"ทำไมกันนะ… วันนี้บรรยายในห้องมันแปลกไป อย่างกับว่า..."สิ้นเสียงพึมพำของตัวเอกก็ถูก ตึง… ตึ้งง… ตึงง… ตึง!

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากทางเดิน ก่อนที่ประตูห้องเรียนจะถูกผลักออกอย่างแรง

อาจารย์แคล ผู้สอนวิชาทั่วไปประจำชั้น แต่สายตาวันนี้กลับไม่เหมือนทุกวัน—นิ่ง เย็น และเหมือนกำลังซ่อนอะไรบางอย่าง

เขาก้าวเข้ามาเงียบ ๆ แต่ประตูดังสนั่นราวกับมันปิดเอง

"เอาละ… นักเรียนทุกคน…"

อาจารย์แคลมองทั่วห้องเหมือนกำลังนับจำนวน

"ได้เวลา เล่นเกม กันแล้ว…"

ทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครหัวเราะ เพราะน้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำพูดล้อเล่นของครูธรรมดา แต่เป็นน้ำเสียงของ ผู้คุมเกม

...เหตุการณ์ก่อนหน้านี้…...

เช้านั้น ตัวเอกกำลังเดินไปโรงเรียนมัธยมต้นปลาย นารึเกะ ตามปกติ อากาศสด แต่หัวกลับรู้สึกหนัก ๆ อย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

เสียงเครื่องยนต์ดัง ครืดดด… ช้าลงเรื่อย ๆ

รถตู้สีดำสนิทคันหนึ่งเลี้ยวเข้ามาจอดตัดหน้าแบบกระชั้นชิด

“หะ—อะไร…”

ตัวเอกยังพูดไม่ทันจบ ประตูรถตู้ก็เปิดออกพร้อมกัน ปัง!

ชายปริศนา 3 คนก้าวลงมา ใส่หน้ากากปิดหน้า ไม่มีคำพูด ไม่มีเสียง ตรงเข้ามาแบบตั้งใจราวกับซ้อมมาเป็นร้อยครั้ง

“เดี๋ย—!”

ผ้าแผ่นหนึ่งถูกกดแนบลงที่จมูก กลิ่นเคมีแรงจนแสบเข้าไปถึงหัว

ขาเริ่มไร้แรง สายตาพร่า…

เสียงรอบตัวถูกดูดหายไปทีละนิด

ก่อนจะหมดสติ ตัวเอกเห็นเพียงแค่สัญลักษณ์รูป นกอีกา ติดอยู่ที่แขนเสื้อของหนึ่งในพวกนั้น

ทุกอย่างดับลงทันที

เมื่อฟื้นขึ้นมา…

ร่างกายหนักราวกับถูกถ่วงด้วยเหล็ก

ตัวเอกค่อย ๆ เปิดตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเก้าอี้นักเรียนในโรงเรียนที่ไม่คุ้นเคย…โรงเรียนที่ไม่มีชื่ออยู่บนแผนที่ใด ๆ โรงเรียนที่จะให้เข้าร่วม “เกม” มูลค่า 1,000,000 บาท

เสียงประตูห้องเรียนดัง ตึง ตึ้งงง ตึงง ตึง…

และอาจารย์แคลก็เดินเข้ามา พร้อมพูดว่า—

“เอาล่ะนักเรียนทุกคน… ได้เวลาเล่นเกมกันแล้ว…”

"ชั้นชื่อแคล… และตั้งแต่วินาทีนี้ไป ชั้นคือ ‘อาจารย์’ ของพวกเธอ"

อาจารย์แคลเดินไปกลางห้องอย่างช้า ๆ ทุกก้าวเหมือนกดความกลัวของทุกคนให้หนักขึ้นเรื่อย ๆ

"เกมที่พวกเธอจะต้องเล่น… มีทั้งหมด 10 เกม"

เขาหยุดพูดชั่วครู่ แต่มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย

"มูลค่ารวมทั้งหมด 1,000,000 บาท

และทุกเกม… จะเพิ่มเงินเข้าบัญชีของพวกเธอ 100,000 บาท ต่อ 1 เกม"

บางคนในห้องเริ่มพึมพำ บางคนตัวสั่น

บางคนไม่เชื่อว่าเรื่องนี้จริง แคลดีดนิ้ว แชะ!

หน้าจอโฮโลแกรมด้านหลังเปิดขึ้นทันที โชว์รายชื่อผู้เล่นทั้งหมด พร้อมยอดเงินที่ตอนนี้ยังเป็นศูนย์

"แต่…"

เสียงแคลกดต่ำจนทั้งห้องหยุดหายใจ

"จะมีผู้รอดเพียง 2 คนเท่านั้น"

บรรยากาศรอบตัวเหมือนอากาศถูกบีบอัดจนหายใจแทบไม่ออก สายตาของแคลกวาดมองทุกคนทีละคนเหมือนกำลังประเมินว่าใครจะตายก่อน แล้วเขาพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กดดันเหมือนคำตัดสินประหาร

"และ เกมที่ 1… จะเริ่มเดี๋ยวนี้เลย"

ปัง!

จบตอนที่ 1

ไฟทั่วห้องดับลงทันที เหลือเพียงแสงสีแดงกระพริบเตือนภัย พร้อมเสียงประกาศดังขึ้นจากลำโพงบนเพดาน—

"ผู้เล่นทุกคน เตรียมตัวเข้าสู่เกมที่ 1"

"ฮึ้ยยย… อาจารย์แคล! ช่วยอธิบายให้เข้าใจหน่อยยยย!"

เสียงหนึ่งในห้องก้องออกมาพร้อมกับความตื่นตระหนก ตัวเอกมองไปรอบ ๆ ห้องทุกคนพพรรษาคนหน้าเขียว ซีด และสั่นเทาพอจะพอ บางคนถึงกับก้มหน้าซ่อนมือ เหมือนกำลังกลั้นน้ำตา

อาจารย์แคลยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้อง

ไม่ตอบทันที สายตาเย็นยะเยือกนั้นกวาดผ่านทุกคน แล้วเขาก็พูดออกมาเสียงเรียบ… แต่หนักแน่นจนทำให้หัวใจทุกคนกระตุก

"อธิบาย… หรือไม่อธิบาย… ก็ไม่ต่างกันนักหรอก"แคลก้าวไปข้างหน้า

ทุกฝีเท้าดัง

ตุบ...

ตุบ… ราวกับทุกก้าวคือคำเตือน

"สิ่งที่พวกเธอจะได้เรียนรู้… คือความจริงของเกมนี้"

เขาชี้ไปที่หน้าจอโฮโลแกรมด้านหลัง

"เงินรางวัล? มันเป็นแค่สิ่งที่ล่อ… สิ่งสำคัญคือ การอยู่รอด"

"เกมแต่ละเกม… จะคัด ผู้เล่นที่อ่อนแอที่สุด ออกไป"

น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือก

"และ มีเพียง 2 คนเท่านั้น ที่จะรอดจนจบเกมทั้ง 10 "

บรรยากาศห้องเรียน… แทบขาดอากาศความหวาดกลัวเริ่มกัดกินทุกคน เสียงหายใจดังระรัว…และไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบทั่วห้อง

"ใครพร้อม… ก็ เริ่มเกมที่ 1 ได้เลย"

ไฟฉุกเฉินดับสนิท ทำให้ห้องมืดมิด มีเพียง...แสงสีแดงกะพริบจากลำโพงเตือนภัย ทำให้เงาของนักเรียนทุกคนยาวและบิดเบี้ยวอยู่ ๆ จากมุมมืด… มีใครบางคน โผล่ออกมารูปร่างคลุมเงามืด แต่เสียงกลับชัดเจนและเย็นเยียบ

"สวัสดี… ชั้นชื่อ นาโอยะ นะ"

เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้อง

"ชั้น… คือ เกมที่ 1"

นักเรียนบางคนกลืนน้ำลายลง ตัวเอกมองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว นาโอยะก้าวไปยังโต๊ะของอาจารย์แคล มือชี้ไปที่ปุ่มสีแดงขนาดใหญ่

"กติกา… ก็แสนง่าย…" เสียงนุ่มแต่เยือกเย็น

"แค่ มากดปุ่มบนโต๊ะของอาจารย์ … เกมที่ 1 ก็จะจบ"

ทุกคนโล่งใจแต่...

อย่าเพิ่งคิดว่ามันง่าย นาโอยะยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเสริมเสียงเย็น

"แต่… ทุกการเดินของพวกเธอ… จะมี การสุ่ม"

"ว่าจะให้ใคร ตัวแตก หรือพังทลาย… มันขึ้นอยู่กับ… สิ่งที่เรียกว่า ‘ดวง’ไงละ"

ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นทันที นักเรียนทุกคนก้มมองโต๊ะ แต่ใครก็ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เพราะเสียงของนาโอยะ… เหมือนคำสาปรอคอยใครสักคน

"ให้เวลาเพียง 5 นาทีเท่านั้น…"สิ้นเสียงนาโอยะ

เกมก็เริ่มขึ้นทันที

ไฟฉุกเฉินดับสนิท ห้องเรียนมืดสนิท เหลือเพียงแสงสีแดงกะพริบวูบวาบ นักเรียนทุกคนตัวสั่น รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงเกินกว่าปกติ

เสียงนาโอยะก้องในความมืด

"เริ่มเดิน… แต่ละก้าว… อาจกำหนดชะตาของพวกเธอ"

ตัวเอกก้าวขาออกช้า ๆ สายตาสอดส่ายไปทั่วห้องง เพื่อนนักเรียนบางคนก้มหน้ากุมมือบางคนเหงื่อแตกพราว

ติ๊ก…

ติ๊ก…

นาฬิกาบนโต๊ะอาจารย์เริ่มเดินถอยหลัง 5:00 นาที เหลือเพียงเสียงนาฬิกาเตือนให้ตระหนักถึงเวลา

ทุกก้าว…

สุ่มด้วย....

สิ่งที่เรียกว่า"ดวง" ของนาโอยะ บางคนเดินแล้วปลอดภัย บางคน… ร่างสั่นสะท้านเล็กน้อย เหมือนมีบางอย่างพังทลายไปภายใน

ตัวเอกมองรอบตัว ต้องตัดสินใจเร็ว

"จะเดินไปกดปุ่มทันที… หรือรอดูเพื่อนก่อนดีละ?"

ทุกวินาทีเหมือนยืดออกเป็นชั่วนิรันดร์ เพราะเพียง หนึ่งก้าวผิดพลาด

ก็อาจทำให้ร่างใครบางคน “ตัวแตก” และถูกคัดออกทันที

คนนั้น…

คนนี้…

เริ่มเคลื่อนไหว

ก้าวแรก ๆ ดูเหมือนจะ..

ปลอดภัย

แต่

ความเงียบและความตึงเครียดทำให้ทุกย่างก้าวหนักอึ้งเหมือนมีใครคอยจับตา

ตัวเอกมองไปรอบ ๆ ห้อง

เพื่อนบางคนยืนตัวแข็ง บางคนกัดฟันแน่น พยายามกลั้นความกลัวแล้ว… เพียงไม่กี่ก้าว

เสียง

ปั้งงง!

ดังขึ้นพร้อมกับการสั่นสะเทือนเล็ก ๆนักเรียนคนนึงสะดุ้ง ก่อนร่างกายจะเริ่ม

ตัวแตก จากภายใน ชิ้นส่วนของร่างกระเด็นออกมา เศษของเหลวสีแดงฉีดกระจายเต็มพื้น

กลิ่นโลหิตเหมือนกัดเข้าจมูกทุกคน นักเรียนทุกคนกรีดร้องบางคนถอยหลังจนเกือบล้ม ตัวเอกเองก็แทบหยุดหายใจ ความหวาดกลัวจับขาเหมือนเป็นก้อนเหล็ก

นาโอยะยืนมองด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

"ดวง… กำหนดชะตาของพวกเธอแล้ว" เสียงนั้นเย็นยะเยือก

ทำให้ทุกคนรู้ว่า…

ไม่มีใครปลอดภัย

แม้แต่ก้าวถัดไปก็อาจเป็น ก้าวสุดท้ายของใครสักคนนาฬิกาบนโต๊ะเดินต่อไป

4 นาที 47 วินาที เหลือเพียงเวลาให้นักเรียนตัดสินใจอีกไม่กี่ก้าว

ตัวเอก สึบาสะ

เหงื่อตกทั่วร่างมือไม้สั่น ทุกก้าวเหมือนถ่วงด้วยแรงดึงของความกลัวเสียงหัวใจเต้นกระหน่ำดังก้องในหัวอยู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังกังวานขึ้นท่ามกลางความมืดและความตื่นตระหนก

"เฮ้… สึบาสะ… เราต้องรอดไปด้วยกันนะ"

เสียงนั่นเป็น โอบะ เพื่อนนักเรียนคนหนึ่งสายตาเต็มไปด้วยความหวังและความกลัวปะปนกัน

เขาก้าวเข้ามาใกล้ตัวสึบาสะ จับมือแน่นราวกับยืนยันว่า… จะไม่ปล่อยกันไปง่าย ๆ

สึบาสะมองโอบะ หัวใจยังเต้นแรง แต่ความกลัวเริ่มผสมกับความมั่นใจเล็ก ๆ

"ต้อง… ต้องทำให้รอด…"เสียงคิดในใจดังชัดเหมือนประกาศให้ตัวเองฟัง

นาโอยะยืนมองอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มบาง ๆ ยังคงเย็นเยียบ

"ดวง… กำหนดชะตาอยู่ทุกก้าว"

แต่ตอนนี้… ความร่วมมือ

ของ

สึบาสะกับโอบะ คือสิ่งเดียวที่อาจเป็นกำลังใจให้พวกเขารอด?

เวลา… เหลือเพียงไม่กี่นาที ทุกวินาทีของเกมที่ 1 กำลังเริ่มนับถอยหลัง

นาโอยะเอ่ยด้วย เสียงเย็นยะเยือก

"เอาล่ะ… พื้นที่พวกเธอกำลังก้าวอยู่นั้น… จริง ๆ มัน สุ่ม ที่แผ่นเลยนะ

ถ้าดวงดี… ก็รอด

แต่ถ้าดวงไม่ดี… ก็จะ...

ตัวแตกไป"

เสียงพูดของนาโอยะก้องอยู่ในห้อง มันเหมือนคำสาปที่ทำให้ทุกคนชะงัก แสงสีแดงจากไฟฉุกเฉินกะพริบสลับไปมา สะท้อนเงาตัวเองลงบนพื้นเป็นลวดลายบิดเบี้ยว สึบาสะหายใจลึก มือกำแน่น

สายตาจับไปที่ พื้นที่เต็มไปด้วยแผ่นสี่เหลี่ยมทุกก้าวคือ

ความ

เสี่ยงเต็มร้อย

“มันสุ่มงั้นเหรอ… ทุกแผ่นเลยสินะ… แบบนี้มัน 50-50 ทุกแผ่นเลย”เสียงคิดในใจของสึบาสะกระแทกชัดเจน

หัวใจเต้นแรงขึ้นราวกับจะกระเด็นออกมา เขาเริ่ม ก้าวขายาว ๆ ไปข้างหน้า ทุกฝีเท้าดังก้องไปบนพื้นโล่ง ทุกครั้งที่เท้าแตะพื้น… ก็เหมือนโยนลูกเต๋าแห่งความตาย โอบะอยู่ข้าง ๆ จับมือสึบาสะแน่น

"ต้องรอดไปด้วยกัน…

ต้องรอดไปด้วยกันจริง ๆ…"เสียงซ้ำซ้อนของความหวังและความหวาดกลัวทำให้เวลาเหมือนหยุดเดิน

นาโอยะยืนมองอยู่ไม่ไกล

รอยยิ้มเย็นยะเยือกของเขา… เหมือนกำลัง ประเมินดวงของทุกคนอยู่

ทุกก้าว…

ทุกลมหายใจ…

คือการต่อสู้กับ โชคชะตา

สึบาสะค่อย ๆ ก้าวเท้าลงบนแผ่นหนึ่ง หัวใจเต้นรัว มือสั่น แต่ทันใดนั้น…

เสียง

ปัง!

ดังสนั่น

เพื่อนคนนึงในห้องสะดุ้ง แล้วร่างของเขาเริ่ม ตัวแตก เศษเนื้อและของเหลวสีแดงกระเด็นไปทั่วพื้น สึบาสะสะดุ้งจนเกือบล้ม สายตากวาดมองไปรอบ ๆหัวใจแทบระเบิด

"แสดงว่าต่อให้เป็นคนอื่นที่เหยียบแผ่นอื่น… มันก็จะสุ่มให้คนอื่นตัวแตกอยู่ดี"

เสียงสึบาสะสั่นพร่า แต่ก็พยายามคิดอย่างมีเหตุผล

โอบะกัดฟัน

"ก็คือ… สมมุติว่าเราเหยียบแผ่นด้านหน้า…

มันก็จะสุ่มให้ สึบาสะตัวแตกแทนเรา สินะ"

สึบาสะพยักหน้า

"ใช่… ชั้นคิดว่าแบบนั้น"

สายตาเขาเริ่มคมขึ้น

ความกลัวยังอยู่… แต่ตอนนี้ผสมกับความ ระมัดระวังและความคิด

ทุกก้าวต่อไป…

ไม่ใช่แค่การเดินเพื่อกดปุ่มอีกแล้ว แต่เป็น การเดินเพื่อเอาชีวิตรอดและปกป้องเพื่อน นาโอยะยืนมองอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มเย็นยะเยือกยังไม่จาง

"ดวง… กำหนดชะตาของพวกเธออยู่ทุกก้าว"

และเวลานับถอยหลัง… ยังคงเดินต่อไป

4 นาที 22 วินาที เหลือเวลาให้นักเรียนตัดสินใจต่อไป

"ทำไมรู้สึกเหมือนเราอยู่ไกล… ทั้ง ๆ ที่ห้องเรียนก็ไม่ได้ใหญ่นะ…"

เสียงสึบาสะกระซิบเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความสงสัยและความตึงเครียด เขามองไปรอบ ๆ

ไฟฉุกเฉินกะพริบวูบวาบ ร่างเพื่อนบางคนยังสั่นเทาอยู่ตรงมุมห้อง นาโอยะยืนมองด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก เหมือนกำลัง เพลิดเพลินกับความกลัวของพวกเขาสึบาสะสูดหายใจลึก แล้วค่อย ๆ ก้าวไปทีละแผ่น

แผ่นแรก…??

ปลอดภัย

แผ่นสอง…??

หัวใจเต้นแรง

แผ่นสาม…

เสียง??

ติ๊ก

จากพื้นเหมือนเตือนว่า “ดวงของเธอกำลังถูกสุ่ม”

ทุกก้าว…

ทุกการเคลื่อนไหว…

เป็นการทดสอบ ดวงและสติ แม้จะคิดว่าตัวเองระวังที่สุด แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่า แผ่นถัดไปจะรอดหรือพัง โอบะอยู่ข้าง ๆ มือสั่นเล็กน้อย แต่จับมือสึบาสะแน่น

"ต้องรอด… เราต้องรอดไปด้วยกัน"เสียงของโอบะทำให้สึบาสะรู้สึกมั่นใจขึ้นนิดหน่อย นาโอยะยืนมองไม่ไกล รอยยิ้มเย็นเยียบยังคงอยู่

"ดวง… กำหนดชะตาของพวกเธออยู่ทุกก้าว"

และทุกครั้งที่สึบาสะก้าว… ความตึงเครียดก็เพิ่มขึ้นเพราะ เพียงแค่ก้าวเดียว… อาจหมายถึงชีวิตหรือความตาย

จบตอนที่ 2

"ในเมื่อเธอใกล้ถึงปุ่มแล้ว… งั้นเราจะ เพิ่มโอกาสสุ่มดีกว่านะ"เสียงเย็นยะเยือกของนาโอยะดังก้องในห้อง

"จาก 50-50 เป็น… 60 ต่อ 40 นะ"

สึบาสะได้ยินคำพูดนั้น… เบิกตากว้าง

หัวใจเต้นแรงราวกับกำลังจะหลุดออกจากอกเหงื่อไหลซึมตามขมับ

โอบะยืนข้าง ๆ สังเกตสีหน้าสึบาสะ

"หะ… หมายความว่า… โอกาสรอดของเธอน้อยลงแล้วใช่ไหม…"

เสียงโอบะสั่นพร่า แต่เต็มไปด้วยความหวังที่จะช่วยเพื่อน

สึบาสะกัดฟันแน่น

“ชั้นต้อง… ต้องรอดให้ได้… ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม”

ความกลัวปะปนกับความมุ่งมั่นทุกย่างก้าวข้างหน้าจะกลายเป็น เดิมพันชีวิตจริง ๆ

นาโอยะยืนเงียบ รอยยิ้มเย็นยะเยือกยังคงอยู่สายตาจับจ้องที่ทุกก้าวของสึบาสะ ราวกับจะบอกว่า… ดวงกำลังถูกทดลองอย่างเต็มที่ สึบาสะก้าวเท้า…และทุกวินาที… ทุกการแตะพื้น…กลายเป็น การต่อสู้กับโชคชะตาแบบเรียลไทม์ สึบาสะค่อย ๆ เหยียบแผ่นด้านหน้า

ทุกฝีเท้าดังก้องในห้องมืดลับกับเงาของนักเรียนเสียงหัวใจของทุกคนเหมือนจะดังเกินหู

ทันใดนั้น… เสียง ปัง! ดังสนั่น เพื่อนนักเรียนอีกคนในห้องสะดุ้งก่อนจะเริ่ม ตัวแตกเศษของเหลวสีแดงฉีดกระจายเต็มพื้นที่

สึบาสะก้าวถอยเล็กน้อย หัวใจเต้นรัว มือสั่นจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้

“แสดงว่า… ต่อให้ชั้นก้าวแล้วปลอดภัย…คนอื่นก็ยังสุ่มตัวแตกแทนได้อยู่ดีสินะ…”สึบาสะคิดในใจ

สายตากวาดไปรอบ ๆ เพื่อน ๆ ที่ยังยืนอยู่ความกลัวกัดกินทุกคนอย่างไม่หยุด

โอบะจับมือสึบาสะแน่น

"เราต้องรอด… ไม่ว่าจะยังไง เราต้องรอดไปด้วยกัน"เสียงสั่นพร่าเต็มไปด้วยความหวังและความกลัว

นาโอยะยืนมองอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มเย็นยะเยือกยังคงอยู่

"ดวง… กำหนดชะตาของพวกเธออยู่ทุกก้าว"

สึบาสะสูดหายใจลึกแล้วก้าวต่อไป…ทุกก้าวคือ การเสี่ยงกับชีวิต และ โชคชะตา จะเป็นผู้ตัดสิน

"โอบะ… เลิกพูดคำเดิมเถอะ…"

เสียงสึบาสะแผ่วแต่เต็มไปด้วยความเข้มเขาไม่อยากฟังคำพูดปลอบใจอีกแล้วตอนนี้… ทุกอย่างขึ้นอยู่กับ การตัดสินใจและโชคชะตา

สึบาสะสูดหายใจลึกค่อย ๆ ก้าวไปเหยียบแผ่นต่อไปทีละแผ่นทุกก้าว… แผ่นด้านหน้ากลายเป็นเดิมพันชีวิต ทันทีที่เท้าแตะพื้น ปัง! เพื่อนในห้องคนหนึ่ง… ตัวแตก เศษเนื้อและของเหลวสีแดงกระเด็น สึบาสะไม่หยุดเหยียบต่อไป… ปัง! ปัง! เพื่อนอีกสองคนตัวแตกตามลำดับ

เสียงกรีดร้องดังระงม บางคนถอยหลังจนล้มลงมือสั่น… ใจเต้นระส่ำ โอบะยืนอยู่ข้าง ๆ จับมือสึบาสะแน่น

"สึบาสะ… เราต้องรอดไปด้วยกัน…"

แต่เสียงโอบะเองก็สั่น… เหมือนความหวาดกลัวกำลังจะกินเขาเข้า นาโอยะยืนมองอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มเย็นยะเยือกยังไม่จาง

"ดวง… กำหนดชะตาของพวกเธออยู่ทุกก้าว"

ทุกการเหยียบของสึบาสะ… กลายเป็น เครื่องมือทดลองโชคชะตา สึบาสะไม่แม้แต่จะมองเพื่อนที่ตัวแตกไปแล้ว หัวใจโฟกัสเพียงที่ แผ่นต่อไป… และปุ่มด้านหน้าเพราะทุกวินาที… อาจหมายถึง ชีวิตหรือความตายของเขาและโอบะ

"อีก 3 ก้าวเท่านั้น… ก็ถึงแล้ว…"

เสียงสึบาสะแผ่ว แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเหงื่อไหลซึมตามขมับ หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกจากอก โอบะยืนข้าง ๆ มือจับมือสึบาสะแน่น สายตาเต็มไปด้วยความกังวล

"สึบาสะ… ระวังนะ… ทุกก้าวอาจเป็นก้าวสุดท้าย…"

นาโอยะยืนมองไม่ไกล รอยยิ้มเย็นยะเยือกยังคงปรากฏบนใบหน้า

"ดวง… กำหนดชะตาของพวกเธออยู่ทุกก้าว"

น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังสะท้อนในห้องมืด สึบาสะก้าว

ก้าวแรก.

จาก 3 ก้าวสุดท้าย หัวใจเต้นแรง ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ แผ่นพื้น… เงียบสงบ แต่ในความเงียบนี้… คือความเสี่ยงสูงสุด

ก้าวที่สอง…

เสียง ติ๊ก ดังขึ้นเหมือนเตือนภัยเหงื่อไหลเป็นทาง มือสั่นราวกับควบคุมไม่ได้

ก้าวสุดท้าย…

เท้าแตะพื้น…

ความตึงเครียดในห้องพุ่งสูงสุด ทุกสายตาจับจ้อง…ทุกลมหายใจราวกับหยุดเดิน เพราะเพียง หนึ่งก้าว… อาจหมายถึงชีวิตหรือความตาย

สึบาสะก้มตัว… กดปุ่ม

หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกจากอก สายตากวาดไปรอบ ๆ ห้อง มองเพื่อนนักเรียนคนอื่น ๆ… รวมถึงโอบะอยากเห็นรอยยิ้ม ความโล่งใจ…

แต่ทันใดนั้น…

เสียง ปัง! ปัง! ปัง! ดังสนั่น เพื่อนทุกคนในห้อง… ตัวแตกพร้อมกันเศษเนื้อและของเหลวสีแดงกระจายเต็มพื้น โอบะ… เพื่อนคนเดียวที่ยืนข้างเขา… ก็ไม่รอดร่างของโอบะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

สึบาสะยืนนิ่ง

ตาค้าง… ความโล่งใจหายไปทันที ความตระหนกและความเสียใจเข้าครอบงำมือสั่นราวกับจะควบคุมตัวเองไม่ได้ นาโอยะปรากฏตัวใกล้ ๆเสียงเย็นยะเยือกดังสะท้อนทั่วห้อง

"โอ้วว… ขอแสดงความยินดีด้วยนะ…ที่นายผ่าน เกมที่ 1 มาได้…"เขายิ้มบาง ๆ

"ชั้นไม่ได้บอกไปสินะ… ว่า ถ้ากดปุ่มแล้วจะเกิดอะไรขึ้น…"เสียงเขาเย็นยะเยือก จนความสยองแผ่ซ่าน

"ก็… ตามที่เห็นนั่นแหละ…คนที่รอดจะมี แค่คนที่กดปุ่มเท่านั้นนอกนั้น… ตาย"

สึบาสะยืนอยู่ท่ามกลางเศษซากเพื่อน ๆ

ความรู้สึกช็อก… ผสมกับความเจ็บปวดอย่างไม่อาจบรรยายและหัวใจของเขาก็เริ่มหนักอึ้ง… เพราะ เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น