เรื่องราวความรักของคนสองคน...ความรักที่เกิดขึ้นมา จากความผิดพลาด...ความผิดพลาดที่ทั้งสองก็มิอาจรู้ว่ามันพลาดมาตั้งแต่ตรงไหน....
"ดาริน~" ร่างบางของหญิงสาวผมยาวที่เงินกระโดดกอดคอของอีกคนที่กำลังยืนหันหลังให้อยู่แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า
"วันนี้คือวันอะไรน้าาา~"
"ดารินจะจำได้มั้ยน้อ~" ร่างบางเอายออกมาพร้อมกับรอยยิ้มอันสดใสประดุจแสงแรกของวัน
"หึหึ...รินก็ต้องจำได้อยู่แล้วสิคะคนดี" อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขี้เล่นและหยอกเย้าร่างบางก่อนที่จะหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างบางพร้อมกับอุ้มตัวหญิงสาวตรงหน้าขึ้นมาแล้วหอมแก้มหญิงสาวเบาๆเป็นการทักทาย
"อื้อออออ"
"ดารินแกล้งเค้าอ่าาาา!" ร่างบางส่งเสียงอื้ออึงออกมาเล็กน้อยและบ่นอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงติดเขินอายเล็กน้อย
"รินไม่ได้แกล้งซะหน่อยก็มิวน่ารักเองนี่นา~" ดารินเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มรอยยิ้มนี้ทำให้ใบหน้าของมิวเป็นสีแดงกำเพราะเขิน
"อ้าวๆหน้าแดงเชียวเขินพี่เหรอคะหืม...?" ดารินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าหญิงสาวพร้อมกับไล้มือบางเกลี่ยผิวแก้มนุ่มของมิวช้าๆจนมิวต้องย่นขอหนีด้วยความจั๊กจี้
"มันจั๊กจี้นะริน!" ร่างบางของมิวเอ่ยออกมาดุๆถึงแม้ว่าคำดุนั้นจะไม่ได้น่ากลัวเลยแม้แต่น้อยเมื่อมันออกมาจากปากของมิว
"นี่มิว..."
"หือ?"
"มีอะไรรึเปล่าริน?" มิวเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ในสิ่งที่ดารินกำลังจะเอ่ยออกมา
"..."
"รินอ่าาาาอย่าเงียบใส่มิวสิโธ่!" น้ำเสียงของมิวบ่งบอกได้ถึงอารมณ์งอนเล็กๆที่ก่อตัวขึ้นมาเหตุเพราะดารินไม่ยอมพูดในสิ่งที่ตนสงสัยเสียที
"คือ...มิว..."
"รินมีอะไรก็พูดออกมาซักทีสิ!"
"..."
"อำอึ้งแบบนี้แล้วเราจะคุยกันรู้เรื่องเหรอ?" น้ำเสียงของมิวที่เอ่ยออกมาในตอนนี้แฝงไปด้วยความน้อยใจเล็กๆน้อยๆที่เริ่มเพิ่มมากขึ้นมาทับถมความแง่งอนของตนเอง
"มิวฟังรินนะคะ"
"อื้ม! มิวฟังอยู่!"
"อีก2วัน..."
"?"
"อีกสองวันมันทำไมเหรอ?" มิวได้เอ่ยออกมาอีกคาั้งด้วยความสงสัยที่มีมากกว่าเก่า
"เอ๊ะ!หรือว่า!!"
"อีก2วันคือวันครบรอบของเรานี่นา!!" มิวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงติดตื่นเต้นและกระตือรือร้นพร้อมกับจับไหล่ของดารินและกระโดดเบาๆไปมา
"ไม่ใช่แบบนั้นหรอกมิว..."
"ดาริน!"
อยู่ๆสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากอีกมุมหนึ่งที่ไม่ไกลจากจุดที่มิวและดารินยืนอยู่
"คิว..." ดารินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวจนฟังแทบจะไม่ได้ยินแต่คนที่ยืนอยู่ใกล้ดารินอย่างมิวนั้นกลับได้ยินอย่างชัดเจน
"คิว?"
"ใครงั้นเหรอริน?"
"..."
"มิว...คือคนๆนี้..." ดารินยังไม่ทันที่จะพูดจบเสียงของชายหนุ่มร่างสูงผมสีทองก็ได้เอ่ยขัดออกมาเสียก่อน
"เหอะ...นี่น่ะเหรอคนที่ดารินชอบน่ะ?" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาน้ำเสียงเหยียดหยามและติดรังเกียจในตัวของมิว
"อย่ามาใช้น้ำเสียงแบบนั้นกับมิวนะ!!!" ดารินตวาดออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม
"ทำไม?"
"แตะมันไม่ได้เลยรึไง?!"ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าของดารินและแฝงไปด้วยความโมโหที่คู่หมั้นของตัวเองปกป้องคนอื่นแบบนี้
"เรากำลังจะแต่งงานกันในอีก2วันนะดาริน!" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังและดูทรงอำนาจนั่นทำให้มิวที่กำลังฟังอยู่มีสีหน้าตื่นตกใจและหันไปมองดารินอย่างต้องการคำตอบ
"มิว...พี่ขอโทษ..." ดารินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิวและก้มหน้าเพื่อหลบสายตาที่มองมาของมิว
"ทำไม...?"
"..."
"ทำไมกันล่ะคะ..."
"..."
"ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้...ฮึก..."
"ทำไมน่ะเหรอ?" ชายหนุ่พูดขัดขึ้นมา
"ก็เพราะว่ามันน่ารังเกียจยังไงล่ะ!!" คิวได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์
"ทำไมดารินถึงได้หนีมารักผู้หญิงน่ารังเกียจแบบแกได้กัน?
"ไม่ใช่นะ..."
"ไม่..." มิวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เขาหวิวจนแทบจะฟังไม่ออก
"คิว!"
"ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามายุ่งน่ะ!!" ดารินพุ่งเข้าไปกระซากคอเสื้อของคิวอย่างแรงด้วยอารมณ์โมโหและแฝงไปด้วยโทสะ
"อย่ายุ่ง?"
"ทำไมกูถึงจะยุ่งไม่ได้?!!!" คิวปัดมือของดารินออกไปจากคอเสื้อของตนและผลักดารินให้ออกห่างจากตนเอง
"อย่าทำดารินนะ!!" มิววิ่งเข้าไปเพื่อที่จะผลักตัวของคิวให้ถอยห่างออกไปจากตัวของดาริน
*หมับ*
"อ๊ะ?!!" ข้อมือบางถูกฝ่ามือหนาของคิวจับเอาไว้อย่างแรงจนขึ้นรอยแดง
"อึก...ปล่อยนะ!!" มิวพยายามแกะมือของคิวออกจากข้อมือของตนเอง ดารินไม่รอช้ารีบเข้ามาเพื่อแยกคิวออกมาจากมิว
แต่ดารินก็ช้ากว่าคิวไปเพียงเสี้ยววิ คิวได้เหวี่ยงร่างของมิวจนล้มกระแทกพื้นอย่างแรงจนเกิดแผลถลอกมากมายจากการที่ผิวหนังครูดไปกับพื้นคอนกรีต
"มิว!!!"
"อึก...เจ็บ..." มิวพยายามยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้นแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะความเจ็บปวดจากบาดแผลตามตัว
"ชิ..เสนียดติดขึ้นมาจะทำยังไง..." คิวบ่นออกมาและหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมือข้างที่ตนใช้จับข้อมือของมิว
"มิว..ฮึก..เจ็บมั้ย..." น้ำเสียงของดารินนั้นสั่นระริก ไม่แพ้ใจของตัวเองที่ต้องมาเห็นแก้วตาดวงใจของตนต้องมาบาดเจ็บแบบนี้
"แกทำแบบนี้ทำไมกันคิว?!!" ดารินเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
"เธออย่าลืมสิดารินว่าที่มันเป็นแบบนี้ก็เพราะใคร"
"มันเป็นเพราะเธอคนเดียวดาริน..." คิวพูดออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มร้ายและมองทั้งสองสาวด้วยแววตาเหยียดหยามและติดรังเกียจอย่างปิดไม่มิด
"ริน..."
"มิวเจ็บมากมั้ยเราไป--"
ยังไม่ทันที่ดารินจะเอ่ยจบมิวก็เอายแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นและดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ที่ใครได้พบเห็นก็ต่างเจ็บปวดหัวใจ
"มิวรู้นะ...รู้มาโดยตลอด..."
"ม..หมายความว่ายังไงมิว...?" ดารินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสับสนอย่างปิดไม่มิด
"มิวรู้ว่ารินน่ะมีคู่หมั้นอยู่แล้วแต่มิวก็ยังคิดที่จะฝืนเรื่องนั้นแล้วคบกับริน...ฮึก.." มิวเอ่ยความจริงออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
"ทำไมล่ะ...?"
"ก็เพราะว่าความรักอันน่าสะอิดสะเอียนมันบังตายังไงล่ะ555" คิวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่มีแต่ความเหยียดหยามและรังเกียจในสิ่งที่ดารินและมิวทำ
"..."
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
จบ
"ไม่ว่าจะพยายามมากเท่าไหร่ความรักที่ไม่มีวัน เป็นไปได้ก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่ดี..."
🪻:เพลินฤดี
