮาคิเอ ยูมิ
อยากกินอะไรล่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
เดี๋ยวไปทำมาให้
ซาคามากิ คานาโตะ
ขอบคุณ...//รับ
ซาคามากิ คานาโตะ
แต่ว่า..ตอนนี้ผมคอแห้ง
ซาคามากิ คานาโตะ
จะไม่ให้งั้นหรอ//กอดเท็ดดี้แน่น+จ้องมอง
ฮาคิเอ ยูมิ
ถ้าคอแห้งเดี๋ยวชั้นทำน้ำให้ดื่มแทนแล้วกัน
ซาคามากิ คานาโตะ
เอาแต่ใจตัวเองจะได้มั้ยครับ!!
ซาคามากิ คานาโตะ
//เขวี้ยงมาการอง
ฮาคิเอ ยูมิ
นั่นมันนายต่างหากที่เอาแต่ใจน่ะ
ฮาคิเอ ยูมิ
แล้วก็อย่าคิดที่จะ--!
ซาคามากิ คานาโตะ
ถ้าผมอยากได้ผมก็ต้องได้!
ฮาคิเอ ยูมิ
มันเจ็บนะคานาโตะ!
ซาคามากิ คานาโตะ
//ฝังเขี้ยวลงบนคอ
ซาคามากิ คานาโตะ
//ถอดเขี้ยว
ซาคามากิ คานาโตะ
//มองที่หน้าอีกฝ่าย
ซาคามากิ คานาโตะ
เค้าว่ากันว่าถ้าจะทำให้ผู้หญิงมีความสุขจะต้องจูบก่อน..
ซาคามากิ คานาโตะ
มนุษย์นี่มันยุ่งยากจริงๆเลยนะครับ..
ซาคามากิ คานาโตะ
//ประกบจูบ
ซาคามากิ คานาโตะ
//นำมือไปลูบตรงที่ตนกัดไว้
ซาคามากิ คานาโตะ
//ฝังเขี้ยวอีกครั้งตรงเนินอก
ซาคามากิ คานาโตะ
//ถอดเขี้ยวออก
ฮาคิเอ ยูมิ
//ผลักอีกคนออก
ฮาคิเอ ยูมิ
นิสัยเสียกันทั้งบ้านเลยรึไงนะ//พยุงตัวเองลุกขึ้น
ฮาคิเอ ยูมิ
ขอตัว//เดินขึ้นบรรไดไป
ซาคามากิ คานาโตะ
..//มองตาม
ซาคามากิ คานาโตะ
อร่อยสุดยอดเลยนะครับ...
ฮาคิเอ ยูมิ
วันๆเจอแต่บ้าอะไรกันเนี่ย
ฮาคิเอ ยูมิ
//เดินผ่านสุบารุ
สุบารุ
กลิ่นเลือด..//มองยูมิ
สุบารุ
เดี๋ยว//ทำท่าเหมือนกอดอยู่ด้านหลังแต่มืออยู่ตรงส่วนคอและเอว
ฮาคิเอ ยูมิ
ชั้นไม่มีเวลามาเล่นนะสุบารุ
สุบารุ
คานาโตะงั้นหรอ//แตะที่รอยเขี้ยว
สุบารุ
//ดึงตัวอีกคนหันมาหา
สุบารุ
//ดึงมือของอีกฝ่ายมา
สุบารุ
เจ็บหน่อยแล้วกัน//เลียบริเวณเกือบข้อมือ
สุบารุ
(อร่อยจนหยุดไม่ได้เลย..)
สุบารุ
ต่อจากนี้ก็อย่ามาเข้าใกล้ชั้นให้มากก็แล้วกัน
ฮาคิเอ ยูมิ
พ..พูดยังกับชั้นอยากเข้าใกล้พวกนายนักนั่นแหละนะ
Comments
บอกตัวเองก่อนเถอะพ่อคุณ~~~~
2025-02-28
0
MANLIKA XI
พลังก็มีลูก
2024-01-29
1
สาววาย
อัพพพพพพพพ
2024-01-06
0