วันฝนตกหนัก เด็กชายคนหนึ่งยืนรอรถเมล์ใต้ป้ายเก่า
ในมือเขามีร่มพับสีซีด
ร่มที่ไม่เคยถูกกาง…ตั้งแต่เจ้าของมันจากไป
พ่อเคยบอกว่า
“ถ้าเปียกก็กลับบ้านได้ แต่ถ้าใจเปียก ต้องอดทน”
เด็กชายไม่เข้าใจตอนนั้น
จนวันที่พ่อไม่กลับมาอีกเลย
เขาโตมากับคำว่า ไหว
ไหวทั้งที่ไม่เคยแห้ง
ไหวทั้งที่ไม่มีใครถามว่าเหนื่อยไหม
วันหนึ่ง ฝนตกเหมือนเดิม
เด็กชาย—ที่ตอนนี้ไม่ใช่เด็กแล้ว—เห็นใครบางคนยืนเปียกอยู่
เขายื่นร่มให้
ทั้งที่ตัวเองจะต้องเปียกแทน
ร่มถูกกางครั้งแรก
ไม่ใช่เพื่อเขา
แต่เพื่อคนอื่น
ฝนยังตก
ใจยังเศร้า
แต่เขาเพิ่งเข้าใจว่า
ความเจ็บปวดไม่ได้มีไว้ให้เราแบกคนเดียว
มันมีไว้ให้เรารู้จัก “เห็นใจ”
และบางที…
การที่เราเคยเปียกมาก่อน
ก็เพื่อจะรู้วิธีปกป้องคนอื่นจากฝน
