เหนือกฎเกมรัก

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของเกม

แสงไฟจากตึกระฟ้าส่องประกายอยู่ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงบของกรุงเทพมหานคร เมืองที่ไม่เคยหลับใหลและเต็มไปด้วยการแข่งขันไม่ต่างจากสนามรบขนาดใหญ่

เหนือฟ้า วราธิป ยืนอยู่หน้ากระจกภายในห้องทำงานชั้นห้าสิบของสำนักงานใหญ่ เขาสวมสูทสีดำเข้มที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีต ดวงตาคมทอดมองวิวเมืองเบื้องล่างอย่างไร้อารมณ์

หลายคนมองว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่เพียบพร้อม

หล่อเหลา

ฉลาด

ร่ำรวย

และเป็นทายาทเพียงคนเดียวของกลุ่มบริษัทวราธิปกรุ๊ป

แต่ไม่มีใครรู้ว่าชีวิตของเขาแทบไม่เคยมีสิทธิ์เลือกอะไรด้วยตัวเอง

"คืนนี้ลูกต้องไปร่วมงานเลี้ยง"

เสียงเข้มของวายุ วราธิป ดังขึ้นจากด้านหลัง

เหนือฟ้าหันกลับมามองผู้เป็นพ่อ

ชายวัยห้าสิบปลาย ๆ ที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเด็ดขาด

"ผมทราบแล้วครับ"

"อย่าสร้างปัญหา"

"ครับ"

บทสนทนาสั้น ๆ จบลงเพียงเท่านั้น

เพราะระหว่างพ่อกับลูกแทบไม่เคยมีเรื่องอื่นให้พูดนอกจากธุรกิจ

หลังจากวายุเดินออกไป เหนือฟ้าถอนหายใจเบา ๆ

เขาไม่เคยเข้าใจว่าทำไมความสัมพันธ์ของครอบครัวถึงเย็นชาขนาดนี้

โชคดีที่ยังมีลลิน ผู้เป็นแม่

ผู้หญิงเพียงคนเดียวในบ้านที่คอยมอบความอบอุ่นให้เขาเสมอ

"เหนื่อยไหมลูก"

ลลินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

เหนือฟ้าหลุดยิ้มเล็กน้อย

"นิดหน่อยครับ"

"แม่รู้ว่าลูกไม่ชอบงานพวกนี้"

"แต่ผมคงปฏิเสธไม่ได้"

ลลินลูบผมลูกชายเบา ๆ

"ถ้าวันหนึ่งลูกเจอคนที่ทำให้มีความสุขจริง ๆ อย่าปล่อยเขาหายไปนะ"

เหนือฟ้าหัวเราะ

"ผมคงไม่มีเวลาหรอกครับ"

แต่เขาไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

ค่ำคืนนั้น โรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาเต็มไปด้วยนักธุรกิจระดับประเทศ

เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบา ๆ ท่ามกลางแสงไฟสีทอง

เหนือฟ้าก้าวเข้ามาในงานด้วยท่าทางสุขุม

สายตาของผู้คนจำนวนมากจับจ้องมาที่เขา

ไม่ใช่เพราะเขาเป็นดารา

แต่เพราะเขาคืออนาคตของวราธิปกรุ๊ป

ขณะที่เขากำลังหยิบแก้วเครื่องดื่มจากโต๊ะ

สายตากลับสะดุดเข้ากับใครบางคน

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง

ใบหน้าหล่อคม

ดวงตาสีเข้มเย็นชา

เส้นผมสีดำตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย

แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยผู้คน แต่เขากลับดูโดดเดี่ยวอย่างประหลาด

เหนือฟ้ามองอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

และในวินาทีเดียวกัน

ชายคนนั้นก็หันมาสบตาเขา

หัวใจของเหนือฟ้ากระตุกแปลก ๆ

ราวกับมีใครกดหยุดเวลาเอาไว้

"มองอะไร"

เสียงเรียบนิ่งดังขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามา

เหนือฟ้าหลุดจากภวังค์

"เปล่า"

ชายคนนั้นเลิกคิ้ว

"โกหกไม่เก่งเลยนะ"

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"แล้วนายล่ะ"

"อะไร"

"มองฉันอยู่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

ริมฝีปากของอีกฝ่ายยกขึ้นเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น

แต่กลับดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด

"ฉันชื่อเกม"

เหนือฟ้านิ่งไปเล็กน้อย

เกม กิตติภัทร

ชื่อที่เขาเคยได้ยินจากวงการธุรกิจมานาน

ลูกชายคนเดียวของภาคิน กิตติภัทร

เจ้าของบริษัทคู่แข่งอันดับหนึ่งของวราธิปกรุ๊ป

คนที่พ่อของเขาเกลียดที่สุด

"เหนือฟ้า"

"ฉันรู้"

เกมตอบทันที

ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง

บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะเลือนหายไป

เหลือเพียงสายตาสองคู่ที่กำลังจ้องมองกัน

"ดูเหมือนพวกเราจะไม่ควรคุยกัน"

เหนือฟ้าพูดขึ้น

เกมหัวเราะเบา ๆ

"เพราะพ่อของเราเป็นศัตรูกันงั้นเหรอ"

"ประมาณนั้น"

"ตลกดี"

"ตรงไหน"

เกมยกแก้วขึ้นจิบ

ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"คนรุ่นพ่อเกลียดกัน"

"แต่ไม่ได้แปลว่าคนรุ่นลูกต้องเกลียดตาม"

คำพูดนั้นทำให้เหนือฟ้าชะงัก

เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่เคยคิดในมุมนี้เลย

ทั้งคู่ใช้เวลาคุยกันอยู่เกือบชั่วโมง

เรื่องงาน

เรื่องชีวิต

และเรื่องไร้สาระทั่วไป

น่าแปลกที่การพูดคุยกับเกมทำให้เหนือฟ้ารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ราวกับรู้จักกันมานานแล้ว

แต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน

เมื่อเสียงเข้มของใครบางคนดังขึ้น

"เหนือฟ้า!"

วายุเดินตรงเข้ามา

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคือใคร

"เกม กิตติภัทร"

เกมยิ้มบาง ๆ

"สวัสดีครับ"

บรรยากาศเย็นลงในพริบตา

เหนือฟ้ารู้ดีว่าพ่อกำลังโกรธ

"กลับบ้าน"

วายุสั่ง

"แต่ผมยัง..."

"เดี๋ยวนี้"

เหนือฟ้ากำมือแน่น

ก่อนจะหันมองเกมเป็นครั้งสุดท้าย

"ไว้เจอกัน"

เกมพูดเพียงเท่านั้น

แต่รอยยิ้มมุมปากของเขากลับทำให้หัวใจของเหนือฟ้าสั่นไหว

คืนนั้นหลังกลับถึงบ้าน

เหนือฟ้านอนไม่หลับ

ภาพของเกมยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ทั้งรอยยิ้ม

น้ำเสียง

และสายตาที่เต็มไปด้วยความลึกลับ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกถึงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกได้มากขนาดนี้

ในเวลาเดียวกัน

ภายในคฤหาสน์ตระกูลกิตติภัทร

เกมนั่งอยู่บนระเบียงห้องนอน

โทรศัพท์ในมือยังคงเปิดรูปภาพจากงานเลี้ยง

รูปของชายหนุ่มคนหนึ่ง

เหนือฟ้า วราธิป

ภาคินเดินเข้ามาเห็นพอดี

"ลูกกำลังทำอะไร"

เกมปิดหน้าจอทันที

"ไม่มีอะไรครับ"

ภาคินมองลูกชายอย่างสงสัย

ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"จำเอาไว้"

"ตระกูลวราธิปไม่ใช่มิตรของเรา"

เกมนิ่งเงียบ

แต่ในใจกลับมีคำถามเกิดขึ้นมากมาย

ถ้าพวกเขาเป็นศัตรูกันจริง

ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเหนือฟ้าแตกต่างจากคนอื่น

และทำไม

เพียงแค่คิดถึงอีกฝ่าย

หัวใจของเขาถึงเต้นแรงขึ้นทุกครั้ง

โดยที่ไม่รู้เลยว่า

ค่ำคืนแห่งการพบกันครั้งแรก

ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก

และสงครามครั้งใหญ่

ที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล...

เหนือกฎเกมรัก

บทที่ 2 คนที่ไม่ควรรู้จัก

เช้าวันต่อมา

เหนือฟ้าตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาด

ทั้งที่เมื่อคืนเขานอนดึก แต่กลับตื่นเร็วกว่าปกติ

สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวไม่ใช่งานประชุม ไม่ใช่เอกสารบริษัท

แต่เป็นใบหน้าของใครบางคน

เกม กิตติภัทร

เหนือฟ้าสะบัดหัวเบา ๆ

พยายามไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป

"บ้าจริง..."

เขาพึมพำกับตัวเอง

เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว

แต่กลับจำทุกอย่างเกี่ยวกับอีกฝ่ายได้ชัดเจน

ตั้งแต่แววตา

น้ำเสียง

ไปจนถึงรอยยิ้มบาง ๆ ตอนท้าย

หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เหนือฟ้าก็เดินทางมายังสำนักงานใหญ่

ทันทีที่มาถึง

เลขาสาวก็รีบเดินเข้ามาหา

"คุณเหนือฟ้าคะ วันนี้มีประชุมร่วมกับบริษัท KP Group ตอนสิบโมงค่ะ"

เหนือฟ้าชะงัก

KP Group

บริษัทของตระกูลกิตติภัทร

"ใครเป็นตัวแทนฝั่งนั้น"

"คุณเกมค่ะ"

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

"เข้าใจแล้ว"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ห้องประชุมชั้นสี่สิบเต็มไปด้วยผู้บริหารระดับสูง

เหนือฟ้านั่งอยู่หัวโต๊ะ

ขณะเดียวกันประตูก็เปิดออก

เกมเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ

ดวงตาสองคู่สบกันทันที

และเหมือนเวลาหยุดลงอีกครั้ง

"สวัสดี"

เกมเป็นฝ่ายทักก่อน

เหนือฟ้ายิ้มบาง ๆ

"สวัสดี"

ผู้บริหารหลายคนมองทั้งคู่สลับกันด้วยความสงสัย

เพราะไม่มีใครคิดว่าทายาทของสองตระกูลที่เป็นศัตรูกันจะดูสนิทกันขนาดนี้

การประชุมเริ่มต้นขึ้น

แต่ตลอดเวลาหลายชั่วโมง

เหนือฟ้ารู้สึกได้ว่าสายตาของเกมมักมองมาทางเขาอยู่เสมอ

และตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน

จนกระทั่งการประชุมสิ้นสุด

ผู้บริหารทยอยเดินออกจากห้อง

เหลือเพียงพวกเขาสองคน

"เหนื่อยไหม"

เกมถาม

"นิดหน่อย"

"ฉันเกลียดประชุม"

เหนือฟ้าหัวเราะ

"นึกว่านายชอบ"

"ฉันชอบนอนมากกว่า"

ครั้งแรกที่เหนือฟ้าเห็นเกมพูดอะไรเล่น ๆ

และนั่นทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ

"นายหัวเราะแล้วดูดีกว่าตอนเงียบ"

เกมพูดขึ้น

เหนือฟ้าชะงัก

หัวใจเต้นแรงโดยไม่มีสาเหตุ

"นายก็เหมือนกัน"

เกมยิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบดูสว่างขึ้น

ทั้งคู่เดินออกจากห้องประชุมพร้อมกัน

แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"เหนือฟ้า"

วายุยืนอยู่ปลายทางเดิน

สีหน้าของเขาไม่ต่างจากพายุฝน

เมื่อเห็นเกมอยู่ข้างลูกชาย

"ผมขอคุยด้วย"

เหนือฟ้ารู้ทันทีว่าเรื่องไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้น

ภายในห้องทำงาน

วายุวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างแรง

"พ่อเคยบอกแล้วใช่ไหม"

"ครับ"

"แล้วทำไมยังไปยุ่งกับเขา"

เหนือฟ้ากำมือแน่น

"เราคุยกันเรื่องงาน"

"อย่าโกหกพ่อ"

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

วายุจ้องลูกชายตรง ๆ

"ลูกเริ่มสนใจเขาแล้ว"

คำพูดนั้นแทงเข้ากลางใจ

เพราะแม้แต่เหนือฟ้าเองก็ไม่กล้าตอบว่ามันไม่จริง

"เขาไม่ใช่คนที่ลูกควรเข้าใกล้"

วายุพูดช้า ๆ

"เพราะเขาเป็นลูกศัตรู"

เหนือฟ้ามองผู้เป็นพ่อ

ก่อนจะถามกลับ

"ศัตรูของพ่อ"

"หรือศัตรูของผม"

วายุชะงัก

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที

"เหนือฟ้า"

"ผมแค่ถาม"

"พ่อหวังดี"

"แต่ผมอยากตัดสินใจชีวิตตัวเองบ้าง"

หลังพูดจบ

เหนือฟ้าก็เดินออกจากห้อง

เป็นครั้งแรกในชีวิต

ที่เขากล้าเถียงพ่อ

เย็นวันนั้น

เกมได้รับข้อความหนึ่ง

จากเบอร์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ

เหนือฟ้า

"ว่างไหม"

เกมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ก่อนพิมพ์ตอบกลับ

"ขึ้นอยู่กับว่าใครชวน"

ข้อความถูกอ่านทันที

ตามมาด้วยคำตอบสั้น ๆ

"ฉันชวน"

ริมฝีปากของเกมยกขึ้น

"งั้นว่าง"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ทั้งคู่พบกันที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ริมแม่น้ำ

ไม่มีนักข่าว

ไม่มีนักธุรกิจ

ไม่มีใครรู้จักพวกเขา

ในเวลานั้น

พวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดาสองคน

ที่กำลังนั่งคุยกัน

หัวเราะด้วยกัน

และเรียนรู้กันมากขึ้น

โดยไม่รู้เลยว่า

ใครบางคนกำลังแอบถ่ายรูปอยู่ไม่ไกล

นิ้วมือกดชัตเตอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เพราะภาพเหล่านี้

กำลังจะกลายเป็นชนวน

ที่ทำให้สงครามระหว่างสองตระกูลปะทุขึ้นอีกครั้ง

และครั้งนี้

มันอาจทำลายความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นของพวกเขา

จนไม่เหลือชิ้นดี...

เหนือกฎเกมรัก

บทที่ 3 ภาพหลุดและความลับ

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนของเหนือฟ้า

เมื่อคืนเขากลับบ้านดึกกว่าปกติ

หลังจากนั่งคุยกับเกมอยู่หลายชั่วโมง

และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกมีความสุขโดยไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องงาน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เหนือฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เข้ามา"

ประตูเปิดออกทันที

หญิงสาวร่างเล็กในชุดนอนสีชมพูวิ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว

"พี่เหนืออออออ!"

เหนือฟ้าถอนหายใจทันที

"เหนือดาว"

เหนือดาว วราธิป

น้องสาววัยยี่สิบปีของเขา

เด็กสาวที่เป็นเหมือนแสงสว่างของบ้านหลังนี้

และเป็นคนเดียวที่กล้ากวนประสาทเขาได้ทุกวัน

"เมื่อคืนไปไหนมา"

เหนือดาวกระโดดขึ้นนั่งบนเตียง

เหนือฟ้าหรี่ตา

"ถามทำไม"

"มีพิรุธ"

"ไม่มี"

"โกหก"

เหนือดาวยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าเขา

เหนือฟ้ามองหน้าจอ

ก่อนจะนิ่งไปทันที

บนหน้าจอคือภาพของเขาและเกม

ตอนกำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟริมแม่น้ำ

หัวใจของเหนือฟ้าหล่นวูบ

"ใครลง"

เหนือดาวยักไหล่

"ตอนนี้กำลังดังเลย"

"ดัง?"

"ดังมาก"

เด็กสาวเลื่อนหน้าจอให้ดู

มีคนแชร์ภาพดังกล่าวไปแล้วหลายพันครั้ง

พร้อมข้อความมากมาย

'ทายาทวราธิปกรุ๊ปแอบพบลูกชายบริษัทคู่แข่ง'

'สงครามธุรกิจหรือความสัมพันธ์ลับ'

'ทั้งสองคนกำลังคบกันอยู่หรือไม่'

เหนือฟ้ากำโทรศัพท์แน่น

สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิด

"พ่อรู้หรือยัง"

เหนือดาวเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะตอบเบา ๆ

"รู้แล้ว"

ทันทีที่สิ้นเสียง

โทรศัพท์ของเหนือฟ้าก็ดังขึ้น

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ

วายุ

เขาหลับตาช้า ๆ

เพราะรู้ดีว่าพายุกำลังมา

"ขึ้นห้องทำงานพ่อเดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงเย็นจัดดังผ่านสาย

ก่อนที่อีกฝ่ายจะตัดสายทันที

เหนือดาวมองพี่ชายอย่างเป็นห่วง

"พี่เหนือ..."

"ไม่เป็นไร"

"โกหกอีกแล้ว"

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

น้องสาวคนนี้อ่านเขาออกเสมอ

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

เหนือดาวเม้มปาก

ก่อนจะพูดขึ้น

"พี่ชอบเขาเหรอ"

คำถามนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง

เหนือฟ้าไม่ตอบ

แต่ความเงียบกลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

เหนือดาวยิ้มบาง ๆ

"งั้นหนูเชียร์"

"เหนือดาว"

"อะไร"

"อย่าพูดเสียงดัง"

เด็กสาวหัวเราะทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา

เหนือฟ้าก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของผู้เป็นพ่อ

วายุยืนอยู่ข้างหน้าต่าง

ใบหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ

หนังสือพิมพ์หลายฉบับถูกวางอยู่บนโต๊ะ

พร้อมรูปของเหนือฟ้าและเกม

"ลูกจะอธิบายยังไง"

เหนือฟ้านิ่ง

"เราแค่คุยกัน"

"คุยกัน?"

วายุขึ้นเสียง

"ลูกคิดว่าพ่อโง่หรือไง"

"พ่อกำลังคิดมากเกินไป"

"พ่อคิดมาก?"

วายุหัวเราะออกมา

แต่ไม่มีความขบขันอยู่เลย

"ลูกกำลังทำให้ทั้งบริษัทตกเป็นเป้าสายตา"

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบริษัท"

"ทุกอย่างเกี่ยว!"

เสียงตะโกนดังไปทั่วห้อง

เหนือฟ้ากำมือแน่น

"ผมมีสิทธิ์เลือกคนที่ผมจะคุย"

"แต่ไม่ใช่ลูกชายของภาคิน!"

ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง

วายุหายใจแรง

ก่อนจะพูดช้าลง

"พ่อห้ามลูกเจอเขาอีก"

เหนือฟ้าชะงัก

"อะไรนะ"

"พ่อห้าม"

"พ่อไม่มีสิทธิ์"

"เหนือฟ้า!"

"ผมโตแล้ว"

นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่เผชิญหน้ากันอย่างจริงจัง

และไม่มีใครยอมใคร

ขณะเดียวกัน

อีกฟากหนึ่งของเมือง

เกมกำลังถูกภาคินเรียกตัวเข้าพบเช่นกัน

บรรยากาศไม่ต่างกันเลย

"แกคิดอะไรอยู่"

ภาคินโยนรูปภาพลงบนโต๊ะ

เกมมองเพียงแวบเดียว

ก่อนตอบนิ่ง ๆ

"ผมไม่ได้คิดอะไร"

"แต่พ่อคิด"

ภาคินจ้องลูกชาย

"อย่ายุ่งกับเขา"

เกมเงียบ

"ได้ยินไหม"

"ครับ"

แม้จะตอบรับ

แต่ในใจของเกมกลับไม่คิดทำตามเลยแม้แต่น้อย

เพราะยิ่งถูกห้าม

เขากลับยิ่งอยากรู้จักเหนือฟ้ามากขึ้น

คืนนั้น

โทรศัพท์ของเหนือฟ้าสั่นขึ้น

ข้อความจากเกมปรากฏบนหน้าจอ

'ยังโอเคไหม'

เหนือฟ้ามองข้อความอยู่หลายวินาที

ก่อนพิมพ์ตอบกลับ

'ไม่ค่อย'

ปลายทางอ่านทันที

'เหมือนกัน'

เหนือฟ้าหลุดยิ้ม

แม้จะเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ

แต่มันกลับช่วยให้ความอึดอัดในใจลดลง

'พรุ่งนี้เจอกันไหม'

เกมเป็นฝ่ายถาม

เหนือฟ้าชะงัก

รู้ดีว่าการเจอกันตอนนี้ไม่ใช่เรื่องดี

แต่สุดท้าย

เขาก็ตอบกลับไป

'เจอ'

เพราะบางครั้ง

หัวใจก็เลือกเส้นทางของตัวเอง

แม้ว่าทั้งโลกจะพยายามห้ามก็ตาม

และโดยที่ไม่มีใครรู้

ใครบางคนกำลังวางแผนใหม่

แผนที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของเหนือฟ้าและเกมพังทลายลง

ตลอดกาล...