ในห้องเรียนตอนเย็น มีเก้าอี้เหลืออยู่หนึ่งตัว
ไม่ใช่เพราะไม่มีคน
แต่เพราะคนที่ควรนั่ง…ไม่มาอีกแล้ว
เขาเคยนั่งตรงนั้นทุกวัน
ไม่เก่ง ไม่เด่น ไม่เสียงดัง
แต่เป็นคนเดียวที่ถามเสมอว่า
“วันนี้เป็นไงบ้าง”
วันที่เขาหายไป
ไม่มีใครร้องไห้ในห้อง
มีแค่ความเงียบที่ดังเกินไป
ครูยังสอนตามปกติ
เพื่อนยังหัวเราะเหมือนเดิม
โลกไม่หยุดหมุน
เพราะการหายไปของใครสักคน
(โลกมันใจร้ายแบบสุภาพเสมอ)
หลายเดือนผ่านไป
เก้าอี้ตัวนั้นยังอยู่
ฝุ่นเกาะ
แต่ไม่มีใครนั่ง
ไม่ใช่เพราะไม่มีที่
แต่เพราะทุกคนเพิ่งรู้ว่า
การมีใครสักคนอยู่ข้างๆ
มันมีค่า
ก็ต่อเมื่อเขาไม่อยู่แล้ว
ตั้งแต่นั้นมา
เด็กในห้องเริ่มถามกันมากขึ้น
เริ่มฟังกันมากขึ้น
เริ่มพูดคำง่ายๆ ที่เคยขี้เกียจพูด
เพราะเก้าอี้ว่างหนึ่งตัว
สอนบทเรียนที่หนังสือไม่เคยเขียนไว้
อย่ารอให้ใครหายไป
ถึงจะรู้ว่าเขาสำคัญแค่ไหน
