เงาอดีตใต้บัลลังก์เพชร
ตอนที่ 1 : เด็กหญิงผู้เกิดใต้คืนฝนแห่งตระกูลหลิน
เสียงฝนตกหนักกระทบหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลหลิน ในค่ำคืนที่ท้องฟ้ามืดสนิท สายฟ้าส่องผ่านกระจกเป็นระยะ แสงสีขาววาบทำให้คฤหาสน์หรูที่เคยสงบนิ่งดูราวกับกำลังซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้
ภายในห้องพักชั้นบนสุดของคฤหาสน์ หญิงสาวผู้เป็นภรรยาของผู้นำตระกูลกำลังนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในดวงตายังคงมีความหวัง เพราะวันนี้คือวันที่เธอจะได้พบกับลูกคนแรก
เสียงของหมอและพยาบาลดังขึ้นภายในห้อง ทุกคนกำลังเร่งช่วยเหลือเธอท่ามกลางเสียงฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“อีกนิดเดียวค่ะ คุณหลิน อดทนอีกหน่อยนะคะ”
หญิงสาวกำผ้าปูที่นอนแน่น น้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เธอยังคงอดทน เพราะเธอรู้ว่าหลังจากความเจ็บปวดนี้ เธอจะได้กอดสิ่งที่เธอรอคอยมาตลอดหลายเดือน
“ลูกของฉัน… ต้องปลอดภัยนะ”
เธอพูดด้วยเสียงสั่น
เวลาผ่านไปหลายนาทีที่เต็มไปด้วยความกดดัน ก่อนเสียงร้องไห้ของเด็กทารกจะดังขึ้น
เสียงเล็ก ๆ นั้นเหมือนหยุดทุกอย่างภายในห้อง
เด็กหญิงตัวน้อยถูกอุ้มขึ้นมา ใบหน้าเล็กน่ารัก ดวงตาคู่สวยยังไม่ทันเปิดเต็มที่ แต่กลับทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกถึงความพิเศษบางอย่าง
“เป็นเด็กผู้หญิงค่ะ”
พยาบาลพูดพร้อมรอยยิ้ม
หญิงสาวมองลูกของตัวเอง น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด
มันคือความสุข
“ลูกแม่…”
เธอเอื้อมมือไปรับเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม
“แม่ตั้งชื่อให้ลูกว่า หลินอวี้เซียน”
เธอลูบแก้มเล็ก ๆ ของลูกเบา ๆ
“แม่ขอให้ลูกเติบโตอย่างเข้มแข็ง มีชีวิตที่ดี และไม่ต้องเจ็บปวดเหมือนแม่”
ในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มผู้เป็นพ่อของเด็กยืนอยู่หน้าประตูห้อง เขาคือหลินหยาง ผู้นำรุ่นต่อไปของตระกูลหลิน
เขามองลูกสาวตัวเองด้วยสายตานิ่งเฉย
“เป็นลูกสาวสินะ”
น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความดีใจมากนัก
หญิงสาวหันไปมองสามี
“คุณไม่ดีใจเหรอคะ?”
หลินหยางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับ
“ตระกูลหลินต้องการทายาทที่สืบทอดทุกอย่าง”
คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้เป็นแม่ค่อย ๆ จางลง
เพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่ลืมตาดูโลก หลินอวี้เซียนก็ถูกกำหนดให้ต้องพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง
แม้เธอจะยังเป็นเพียงเด็กทารก
หลายปีต่อมา…
เด็กหญิงหลินอวี้เซียนเติบโตขึ้นในคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอมีทุกอย่างที่เงินสามารถซื้อได้ เสื้อผ้าสวย ห้องนอนกว้าง ของเล่นมากมาย และชีวิตที่หลายคนคิดว่าน่าอิจฉา
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เคยได้รับ…
คือความอบอุ่นจากครอบครัว
ในวัยสามขวบ เธอมักยืนรออยู่หน้าประตูห้องทำงานของพ่อ หวังเพียงว่าจะได้ใช้เวลาสักเล็กน้อยกับเขา
“คุณพ่อ…”
เด็กหญิงเรียกด้วยเสียงใส
ชายที่กำลังอ่านเอกสารหยุดมือเล็กน้อย
“มีอะไร?”
“วันนี้หนูวาดรูปให้คุณพ่อค่ะ”
เธอยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ด้วยรอยยิ้ม
บนกระดาษคือภาพครอบครัวเล็ก ๆ ที่มีพ่อ แม่ และตัวเธอยืนอยู่ด้วยกัน
แต่หลินหยางเพียงมองผ่าน ๆ
“เอาไปเก็บเถอะ พ่อมีงานต้องทำ”
คำพูดธรรมดา แต่สำหรับเด็กคนหนึ่ง มันกลายเป็นความรู้สึกที่ยากจะลืม
อวี้เซียนก้มมองภาพในมือ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ค่ะ…”
เธอเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ
โดยไม่รู้เลยว่า วันหนึ่งเด็กหญิงตัวเล็กที่ไม่มีใครสนใจคนนี้…
จะกลายเป็นคนที่ทั้งโลกต้องหันมามอง
แต่ก่อนถึงวันนั้น เธอต้องผ่านความเจ็บปวดอีกมากมาย
เพราะชีวิตของเธอเพิ่งเริ่มต้น
และเรื่องราวของหญิงสาวที่ถูกทอดทิ้ง กำลังจะเปิดฉากขึ้น
(จบตอนที่1)
ตอนต่อไป : เด็กหญิงในคฤหาสน์ที่ไม่มีใครรัก
เงาอดีตใต้บัลลังก์เพชร
ตอนที่ 2 : เด็กหญิงในคฤหาสน์ที่ไม่มีใครรัก
หลังจากคืนที่หลินอวี้เซียนถือกำเนิด ชีวิตของเด็กหญิงตัวน้อยก็เริ่มต้นขึ้นภายในคฤหาสน์ตระกูลหลิน สถานที่ที่เต็มไปด้วยความหรูหรา ความมั่งคั่ง และผู้คนมากมาย แต่กลับเป็นสถานที่ที่เธอรู้สึกโดดเดี่ยวที่สุด
คฤหาสน์ตระกูลหลินเป็นหนึ่งในตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเมือง ทุกคนรู้จักชื่อของพวกเขา ธุรกิจของตระกูลขยายไปทั่วประเทศ ผู้คนมากมายต่างอิจฉาชีวิตของคนในบ้านหลังนี้
แต่ไม่มีใครรู้ว่า ภายในกำแพงสูงเหล่านั้น มีเด็กหญิงคนหนึ่งกำลังเติบโตขึ้นพร้อมกับคำถามในใจ
“ทำไมไม่มีใครรักหนูเหมือนเด็กคนอื่น?”
ตั้งแต่เด็ก อวี้เซียนเป็นเด็กที่ฉลาดและอ่อนโยน เธอไม่เคยร้องขอสิ่งของราคาแพง ไม่เคยสร้างปัญหา และพยายามทำให้ทุกคนพอใจเสมอ
ทุกเช้า เด็กหญิงวัยห้าขวบจะตื่นขึ้นมาแต่เช้า สวมชุดกระโปรงสีอ่อน เดินลงมายังห้องอาหารใหญ่ของบ้าน
เธอจะมองไปยังเก้าอี้ของพ่อที่ว่างเปล่าเสมอ
เพราะเธอหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะนั่งอยู่ตรงนั้นและทานอาหารเช้ากับเธอ
“คุณหนู วันนี้คุณท่านออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ”
แม่บ้านพูดเบา ๆ
เด็กหญิงหยุดนิ่ง ก่อนยิ้มเล็ก ๆ
“งั้นพรุ่งนี้คุณพ่อจะกินข้าวกับหนูใช่ไหมคะ?”
แม่บ้านเงียบไป เพราะรู้คำตอบดี
แต่เธอไม่กล้าทำลายความหวังของเด็กคนนี้
“ค่ะ… คุณท่านอาจจะว่าง”
อวี้เซียนยิ้มกว้าง
“หนูจะรอค่ะ”
แต่วันแล้ววันเล่า
คำว่า “รอ” ของเธอกลับไม่มีวันได้รับคำตอบ
เวลาผ่านไปหลายปี เด็กหญิงเริ่มเข้าโรงเรียนในวัยเจ็ดขวบ เธอถูกส่งไปยังโรงเรียนชื่อดังที่เต็มไปด้วยลูกหลานของตระกูลใหญ่
ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของตระกูลหลิน
แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ในบ้านตัวเองเหมือนเป็นคนนอก
วันแรกของการเรียน เด็กหลายคนเข้ามาพูดคุยกับเธอ
“เธอคือหลินอวี้เซียนใช่ไหม?”
เด็กหญิงพยักหน้า
“ใช่”
“ได้ยินว่าบ้านเธอรวยมากเลย”
อวี้เซียนยิ้มบาง ๆ
“ก็…มั้ง”
เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร
เพราะสำหรับเธอ ความร่ำรวยไม่ได้ทำให้รู้สึกมีความสุขเลย
ในห้องเรียน เธอเป็นเด็กที่เรียนดีที่สุด เธอพยายามทุกอย่าง เพราะคิดว่าถ้าตัวเองเก่งพอ
บางทีพ่ออาจจะภูมิใจ
วันประกาศผลสอบ เด็กหญิงถือใบคะแนนกลับบ้านด้วยหัวใจเต็มไปด้วยความหวัง
เธอวิ่งเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ
“คุณพ่อคะ!”
หลินหยางเงยหน้าจากเอกสาร
“อะไร?”
อวี้เซียนยื่นกระดาษให้
“หนูได้คะแนนสูงสุดค่ะ”
ชายหนุ่มมองกระดาษใบนั้น
เด็กหญิงรอฟังคำชม
แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ
“ก็ดี”
รอยยิ้มของเธอค่อย ๆ หายไป
“แค่นี้เหรอคะ?”
หลินหยางขมวดคิ้ว
“แล้วต้องการอะไร?”
อวี้เซียนกำกระดาษแน่น
“หนูอยากให้คุณพ่อบอกว่าหนูเก่ง”
ห้องทั้งห้องเงียบลง
หลินหยางมองลูกสาวตัวเอง ก่อนพูดเสียงเรียบ
“คนในตระกูลหลินไม่ควรพอใจกับเรื่องเล็ก ๆ”
คำพูดนั้นทำให้เด็กหญิงก้มหน้าลง
เธอเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก
คืนนั้น อวี้เซียนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองแสงไฟในเมือง
มือเล็ก ๆ ของเธอกอดตุ๊กตาตัวโปรดไว้
“ถ้าหนูเก่งกว่านี้… คุณพ่อจะรักหนูไหม?”
เธอถามตัวเองเบา ๆ
แต่ไม่มีใครตอบ
ไม่นานหลังจากนั้น ชีวิตของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป
เมื่อแม่ของเธอที่เคยเป็นคนเดียวที่มอบความรักให้ เริ่มมีอาการป่วยหนัก
จากเด็กหญิงที่เคยมีคนคอยปลอบ
เธอกลายเป็นคนที่ต้องเรียนรู้การเข้มแข็งด้วยตัวเอง
ทุกคืน เธอจะนั่งอยู่ข้างเตียงแม่
“แม่คะ หนูจะโตขึ้น”
เธอจับมือแม่เบา ๆ
“หนูจะทำให้แม่ภูมิใจ”
แม่ของเธอมองลูกสาวด้วยน้ำตา
“อวี้เซียน…”
“ลูกต้องจำไว้นะ”
“อย่าให้คำพูดของใคร มาตัดสินคุณค่าของลูก”
เด็กหญิงพยักหน้า
แต่ในใจของเธอยังเต็มไปด้วยบาดแผล
เพราะเด็กคนหนึ่งยังคงต้องการเพียงคำว่ารัก
ไม่ใช่ชื่อเสียง
ไม่ใช่เงินทอง
ไม่ใช่ตำแหน่งของตระกูล
เพียงแค่คำว่า “ลูกเก่งมาก”
จากคนที่เธอรักที่สุด
หลายเดือนผ่านไป…
ข่าวร้ายที่ไม่มีใครคาดคิดกำลังเข้ามา
และมันจะเป็นวันที่ทำให้เด็กหญิงหลินอวี้เซียนต้องสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
พร้อมกับเริ่มต้นเส้นทางที่เปลี่ยนเธอไปตลอดกาล
(จบตอนที่2)
ตอนต่อไป : วันที่เด็กหญิงสูญเสียรอยยิ้ม
เงาอดีตใต้บัลลังก์เพชร
ตอนที่ 3 : วันที่เด็กหญิงสูญเสียรอยยิ้ม
เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาว คฤหาสน์ตระกูลหลินที่เคยเต็มไปด้วยความเงียบสงบ กลับมีบรรยากาศแปลกประหลาดเกิดขึ้น
เหล่าแม่บ้านและคนรับใช้เดินไปมาอย่างเร่งรีบ สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความกังวล ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา
หลินอวี้เซียนในวัยแปดขวบ เด็กหญิงตัวเล็กที่มักจะถือหนังสืออยู่ในมือ เดินลงมาจากบันไดใหญ่ด้วยความสงสัย
เธอสังเกตเห็นว่าทุกคนดูผิดปกติ
“ป้าหลี่คะ”
เด็กหญิงเรียกแม่บ้านคนสนิทของมารดา
“วันนี้ทุกคนเป็นอะไรเหรอคะ?”
แม่บ้านชะงักไปทันที
เธอมองเด็กหญิงตรงหน้า ก่อนรีบหลบสายตา
“ไม่มีอะไรค่ะ คุณหนู”
แต่เด็กอย่างอวี้เซียนไม่ใช่เด็กที่ไม่สังเกตอะไร
เธอเห็นน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของหญิงชรา
เห็นมือที่กำแน่นเหมือนกำลังพยายามกลั้นความรู้สึกบางอย่าง
“ป้าหลี่…”
“มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณแม่ใช่ไหมคะ?”
คำถามนั้นทำให้แม่บ้านนิ่งไป
เพราะเด็กหญิงพูดถูก
หลายวันที่ผ่านมา อาการป่วยของแม่เธอแย่ลงเรื่อย ๆ
แต่ทุกคนพยายามปิดบัง เพราะไม่อยากให้เด็กหญิงต้องเสียใจ
“คุณหนู…”
แม่บ้านเรียกด้วยเสียงสั่น
“คุณแม่ของหนู…”
เธอพูดไม่จบ
เพราะเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเดิน
หลินหยางเดินเข้ามา สีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง
อวี้เซียนรีบวิ่งไปหา
“คุณพ่อ!”
“คุณแม่เป็นอะไรคะ?”
ชายหนุ่มหยุดนิ่ง
เขามองลูกสาวตัวเอง
เด็กหญิงที่ยังคงเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้น
แต่ครั้งนี้ เขาไม่สามารถพูดคำโกหกได้อีก
“แม่ของลูก…”
เขาเงียบไป
“อาการแย่ลง”
หัวใจของเด็กหญิงเหมือนหยุดเต้น
“แล้ว…คุณแม่จะหายไหมคะ?”
ไม่มีคำตอบ
ความเงียบของพ่อคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด
เด็กหญิงเริ่มน้ำตาคลอ
“ไม่จริง…”
“คุณแม่บอกว่าจะอยู่กับหนู”
“คุณแม่สัญญาแล้ว…”
เธอรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องทันที
บนเตียงสีขาว หญิงสาวผู้เป็นแม่กำลังนอนพักอยู่ ใบหน้าที่เคยสดใสตอนนี้ดูเหนื่อยล้า
เมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามา เธอยิ้ม
“อวี้เซียน…”
เด็กหญิงรีบเข้าไปกอดแม่
“แม่ต้องไม่เป็นอะไรนะคะ”
“หนูจะตั้งใจเรียน”
“หนูจะไม่ดื้อ”
“หนูจะทำทุกอย่าง”
เสียงของเธอสั่น
“แค่แม่อยู่กับหนูก็พอ”
ผู้เป็นแม่กอดลูกสาวแน่นที่สุดเท่าที่แรงของเธอเหลืออยู่
“เด็กโง่ของแม่…”
“ลูกไม่ต้องพยายามเพื่อให้ใครรักนะ”
อวี้เซียนร้องไห้
“แต่ถ้าหนูไม่เก่งพอ…คนอื่นจะไม่เห็นหนูสำคัญ”
แม่ของเธอส่ายหน้า
“สำหรับแม่ ลูกสำคัญที่สุดเสมอ”
ประโยคนั้นกลายเป็นคำพูดที่ติดอยู่ในใจของเด็กหญิงตลอดไป
หลายวันต่อมา
สุขภาพของแม่เธอทรุดลงอย่างรวดเร็ว
คฤหาสน์ที่เคยเงียบอยู่แล้ว กลับยิ่งเงียบกว่าเดิม
ทุกคืน อวี้เซียนจะนั่งข้างเตียงแม่
เล่าเรื่องที่โรงเรียน
เล่าเรื่องหนังสือที่อ่าน
เล่าเรื่องความฝันของตัวเอง
เพราะเธอกลัวว่า ถ้าหลับตาไป…
เธออาจไม่ได้มีโอกาสพูดอีก
“แม่คะ”
“ถ้าวันหนึ่งหนูโตขึ้น”
“หนูจะสร้างบ้านหลังใหญ่ให้แม่”
“ใหญ่กว่าคฤหาสน์นี้เลย”
แม่ของเธอยิ้มบาง ๆ
“แล้วบ้านนั้นจะมีอะไรบ้าง?”
เด็กหญิงคิด
“มีห้องของแม่”
“มีสวนดอกไม้”
“แล้วก็มีหนูกับแม่อยู่ด้วยกัน”
แม่ของเธอหลับตาลงช้า ๆ
“ฟังดูดีมากเลย”
แต่ไม่มีใครรู้
ว่านั่นอาจเป็นบทสนทนาครั้งสุดท้ายของพวกเธอ
คืนนั้น
เสียงฝนตกเบา ๆ คล้ายกับคืนที่อวี้เซียนเกิด
แต่ครั้งนี้ไม่มีเสียงหัวเราะ
ไม่มีความสุข
มีเพียงความเงียบ
ในตอนเช้า เด็กหญิงตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดด
เธอยิ้มและหันไปหาแม่
“แม่คะ ตื่นแล้วเหรอคะ?”
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
“แม่?”
เธอจับมือแม่
มือที่เคยอบอุ่น
กลับนิ่งเงียบ
“แม่…”
เด็กหญิงเรียกอีกครั้ง
น้ำเสียงเริ่มสั่น
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงไม่ตอบ
จนกระทั่งคนในบ้านเดินเข้ามา
ทุกคนมีสีหน้าเศร้า
และในวินาทีนั้น
เด็กหญิงวัยแปดขวบก็เข้าใจ
สิ่งที่เธอกลัวที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว
“ไม่…”
“แม่แค่หลับใช่ไหม?”
“แม่ตื่นสิ…”
“แม่บอกว่าจะอยู่กับหนู…”
เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงดังไปทั่วห้อง
แต่ไม่มีใครสามารถนำคนที่เธอรักกลับมาได้
วันงานศพ
อวี้เซียนยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย
ทุกคนพูดถึงแม่ของเธอ
พูดถึงความดีของหญิงสาวคนนั้น
แต่สำหรับเด็กหญิง
โลกของเธอกลับว่างเปล่า
เพราะคนเดียวที่เคยมองเห็นตัวตนของเธอ
ได้จากไปแล้ว
หลังจากวันนั้น
เด็กหญิงหลินอวี้เซียนเปลี่ยนไป
เธอไม่พูดมากเหมือนเดิม
ไม่วิ่งไปหาพ่อ
ไม่รอคำชมอีก
เธอเริ่มเข้าใจว่า
บางคนอาจอยู่ในชีวิตเราเพียงช่วงเวลาหนึ่ง
แต่ความรักที่เขาให้ไว้
จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต
หลินหยางเองก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาเริ่มพยายามเข้าหาลูกสาว
แต่ทุกอย่างมันสายเกินไป
เพราะเด็กหญิงที่เคยวิ่งเข้าหาเขา
ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างห่างเหิน
“อวี้เซียน”
“วันนี้ไปทานข้าวกับพ่อไหม?”
เด็กหญิงเงยหน้ามอง
ก่อนตอบอย่างสุภาพ
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“หนูมีงานต้องทำ”
คำตอบธรรมดา
แต่ทำให้คนเป็นพ่อรู้สึกเจ็บ
เพราะเขาเพิ่งรู้ว่า
เขาเสียช่วงเวลาสำคัญที่สุดไปแล้ว
หลายปีต่อมา
เด็กหญิงคนนั้นจะไม่ใช่เด็กที่ร้องไห้เพราะต้องการความรักอีก
เธอจะกลายเป็นผู้หญิงที่สร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง
แต่ก่อนถึงวันนั้น
เธอยังต้องผ่านความเจ็บปวดอีกมาก
เพราะหลังจากการสูญเสียครั้งนี้
ความลับของตระกูลหลินกำลังจะถูกเปิดเผย
และมันจะทำให้ชีวิตของหลินอวี้เซียนเปลี่ยนไปตลอดกาล
(จบตอนที่3)
ตอนต่อไป : รอยยิ้มในมัธยม
เพื่อวิธีการเล่นเพิ่มโปรดดาวน์โหลดMangatoon APP!
