ในโรงเรียนมีห้องหนึ่ง
ไม่มีป้าย
ไม่มีเลข
ไม่มีอยู่ในแผนผัง
แต่ถ้าเดินผิดเวลา
จะได้ยินเสียงดินสอขีดกระดาษจากข้างใน
เด็กบางคนบอกว่า
เป็นห้องผี
เด็กบางคนบอกว่า
เป็นห้องเก็บของเก่า
ครูไม่เคยอธิบาย
แค่พูดว่า
“อย่าเข้าไป ถ้าไม่พร้อมจะเห็นความจริง”
วันหนึ่ง
เด็กชายคนหนึ่งหลงเข้าไป
ในห้อง
ไม่มีโต๊ะ
ไม่มีเก้าอี้
มีแค่แฟ้มวางเรียงเต็มผนัง
ทุกแฟ้มมีชื่อเด็ก
แต่เป็นชื่อที่ไม่มีใครพูดถึงแล้ว
เด็กที่ย้าย
เด็กที่ลาออก
เด็กที่เงียบเกินไป
เด็กที่ไม่มีใครถามว่าโอเคไหม
หน้าสุดท้ายของทุกแฟ้ม
มีประโยคเดียวเหมือนกัน
“ไม่มีใครสังเกตว่าหายไปตอนไหน”
เด็กชายเดินออกมาจากห้องนั้น
แล้วห้องก็หายไป
วันถัดมา
เขาเริ่มทักเพื่อนที่นั่งเงียบ
เริ่มฟังคนที่ไม่ดัง
เริ่มจำชื่อคนที่ไม่เคยถูกเรียก
เพราะเขารู้แล้วว่า
สถานที่ลึกลับที่สุด
ไม่ใช่ห้องต้องห้าม
แต่คือ
หัวใจของคน
ที่ไม่มีใครเคยเดินเข้าไปดู
