โรงเรียนเซนต์ลูเซีย ตั้งอยู่บนเนินเขาเก่าแก่ชานกรุงมะนิลา
อาคารสีขาวซีดแบบสเปน ผนังหนา หน้าต่างสูง
กลางคืนลมทะเลพัดมาเหมือนเสียงคนกระซิบ
เด็กที่นี่เรียกมันว่า
“โรงเรียนที่ไม่เคยหลับ”
มีตำนานหนึ่งที่รุ่นพี่ส่งต่อกันมาเป็นทอด ๆ
ว่า อย่าอยู่โรงเรียนหลังหกโมงเย็นคนเดียว
เพราะจะได้ยินเสียง
ตึก… ตึก… ตึก…
เหมือนรองเท้านักเรียนเดินบนพื้นไม้
ทั้งที่โรงเรียนปิดไฟหมดแล้ว
มิเกล นักเรียนแลกเปลี่ยนปีสุดท้าย ไม่เชื่อเรื่องผี
เขาหัวเราะใส่ตำนานพวกนั้น
จนกระทั่งคืนหนึ่ง เขาลืมสมุดรายงานไว้ในห้องเรียนชั้นสาม
ห้องนั้น…
คือห้อง 3-B
ห้องที่ไม่มีใครใช้มานานสิบปี
ไฟทางเดินกระพริบตอนมิเกลเปิดประตู
อากาศเย็นจัด ทั้งที่เป็นหน้าร้อน
บนกระดานดำ มีชอล์กเขียนไว้ว่า
“ATTENDANCE”
ทั้งที่ไม่มีใครอยู่
มิเกลได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงหัวเราะเบา ๆ
เสียงหวาน แต่เศร้า
เขาหันไปที่โต๊ะหลังห้อง
มีเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนเก่า
กระโปรงยาว ผูกโบสีฟ้าซีด
หน้าเธอซีดขาว ดวงตาดำสนิท
เธอถามเบา ๆ เป็นภาษาอังกฤษปนตากาล็อก
“ครูยังไม่มาเหรอ…”
มิเกลวิ่งสุดชีวิต
แต่เช้าวันรุ่งขึ้น
ชื่อของเขาปรากฏบนกระดานดำห้อง 3-B
ในช่องเช็กชื่อ
มีเครื่องหมายถูก
ตั้งแต่นั้นมา
ทุกปี จะมีนักเรียนใหม่หนึ่งคน
ได้ยินเสียงรองเท้าเดินตามหลัง
และมีที่นั่งว่างเพิ่มอีกหนึ่งโต๊ะ
ในห้องที่ไม่มีใครกล้าเข้า
หลังหกโมงเย็น
เพราะบางวิชา…
ไม่ได้สอนโดยคนเป็น
