ในช่วงยุคพ.ศ 2519 – 2539 ในยุคนี้จดหมายยังคงเป็นสิ่งเดียวที่สื่อแทนคำพูดและความรู้สึกถึงคนห่างไกลได้
เมื่อช่วงสองเดือนก่อนผมบังเอิญหยิบจดหมายผิดฉบับ ผมได้ตอบจดหมายนั่นไปโดยไม่รู้ ตอนนี้ผมก็ยังคุยกับคนปริศนาคนนั้นอยู่ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมเป็นยังไงแต่ผมคงจะหลงรักคนในจดหมายไปแล้วล่ะ
เสียงกริ่งประตูดังขึ้น บุรุษไปรษณีย์ได้นำจดหมายมาส่งแล้วเดือนนี้น่าจะเป็นฉบับที่4แล้วล่ะ ผมเดินออกไปรับจดหมายที่แสนคุ้นเคยมาก่อนจะเอ่ยขอบคุณบุรุษไปรษณีย์
ครั้งนี้เป็นจดหมายสีพาสเทลหวานแต่ที่ผมคุ้นเคยก็คือลายมือหน้าซองและครั่งที่ประกบติดบนปากซองจดหมายรูปดอกลิลลี่ขาว
ผมเปิดจดหมายออกอย่างระมัดระวังราวกับสิ่งของล้ำค่าที่เฝ้ารอมาตลอดสายตาเลื่อนอ่านข้อความข้างในแผ่นจดหมาย
ข้อความ: "To. คุณคิริน ช่วงนี้อาศหนาวลมหนาวเคลื่อนเข้ามาแล้ว ดูแลสุขภาพด้วยนะครับส่วนผมน่ะป่วยแล้ว จึงอยากฝากความห่วงใยนี้ให้ถึงคุณ หวังว่าคุณจะสบายดีนะครับคุณนักเขียนของผม จาก.คนปริศนา"
ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้อ่านจดหมายจากคนปริศนาคนนี้ ในทุกครั้งที่เขาเขียนมามีทั้งความเป็นห่วงและอวยพรให้ผมมีความสุข ไม่เคยตั้งความหวังกับผมซักครั้ง ในเดือนที่น่าเบื่อของผมก็มีเพียงเขานี่และสิ่งเดียวที่ผมรอคอย
จดหมายของผม:"ถึง.คุณคนปริศนา ขอบคุณนะครับ ผมได้รับจดหมายแล้วผมน่ะอยากให้เราแนะนำตัวกันอีกรอบนะรอบนี้ผมอยากรู้จักคุณจริงๆ ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นอะไรนะครับ ขอให้หน้าหนาวปีนี้เรายังอยู่กันไปนานๆนะครับ ดอกกุหลาบหินที่คุณเคยส่งมาผมยังดูแลมันอย่างดีนะโตขึ้นเยอะมาก ถ้ามีโอกาสเรามาดูแลมันด้วยกันไหม จาก.คิริน"
---------------สมองตัน😶-------------
ไม่มีใครมาอ่านแล้วมั้งงง😚
