โรงเรียนเลิกเรียน
สนามเงียบ
เหลือแค่ไม้กวาดเก่าๆ พิงกำแพงอยู่ตัวเดียว
“วันนี้ไม่มีใครต้องการฉันเลย…”
ไม้กวาดถอนหายใจ (ทั้งที่ไม่มีปอด)
ทันใดนั้น!
ถุงขยะล้ม
เศษกระดาษปลิวว่อนเหมือนพายุจิ๋ว
สนามกำลังจะเละ
ไม้กวาดคิดเร็ว
“ถึงฉันจะไม่ใช่ดาบ… แต่ฝุ่นก็ต้องกลัวฉัน!”
มันกลิ้งตัวลงจากกำแพง
พุ่งเข้าใส่เศษขยะ
ปัดซ้าย ปัดขวา
ฝุ่นกระเด็นเหมือนฉากแอ็กชันราคาประหยัด
เด็กเวรผ่านมาเห็น
ยืนนิ่ง
พูดเบาๆ ว่า
“เฮ้ย… เมื่อกี้กูยังไม่จับเลยนะ”
เช้าวันถัดมา
สนามสะอาดเอี่ยม
ไม่มีใครรู้ว่าใครทำ
ยกเว้นไม้กวาด
ที่ยืนพิงกำแพงเหมือนเดิม
แต่ปลายขนมัน…
ยิ้มอยู่
