โทรศัพท์เครื่องเก่าดังทุกเช้า
เวลาเดิม
เสียงเดิม
เขาไม่เคยเปลี่ยน
เพราะมันคือเสียงที่พ่อเคยตั้งไว้
ตอนยังมีเหตุผลให้ตื่น
หลังพ่อจากไป
งานก็หาย
บ้านก็เงียบ
แต่เสียงแจ้งเตือนยังซื่อสัตย์
มันทำหน้าที่ของมัน
แม้เจ้าของจะไม่อยู่แล้ว
หลายครั้งเขาคิดจะปิดมัน
เพราะมันเตือนว่า
ชีวิตเคยมีเป้าหมาย
และตอนนี้…ไม่มี
แต่ทุกเช้า
เขายังลุก
ไม่ใช่เพราะมีแรง
แต่เพราะไม่อยากให้เสียงนั้น
ทำงานเปล่า
วันหนึ่ง
แบตโทรศัพท์หมด
เสียงหาย
เช้าทั้งเช้าเงียบสนิท
เขานั่งนิ่ง
แล้วร้องไห้ครั้งแรกในรอบหลายปี
ไม่ใช่เพราะคิดถึงพ่อ
แต่เพราะเพิ่งรู้ว่า
เขาใช้ความทรงจำ
แทนเหตุผลในการมีชีวิต
วันนั้น
เขาตั้งเสียงแจ้งเตือนใหม่
ไม่ใช่เสียงพ่อ
แต่เป็นเสียงธรรมดา
เพราะการระลึกถึงอดีต
ไม่ควรทำให้เราติดอยู่ตรงนั้น
มันควรผลักเราไปข้างหน้า
