โรงเรียนมัธยม “ซูการ์โน 13” ตั้งอยู่ชานเมืองชวา
อาคารเก่า สีซีด เหมือนความทรงจำที่ไม่มีใครอยากรื้อ
กลางวันคือโรงเรียน
กลางคืนคือคำถาม
ทุกคนรู้กติกาเดียวกันดี
ห้ามอยู่หลังหกโมงเย็น
แต่ “อารีฟ” เด็กใหม่จากจาการ์ตา ไม่รู้
เขานั่งทำการบ้านในห้อง 2-3
ฝนตกหนัก ฟ้าคำราม
และ…เสียงกริ่งดังขึ้น
กริ่งเย็น
ทั้งที่ไม่มีไฟฟ้า
อารีฟเงยหน้า
เงาสะท้อนในกระจกหน้าต่างไม่ใช่เขา
เป็นเด็กนักเรียนหญิง ผมยาว ใส่ชุดขาว
ยืนอยู่หลังสุดของห้อง
ศีรษะก้ม
รองเท้าไม่แตะพื้น
“เธอ…ยังไม่กลับบ้านเหรอ”
เขาถาม ทั้งที่หัวใจวิ่งเร็วกว่าคำพูด
เด็กคนนั้นเงยหน้า
ดวงตาดำสนิท
แล้วพูดด้วยเสียงแหบแผ่วเหมือนลมลอดช่องหน้าต่าง
“ฉันรอเข้าแถวตอนเช้า…
แต่เช้าไม่เคยมาถึง”
ไฟดับ
ฝนหยุด
ห้องเรียนเงียบเกินไป
เช้าวันต่อมา โรงเรียนเปิดตามปกติ
ครูเล่าว่า เมื่อสิบปีก่อน
มีนักเรียนหญิงเสียชีวิตในห้อง 2-3
หลังถูกลืมไว้ในโรงเรียนตอนฝนตก
ไม่มีใครกลับมารับ
ตั้งแต่นั้น
ทุกครั้งที่ฝนตกตอนเย็น
กริ่งจะดังเอง
และมีคนเห็นเด็กหญิงยืนรอเข้าแถว
ในโรงเรียนที่ไม่เคยลืมเธอ
แต่ก็ไม่เคยช่วยเธอได้ทัน
อารีฟย้ายโรงเรียนในสัปดาห์ถัดมา
ก่อนย้าย เขาเขียนข้อความบนโต๊ะเรียนตัวเดิมว่า
“พรุ่งนี้เช้า…ฉันจะจำเธอให้ได้”
และตั้งแต่นั้นมา
โรงเรียนซูการ์โน 13
ไม่เคยมีกริ่งดังหลังหกโมงอีกเลย
