คนหนึ่งก็หน้าดุ ดุเก่ง ดุทุกวัน แต่อยู่ดี ๆ ก็ชอบมาจับปอยผมเล่นซะงั้น! ส่วนอีกคนก็ตัวเล็กนิดเดียว แต่ขยันกวนประสาทและหยอดมุกมึน ๆ ใส่ได้ตลอดเวลา
มาเอาใจช่วย 'วาวา' ยัยตัวแสบผมเขียว ว่าจะละลายน้ำแข็งในใจของ 'นายปอนด์' พ่อหนุ่มผมแดงคนดุคนนี้ได้สำเร็จหรือไม่? ในนิยายโรแมนติก-คอมเมดี้ที่จะทำให้คุณยิ้มไม่หุบ!"ถ้าโดนจับได้... ฉันต้องกลายเป็นศพเฝ้าห้องสมุดนี้แน่ ๆ"
'วาวา' สาวน้อยร่างเล็กพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตากลมโตคู่สวยลอกแลกไปมาด้วยความหวาดระแวง มือบางกระชับโทรศัพท์มือถือที่เปิดไฟฉายดวงน้อยส่องสว่างไปยังชั้นหนังสือไม้สักราคาแพงที่เรียงรายอยู่รอบตัว
เรือนผมสีเขียวมินต์สว่างอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอสะท้อนกับแสงไฟในความมืด ดูราวกับภูตจิ๋วที่แอบเข้ามาขโมยสมบัติในปราสาทเจ้ายักษ์ และใช่... เจ้ายักษ์ที่เธอพูดถึงก็คือ 'คุณปอนด์' ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำเกือบสองเมตร เจ้าของคฤหาสน์และห้องสมุดสุดหรูแห่งนี้ เขาเป็นคนนิ่งขรึม นัยน์ตาคมดุจนไม่มีใครกล้าสบตา แถมยังมีเส้นผมสีแดงเพลิงโดดเด่นที่ระบุตัวตนได้ง่ายสุด ๆ ใครเห็นก็ต้องเดินเลี่ยง แต่เธอดันใจกล้าบ้าบิ่นแอบย่องเบาเข้ามาในรังเสือซะได้!
ภารกิจลับของวาวาในวันนี้ไม่มีอะไรมาก... แค่แอบเข้ามาเอา 'สมุดบันทึกสูตรขนมลับสุดยอด' ของเธอคืน ซึ่งแว่วมาว่าพี่ชายตัวดีดันหยิบสลับและเอามาคืนไว้ที่ห้องทำงานของคุณปอนด์เมื่อตอนกลางวัน
"อยู่ไหนเนี่ย... เล่มหนา ๆ หน้าปกสีน้ำตาล... อ๊ะ! เจอแล้ว!"
วาวาเบิกตากว้างด้วยความดีใจเมื่อแสงไฟฉายไปกระทบกับสันหนังสือเป้าหมายที่วางอยู่บนชั้นล่างสุดของล็อกที่สาม เธอรีบก้าวเข้าไปหาทันที ทว่า... อุปสรรคชิ้นใหญ่หลวงของเธอก็คือ ความสูงอันน้อยนิดของตัวเอง! หนังสือเล่มนั้นดันถูกจัดวางอยู่บนชั้นที่สูงเกินกว่าเอื้อม
"อึด... อื้อหือ อีกนิดเดียว... ขาจะฉีกแล้วนะ!"
ยัยตัวเล็กบ่นอุบพร้อมกับเขย่งขาจนสุดปลายเท้า มือบางพยายามเอื้อมไปให้ถึงขอบหนังสือ ปลายนิ้วแตะโดนสันหนังสือแล้ว แต่อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นเธอก็จะคว้ามันลงมาได้ แต่ยิ่งเขย่งเธอก็ยิ่งเสียการทรงตัวจนตัวแทบจะพิงไปกับชั้นหนังสือ
ฟุ่บ!
ฉับพลันนั้น โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เงาร่างสูงใหญ่ทึบอันคุ้นตาเกินกว่าจะคาดคิดก็ก้าวเข้ามาซ้อนที่ด้านหลังของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ แนวสปอร์ตผสมกลิ่นไม้สนที่แสนเซ็กซี่ลอยมาเตะจมูกอย่างจัง พร้อมกับแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อบดบังแสงไฟจนมิด แผ่นหลังของวาวาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของคนข้างหลังจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ
มือหนาเรียวยาวของใครบางคนเอื้อมผ่านหัวเธอไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้นิ้วคีบหนังสือเล่มที่เธอต้องการลงมาจากชั้นราวกับหยิบของเล่นเด็ก
วาวาตัวแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั้งแผ่นหลัง สมองสั่งการให้หนี แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป
"หาเล่มนี้อยู่เหรอ... ยัยตัวแสบ"
เสียงทุ้มต่ำทรงพลังและติดจะดุแสนคุ้นเคยดังก้องอยู่เหนือศีรษะ ทำเอาวาวาขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอค่อย ๆ หันหน้ากลับไปทีละนิดจนจมูกรั้น ๆ แทบจะชนกับแผงอกกว้างในเสื้อยืดสีเทาเข้มรัดรูปที่เผยให้เห็นมัดกล้ามแขนเป็นลอนสวยอันทรงพลัง
และเมื่อเธอฝืนใจเงยหน้าขึ้นสบตา... ก็ต้องเจอกับนัยน์ตาคมกริบดุดันภายใต้เรือนผมสีแดงเพลิงของ 'นายปอนด์' ที่กำลังยืนหน้านิ่งสนิทจ้องมองเธออยู่ราวกับเสือที่กำลังมองเหยื่อตัวน้อย
"ค... คุณปอนด์! แฮะ ๆ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย... หล่อจังเลยวันนี้" วาวาส่งยิ้มแห้งแหะ หัวเราะกลบเกลื่อนพลางทำตาปริบ ๆ สู้เสือ หวังว่าลูกอ้อนและคำชมจะช่วยให้เธอรอดชีวิต
"มาทันเห็นหนูท่อผมเขียวแอบเข้ามาซนในห้องทำงานฉันนั่นแหละ" ปอนด์เอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้ายังคงไร้ความรู้สึก แต่นัยน์ตาคู่นั้นแอบฉายแววรู้ทันและมีความขบขันซ่อนอยู่ลึก ๆ เขาปล่อยหนังสือลงบนโต๊ะข้างตัว ก่อนจะขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนวาวาต้องถอยหลังกรูดติดชั้นหนังสือจนหนีไปไหนไม่ได้
"วาวาไม่ได้เป็นหนูท่อนะคะ! วาวาแค่... แค่แวะมาช่วยปัดฝุ่นให้หนังสือในห้องคุณปอนด์ต่างหากล่ะ ดูสิคะ ฝุ่นเยอะเชียว!" ยัยตัวแสบยังคงแถสด น้ำขุ่น ๆ พลางทำท่าปัดไม้ปัดมือไปมาประกอบคำพูด
"โกหกไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่" ปอนด์ดุเสียงเข้ม
แต่แล้วสิ่งที่วาวาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น มือหนาที่ดูทรงพลังของปอนด์กลับยื่นมาข้างหน้า วาวาหลับตาปี๋คิดว่าจะโดนเขกหัวเข้าให้แน่ ๆ แต่สัมผัสที่ได้รับกลับเป็นปลายนิ้วอุ่น ๆ ที่เอื้อมมาจับปอยผมสีเขียวมินต์ของเธออย่างแผ่วเบา เขาใช้นิ้วม้วนเล่นเบา ๆ พร้อมกับจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงจากการเขย่งเมื่อครู่ให้ทัดเข้าที่ข้างใบหู ท่าทางนั้นแม้จะดูนิ่งขรึมและใบหน้ายังคงดุอยู่เหมือนเดิม แต่มันกลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนอย่างประหลาด
"อ๊ะ..." วาวาเบิกตากว้าง แก้มสองข้างเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อและร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวโครมครามจนกลัวว่าคนตัวใหญ่ตรงหน้าจะได้ยิน
"แอบเข้าห้องทำงานล็อกส่วนตัวของฉัน แถมยังทำห้องรกอีก... คิดว่าทำตาโตใส่อ้อนแล้วฉันจะไม่ลงโทษหรือไง?" ปอนด์พูดพลางแกล้งดึงปอยผมเธอเบา ๆ อย่างหมั่นไข้จนวาวาต้องค้อนขวับย่นจมูกใส่
"งื้อ! คุณปอนด์อย่าดึงผมวาวาสิคะ มันเจ็บนะ!" วาวาประท้วงเสียงอุบอิบ พยายามปัดมือหนาออกแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้เลย "แล้วจะลงโทษอะไรล่ะคะ วาวาไม่มีเงินจ่ายหรอกนะ ตัวแค่นี้จะไปทำอะไรได้"
ปอนด์ชะงักไปเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มบาง ๆ ที่ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็คงไม่มีวันมองเห็น ก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน วาวาต้องหดคอหนีด้วยความเขินอาย
"ไม่มีเงิน... ก็ใช้แรงงาน คืนนี้ห้ามกลับบ้าน จนกว่าจะจัดหนังสือทั้งหมดในห้องนี้เข้าที่ให้เรียบร้อย"
"หา?! ทั้งหมดนี่เลยเหรอคะคุณปอนด์! วาวาตัวแค่นี้หยิบชั้นบนไม่ถึงหรอกนะ โหดร้ายที่สุด!" วาวาโวยวายทันทีพลางชี้ไปที่ชั้นหนังสือที่สูงลิบลิ่ว
"หยิบไม่ถึง... ก็เรียกฉันสิ ยัยตัวแสบ" ปอนด์พูดทิ้งท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูนุ่มนวลขึ้นอย่างน่าประหลาด
ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ประจำตำแหน่ง แล้วเปิดเอกสารอ่านต่ออย่างหน้าตาเฉย ทิ้งให้วาวายืนหน้ามุ่ย แก้มป่องด้วยความขัดใจอยู่ตรงนั้น
วาวายกมือขึ้นจับปอยผมตัวเองที่เพิ่งโดนเขาจับเมื่อครู่ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับคนเป็นไข้ 'ตาบ้าเอ๊ย หน้าดุแท้ ๆ แต่ทำไมต้องมาทำเป็นใจดีจับผมคนอื่นด้วยเนี่ย! หัวใจจะวายตายอยู่แล้วนะ!' เธอคิดในใจพลางแอบค้อนใส่คนตัวใหญ่ที่นั่งตีหน้าตายอยู่หลังโต๊ะทำงาน โดยที่ไม่รู้เลยว่า คนหน้าดุผมแดงคนนั้นกำลังแอบซ่อนรอยยิ้มเอ็นดูไว้ภายใต้หน้ากากขรึม ๆ นั้นอย่างมิดชิด!
"ฮึ่ย! ตัวใหญ่ซะเปล่า แต่ใจแคบเป็นบ้าเลย!"
'วาวา' บ่นกระปอดกระแปดเสียงเบาในลำคอพลางทุบกำปั้นน้อย ๆ ลงบนอากาศหนา ๆ ประชดประชันชายหนุ่มร่างยักษ์ผมแดงที่ยังคงนั่งตรวจเอกสารเงียบ ๆ อยู่ที่โต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม ยัยตัวเล็กสะบัดหน้าพรืดก้มลงมองกองหนังสือตั้งมหึมาบนพื้นห้องสมุดที่เธอต้องจัดการตามคำสั่งลงโทษของ 'คุณปอนด์'
เธอถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะก้มลงหอบหนังสือหนาเตอะสามสี่เล่มขึ้นมาแนบอก แล้วเดินดุ๊กดิ๊กไปที่ชั้นหนังสือไม้ล็อกในสุด ดวงตากลมโตคู่งามกวาดมองหาช่องว่างที่ระบุหมวดหมู่เอาไว้ ก่อนจะพบว่าช่องที่ว่างอยู่นั้น... มันอยู่สูงเกือบระดับหัวของคุณปอนด์ตอนยืนเลยด้วยซ้ำ!
"ให้ตายเถอะ... แกล้งกันชัด ๆ ชั้นสูงขนาดนี้ต่อให้ฉันกินนมหมดฟาร์มก็สูงไม่ถึงหรอก!"
วาวาพึมพำย่นจมูกใส่ชั้นหนังสือ แต่ด้วยความอวดดีและไม่อยากเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากคนหน้าดุให้เสียฟอร์ม ยัยตัวแสบผมเขียวเลยตัดสินใจหลับหูหลับตาเขย่งขาจนสุดปลายเท้า มือบางทั้งสองข้างชูหนังสือขึ้นเหนือหัวสุดแขน พยายามจะยัดมันเข้าช่องให้ได้
"อีกนิดเดียว... อื้อหือออ... อีกเซนเดียวเท่านั้นวาวา สู้เขา!"
เธอฝืนเขย่งจนขาเริ่มสั่นพั่บ ๆ ส้นเท้าลอยเด่นพ้นพื้น ตัวเอียงซ้ายทีขวาทีเหมือนตุ๊กตล้มลุก และในจังหวะที่เธอกำลังจะเสียหลักหงายหลังหกล้มก้นจ้ำเบ้านั่นเอง...
ฟุ่บ!
หมับ!
ยังไม่ทันที่แผ่นหลังจะกระแทกพื้น ร่างเล็กของเธอก็ถูกวงแขนแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อพุ่งเข้ามาโอบหมับเข้าที่รอบเอวบางจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็วและแม่นยำ แรงปะทะทำเอาตัวของเธอปลิวเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้างล่ำบึ้กของปอนด์เต็ม ๆ
"อ๊ะ! คุณปอนด์!" วาวาอุทานลั่น ตาโตขึ้นกว่าเดิมด้วยความตกใจ
"บอกแล้วใช่ไหม... ว่าหยิบไม่ถึงก็ให้เรียก"
เสียงทุ้มต่ำดุดันดังก้องอยู่ชิดใบหูจนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดลงมา วาวาหน้าร้อนฉ่าจนแทบระเบิด คราวนี้ไม่ใช่แค่ชิดธรรมดา แต่ปอนด์ก้าวเข้ามาซ้อนหลังเธอจนแผ่นหลังของเธอบดเบียดกับอกกว้างของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ มือหนาข้างหนึ่งของเขาขยับขึ้นมาจับทับมือบางของเธอที่ยังถือหนังสืออยู่ จากนั้นเขาก็ดันแขนของเธอขึ้นไปข้างบนเบา ๆ ส่งหนังสือเข้าชั้นวางได้อย่างนิ่มนวลและง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก
แต่ปอนด์ยังไม่ยอมปล่อยเอวเธอ... เขายังคงล็อกร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน สายตาคมกริบก้มลงมองยัยหัวเขียวที่ตอนนี้ตัวแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์หน้าร้านสะดวกซื้อ
"ทำไมชอบอวดดี... หืม?" ปอนด์เอ่ยเสียงเรียบพลางเลิกคิ้ว นัยน์ตาคู่นั้นดูเข้มขึ้นจนหัวใจของคนถูกมองเต้นรัวเป็นกลองรบ
"ว... วาวาไม่ได้อวดดีซะหน่อย แค่ไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของคุณปอนด์ต่างหากล่ะคะ" วาวาพูดตะกุกตะกัก พยายามจะบิดตัวออกจากพันธนาการ แต่อ้อมกอดของยักษ์ผมแดงคนนี้มันแน่นหนาราวกับปลอกเหล็กกล้า
"รบกวน? แต่กิริยาที่เธอทำเมื่อกี้มันรบกวนสมาธิฉันมากกว่าอีก" ปอนด์พูดพลางปล่อยมือจากเอวบาง แต่กลับเปลี่ยนมาใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางรั้น ๆ ของเธอให้แหงนขึ้นมาสบตากับเขาตรง ๆ ก่อนที่มืออีกข้างจะเอื้อมไปจับปอยผมสีเขียวมินต์ของเธอมาม้วนเล่นตรงปลายนิ้วอย่างเคยชิน "วันหลังถ้าล้มหัวฟาดพื้นไปจะทำยังไง... ยัยตัวกะเปี๊ยก"
"คุณปอนด์ก็รับวาวาทันตลอดอยู่แล้วนี่คะ..." วาวาเผลอพูดประชดพลางช้อนตาโต ๆ มองเขาอย่างแง่งอน แก้มใสสองข้างป่องลมจนดูเหมือนซาลาเปาเขียว
คำพูดใสซื่อแฝงความประชดประชันนั้นทำเอาชายหนุ่มผมแดงชะงักไป นัยน์ตาคมดุคู่นั้นสั่นไหวไปวูบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากหนาจะจุดรอยยิ้มกวน ๆ ที่นาน ๆ จะยอมเผยให้ใครเห็น
"หึ... มั่นใจขนาดนั้นเลย?" ปอนด์แกล้งโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนหน้าผากแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศอันทรงเสน่ห์ทำเอาวาวาสมองเบลอไปชั่วขณะ "ถ้างั้น... คราวหน้าถ้าฉันแกล้งรับไม่ทันขึ้นมา เธอจะยอมจ่ายค่าเสียหายด้วยอะไรดีล่ะ?"
"งื้อออ! คุณปอนด์บ้า! ปล่อยวาวาเลยนะ หน้าดุแล้วยังจะมาเจ้าเล่ห์อีก!" วาวาหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู เธอใช้มือน้อย ๆ ดันแผงอกล่ำ ๆ ของเขาออกสุดแรงเกิด
ปอนด์หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างผู้ชนะ ก่อนจะยอมปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงเกือบสองเมตร มองยัยตัวแสบที่รีบกระโดดถอยห่างไปสามก้าวพลางทำท่าแยกเขี้ยวใส่เขาเหมือนแมวขู่
"จัดหนังสือต่อให้เสร็จ... อย่าให้เห็นว่าเขย่งอีก ไม่งั้นฉันจะกักตัวไว้ไม่ให้กลับบ้านจริง ๆ ด้วย" ปอนด์สั่งเสียงดุก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ทิ้งให้วาวายืนเอามือกุมหัวใจที่เต้นโครมครามพองโตจนจะทะลุอก
'ตาบ้ายักษ์ผมแดง! ชอบแกล้งกันอยู่เรื่อย... แต่ทำไมตอนเขาซ้อนหลังเมื่อกี้... อกเขาถึงได้อุ่นขนาดนี้เนี่ย! โอ๊ย ยัยวาวา ตั้งสติสิ!' วาวาคิดในใจพลางทุบหัวตัวเองเบา ๆ หน้าแดงก่ำจนแทบจะกลืนไปกับสีผมของนายปอนด์อยู่แล้ว!
โครก... คราก...
เสียงสัญญาณเตือนภัยจากท้องของ 'วาวา' ดังสนั่นลั่นห้องสมุดที่เงียบสงัด ยัยตัวเล็กที่กำลังเอื้อมจัดหนังสือแถวล่างสุดถึงกับชะงัก ช้อนตากลมโตขึ้นมองซ้ายมองขวาด้วยความเลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบตะครุบพุงตัวเองเอาไว้แน่น หน้าแดงแจ๋ด้วยความอับอายขายขี้หน้า
"เสียงอะไร?"
เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทของ 'คุณปอนด์' ดังมาจากโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มผมแดงละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตแล้วปรายตาคมกริบมามองยัยตัวแสบผมเขียวที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้น
"เอ่อ... เสียง... เสียงแผ่นดินไหวละมั้งคะคุณปอนด์ แถวนี้เปลี่ยว ๆ ซะด้วย ฮ่า ๆ ๆ" วาวาหัวเราะแห้ง แถสดรอบที่ร้อยของวัน พลางส่งยิ้มตาหยีกลบเกลื่อน
แต่กระเพาะเจ้ากรรมดันไม่รักดี มันประท้วงซ้ำสองด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม 'โครกขรกกก!' คราวนี้ชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่เป็นแผ่นดินถล่มในท้องของเธอเองนี่แหละ!
ปอนด์ถอนหายใจยาว วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะเสียงดัง ตึ่ก! เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเกือบสองเมตร สายตาคมดุกวาดมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ ซึ่งบัดนี้บอกเวลาเกือบสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว
"หิวก็บอกว่าหิว จะโกหกทำไม" ปอนด์ดุเสียงเรียบพลางก้าวสามขุมเข้ามาหา วาวาหดคอหนีหลับตาปี๋คิดว่าจะ โดนเทศนาชุดใหญ่ แต่ผิดคาด... มือหนาอันอบอุ่นกลับเอื้อมมาดึงปอยผมสีเขียวมินต์ของเธอเล่นเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยวตามความเคยชิน "จัดหนังสือจนพุงร้องประท้วงขนาดนี้ ถ้าปล่อยให้เธอไส้กิ่วตายในห้องทำงานฉัน มีหวังพี่ชายเธอได้มาพังคฤหาสน์ฉันแน่"
"ก็... วาวาอยากรีบจัดให้เสร็จนี่คะ จะได้รีบกลับบ้านไปหาของกิน" วาวาย่นจมูกใส่คนตัวโต แก้มป่องลมอย่างแง่งอน
"ไม่ต้องกลับ" ปอนด์ตัดบทหน้านิ่ง
"หา?! คุณปอนด์จะใจร้ายกักขังหน่วงเหนี่ยวคนหิวล้าแบบนี้ไม่ได้นะ!" วาวาประท้วงทันที ตากลมโตเบิกกว้าง
"ฉันหมายถึง... คืนนี้ดึกแล้ว ข้างนอกฝนกำลังจะตก กินข้าวที่นี่ซะ" ปอนด์พูดพลางปัดมือหนาไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ซึ่งเริ่มมีหยาดฝนเม็ดโตตกลงมากระทบกระจกจริง ๆ อย่างที่เขาว่า "ตามมาในครัว ห้ามขัดคำสั่ง"
พูดจบ ยักษ์ผมแดงผู้เผด็จการก็หมุนตัวเดินนำลิ่วออกไป ทิ้งให้วาวายืนกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กตามหลังคนตัวใหญ่ไปติด ๆ เพราะความหิวชี้ทางสว่าง
เมื่อมาถึงห้องครัวสไตล์โมเดิร์นสุดหรู วาวาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นคุณปอนด์หน้าดุคนนั้น กำลังหยิบผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทมาผูกเอวเผยให้เห็นสัดส่วนล่ำบึ้กน่ามอง ยิ่งเวลาเขาจับมีดหั่นผักด้วยท่าทางคล่องแคล่ว เรือนผมสีแดงเพลิงขับให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูมีเสน่ห์จนวาวาเผลอยืนมองตาค้างลืมหายใจ
"ยืนเซ่ออยู่ทำไม มาช่วยล้างผักสิ" ปอนด์ดุโดยไม่หันมามอง แต่ส่งเสียงทุ้ม ๆ เรียกสติยัยตัวแสบ
"อ๊ะ! ค่ะ ๆ ล้างค่ะล้าง!" วาวาสะดุ้งโหยง รีบวิ่งไปที่อ่างล้างจาน ทว่าความซุ่มซ่ามระดับสิบของเธอก็ทำงานทันที เมื่อเธอเปิดก๊อกน้ำแรงเกินไปจนน้ำพุ่งกระเซ็นใส่หน้าและเสื้อยืดของตัวเองจนเปียกโชกเป็นวงกว้าง "ว้าย! น้ำกระจาย!"
"ยัยบื้อเอ๊ย..." ปอนด์สบถเบา ๆ ในลำคออย่างเอ็นดูผสมระอา เขาปิดก๊อกน้ำให้ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดมือผืนสะอาดเดินเข้ามาใกล้ วาวาคิดว่าเขาจะยื่นผ้าให้เธอเช็ดเอง แต่คนหน้าดุกลับถือวิสาสะใช้ผ้านุ่ม ๆ นั้นซับไปตามใบหน้าหวานและหน้าผากของเธออย่างเบามือ
ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่ถึงคืบทำเอาวาวาได้กลิ่นกายหอมละมุนผสมกลิ่นอาหารอ่อน ๆ จากตัวเขา นัยน์ตาคมกริบของปอนด์ก้มลงสบตากับดวงตากลมโตของเธอเนิ่นนาน ปลายนิ้วหนาแอบเลื่อนไปทัดปอยผมสีเขียวที่เปียกน้ำหมาด ๆ เข้าที่ข้างใบหูเธออย่างแผ่วเบา
"ซุ่มซ่ามไม่มีใครเกิน... อยู่เฉย ๆ เลยไป นั่งรอที่โต๊ะโน่น" ปอนด์เอ่ยเสียงกระซิบเบา ๆ ทว่าหัวใจของวาวากลับเต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงลำคอ
"ข... ขอโทษค่ะ" วาวาพูดเสียงอ้อมแอ้มรีบถอยฉากไปนั่งที่เก้าอี้บาร์ฝั่งตรงข้ามทันที
ไม่ถึงสิบนาที ข้าวผัดอเมริกันจานร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมฉุย หน้าตาน่าทานระดับเชฟห้าดาวก็ถูกวางลงตรงหน้านางเอกสาว วาวาตาเป็นประกายเยิ้ม คว้าช้อนตักเข้าปากทันทีโดยไม่รีรอ
"อื้อหือออ! อร่อยมากเลยค่ะคุณปอนด์! ไม่น่าเชื่อว่าคนหน้ายักษ์จะทำอาหารอร่อยขนาดนี้!" วาวาชมเปาะทั้งที่เคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มตุ่ยเหมือนกระรอก
ปอนด์ที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์มองยัยตัวแสบกินอย่างเอร็ดอร่อย แอบจุดรอยยิ้มละมุนที่มุมปาก แววตาคมดุคู่นั้นทอแสงอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่เคยทำให้ใครเห็นมาก่อน
"กินเยอะ ๆ จะได้มีแรงจัดหนังสือต่อ... แล้วก็..." ปอนด์เว้นจังหวะพลางก้มลงมาใกล้กระซิบข้างหูยัยตัวเล็กที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ "...เคี้ยวให้หมดก่อนค่อยนินทาฉัน ยัยหัวเขียว"
แค่นั้นแหละ... วาวาแทบสำลักข้าว หน้าแดงก่ำพอกับสีผมคุณปอนด์ไม่มีผิด!
เพื่อวิธีการเล่นเพิ่มโปรดดาวน์โหลดMangatoon APP!
