...บทนำ...
"จ..เจ็บ"
"กูไม่เจ็บมั้ง!"คำพูดหยาบคายเเละการกระทำที่รุนเเรงถูกเเสดงออกมาจนหญิงสาวเริ่มผวา หญิงสาวเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองกำลังต่อต้านคนที่ไม่ควรเสียเเล้ว
"ปล่อยย อื้อ.."
"อ้าปาก!"ชายหนุ่มใช้เน็กไท ปิดคาดปากเธอไว้
"อื้ออ"
"ไว้ถ้ากูจะจูบกูจะเเกะให้ ตอนนี้เหนื่อยที่จะฟัง"
ร่างเเกร่งจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองกับของหญิงสาวจนหมด
ก่อนจะ...(โปรดติดตาม)
——————
1เดือนก่อน
..มหาลัย
"นาโน ช่วยหน่อยสิ "
"อะไรอีกหล่ะทีนี้"หญิงสาวเอื้อมละอากับเพื่อนตัวดี
"รายงานมันยากไปอ่ะ"
"เเล้ว?"
"ทำให้หน่อยสินะ นะ"
"เเนน เเต้องหัดทำเองบ้างไม๊"
"ก็ไม่ว่างนี่นา "
"คนที่มีเวลาน้อยกว่ามันฉันนะ"
"ก็เเกทำเร็วกว่าใคร"
"เอามาๆ พอเเล้วนะงานสุดท้ายนะ"
"okเพื่อนรัก น่ารักที่สุด"
นาโน ประธานคณะเเพทย์ ปีนี้เธอเรียนปีสุดท้ายเเล้วหลังจากนี้เธอต้องไปฝึกงานที่รพ.
ใบหน้าขาวใสไร้เครื่องสำอางของเธอถูกบดบังด้วยเเว่นตาหนา เเละบดบังรูปร่างด้วยเสื้อตัวหนาที่ใส่มาประจำ ไม่ใช่ว่าเธอไม่สวยเเต่เธอก็มีเหตุผลบางอย่างที่ต้องปกปิดตัวตน
..สถานบันเทิงKC PUB
"เฮ้ย นั่งทำไรอยู่วะ ไม่เห็นเรียกสาวมานั่ง"
เท็กซัส หนุ่มเจ้าสำราญเดินเข้ามาทักทายคนบนโต๊ะพร้อมกับเพื่อนอีกคน
"..." ไร้การตอบรับจากบุคคลปลายทาง
"เห้อ มึงก็ทักมัน ไม่ดูอารมณ์มันเลย"มาคัส ทักท้วง ก่อนจะเดินไปกอดคอคนบนโต๊ะ
"เอาน่า!ถ้ามันไม่ดีก็ปล่อยๆไป" มาคัสเอ่ย
"เรียกสาวมาดิ๊ วันนี้กูต้องได้สักคน"
"ไอ่ เท็กมึงห่วงเพื่อนหน่อย"
"ก็ไอ่คุณไวน์ มันทำตัวเอง"
พูดดังนั้นก็เท็กซัสก็เรียกผู้หญิงมานั่งด้วย2คน ให้คนนึงนั่งบนตัก เจ้าตัวก็ล้วงมือปัดป่ายไปทั่วไม่เกรงใจคนข้างๆ
"เสียดายที่พี่ใหญ่ไม่มา"มาคัสพูด
"เออ ช่วงนี้ไอ่พี่โช มันหายหัวเลย คงวุ่นอยู่กับธุรกิจใหม่มั้ง"
"..."ไวน์ยังคงนั่งเงียบกระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุด
ปั้ง! จู่ๆไวน์ก็ทุบโต๊ะอย่างเเรง จนทุกคนตกใจ ไวน์ชายหนุ่มมาดนิ่งเดินออกไปจากโต๊ะ ก่อนละลงไปหยุดที่โต๊ะชั้นล่าง
...
wine:
หมับ!!
"ว..ไวน์"
ผมเดินไปคว้าข้อมือโซเฟีย เเฟนสาวผมที่กำลังจูบอยู่กับผู้ชายอีกคน
"กูบอกให้มึงอยู่บ้าน ทำไมเสือกมาเเรด!"
"คือว่า โอ้ย" ไม่ทันให้เธอพูดจบผมก็ลากเธอกลับ เเล้วก็อย่าคิดว่าผู้ชายที่มันจูบกับเเฟนผมจะรอดนะ หึ ฝันไปเถอะ!!
"ไวน์ ปล่อยนะ"
"อยากได้อะไรกูก็ให้ทุกอย่าง เเล้วยังต้องการอะไร "
"เราเลิกกันเถอะไวน์"
"กูไม่เลิก!!"
"เฟียเหนื่อย เฟียอยากมีอิสระ"
ผมเกลียดคำนี้ เธอบอกเลิกผมมาตลอด ที่ผมไม่เลิกเพราะเวลาที่ผมรักใครผมก็ให้ใจหมด
"กลับบ้าน!!!"ผมลากเธอกลับ
"ฮื้อๆ"โซเฟียร้องไห้ออกมาเเบบไม่สนใจใคร ผมยังคงฝืนเธอลากเธอกลับมาที่บ้านเเละขังเอาไว้ในห้อง ก็เวลาที่ผมไม่อยู่เธอก็เเอบหนีออกมาเที่ยวตลอดก็เลยต้องขัง
ผมพาโซเฟียเข้ามาในห้องก่อนจะปรับความเข้าใจกับเธอ
"ไหนเธอบอกว่ารักฉัน"
"เฟียอยากมีอิสระ เราเลิกกั..."โซเฟียพูเยังไม่จบ เธอมองไปทางชั้นวางของในห้องก่อนจะเปลี่ยนท่าทีมากอดผม
"อะไร?"ผมจ้องเธอ
"เเหม ไวน์ซื้อให้เฟียหรอ" เธอเดินไปหยิบกระเป๋าที่ผมซื้อให้ขึ้นมาก่อนจะทำสีหน้าพอใจ
ฟอดด-3- เธอหอมผมก่อนจะมาคลอเคลียผมเหมือนที่เคยทำ มันเป็นเเบบนี้ทุกครั้งที่ผมซื้อของให้เธอ
"เฟียรักไวน์นะ เเต่ไวน์ก็ต้องปล่อยเฟียเที่ยว บ้างสิคะ"
"ทำไมต้องไป?"
"อยู่เเต่ในห้องก็เบื่อเเย่สิ"
"ไม่เคยบอกว่าห้ามเที่ยวเเค่ไม่ให้นุ่งกับผู้ชายอื่น"
"ก็.."
"ทำไม่ได้?"
"ได้สิคะ รักไวน์นะ" เธอพูดเเบบนี้มาไม่รู้กี่หนเเต่ทุกครั้งเธอก็ไปมีผู้ชายคนอื่นอยู่ดี เเต่ผมรักเธอเกินกว่าจะปล่อยเธอไป ผมจึงพยายามติดตามเธออย่างน้อยก็ไม่ปล่อยให้หน้าไหนมาเอากับเเฟนตัวเองเเน่
nano:
..มหาลัย
"นาโน เมื่อวานไปไหนมาโทรหาเเกไม่ติด" เเนนเพื่อนสาวทัก เห็นมันบ้าๆบอๆเเบบนี้มั้นก็เป็นถึงดาวคณะเเพทย์เลยทีเดียว
"ปิดเน็ตหน่ะ"
"ห๊ะ!"
"อยากอยู่คนเดียว"
"เดี๋ยวๆเเก เกินไปล่ะ ควรมีสังคมบ้างไม๊วะ"
"ไม่หล่ะ"
ฉันตอบไปเเบบนั้นก่อนจะเดินไปกินข้าวที่โรงอาหาร ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีนะ เเต่ถ้าสังคมมันทำให้ชีวิตที่ควรสงบสุขมันวุ่นวายจะไปมีทำไมจริงไม๊
ฉันเดินไปสั่งข้าวที่โรงอาหาร
"ป้าเอาเหมือนเดิมค่ะ/ครับ"
เสียงผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาเเทรกระหว่างสั่งข้าว
"อ่อ เชิญก่อนก็ได้ค่ะ"
ฉันมองหน้าผู้ชายคนนั้นอย่างนึกสงสัย ไม่เคยเห็นในคณะนะ เเล้วเคยมากินข้าวที่นี่บ่อยด้วยหรอถึงสั่งเเบบเคยชินขนาดนั้น
"อ๋อ ไม่เป็นไรหรอจ้า เอาไปพร้อมกันเลยยังไงก็สั่งเหมือนกันอยู่เเล้ว ข้าวผัดเเยกหมูเเยกไข่ไม่ผัก เเหม่ป้าตกใจเลยนะเนี่ยไม่คิดว่าจะมีคนสั่งเหมือนกันถึง2คน ปกติมาคนละเวลา วันนี้บังเอิญจริงเชียว"
ป้าร้านข้าวทักก่อนจะยื่นมาให้เรา2คน พอเอาข้าวไปวางก็เลยไปซื้อน้ำต่อ
"เอา นมฮอกไกโดไข่มุกหวานน้อยค่ะ"
"อุ้ย หนูนาโน นมนั่นพึ่งหมดเมื่อกี้เลยผู้ชายคนนั้นพึ่งสั่งไป"
ฉันหันมองตามที่ป้าชี้ ผู้ชายคนนี้อีกเเล้วหรอเนี่ย เขาเป็นฝาเเฝดฉันหรือไง ไม่สบอารมณ์เลย
ฉันเดินมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะลงมือทานข้าวไแป ทำรายงานที่อาจารย์สั่งไป
"นี่นาโน รายงานเสร็จยังหรอ"เเนนถามก่อนจะมานั่งโต๊ะข้างฉัน
"ของเเกเสร็จเเล้วอยู่ในกระเป๋า"
"เชี้ยยย เเกมุมดีชิบเลย "
"อะไรอีก?"บางทีฉันก็เหนื่อยเวลาคุยกับเพื่อนตัวเองนะ
"เเกมองตรงนั้นดิ นั่นพี่เท็กซัส กับพี่ไวท์ไง โอ้ยนั่งตรงนี้ประสานสายตาได้เลยนะเนี่ย"
ฉันมองตามที่เเนนบอก อ่อ ตานั่นชื่อไวน์สินะ เหมือนจะไม่ได้อยู่คณะนี้ทั้งคู่ เเต่ยอมรับว่าหล่อเอาเรื่องเลย
คนที่ชื่อเท็กซัสเหมือนจะเห็นมาคณะนี้เป็นช่วงๆ มาทีก็พาสาวสวยที่คณะกินข้าวที ไม่เคยซ้ำคนเลยสักครั้ง ส่วนไวน์นั่นก็ดูไม่สนโลก นั่นกดโน้ตบุ้คทำอะไรตลอดเวลา
"เฮ้อ อยากได้พี่เค้าจัง"
"เเกก็บ้า เรียกเขาพี่ ขีดบนเสื้อมันปี3รุ่นน้องเราไม่ใช่หรือไง"
"พี่เเท็กซัสรุ่นเดียวกะเรานะเเกเขาดรอปไป1ปี"
"อ่อ"
"สรุปคนที่เเกมองมาตั้งเเต่เมื่อกี้คือน้องไวน์สินะ คิคิ"
"มองอะไรเเก ก็เเกบอกให้มอง"
"ยัยนั่นใครกันนะ ที่นั่งข้างพี่เท็ด"
ฉันปรายตามองไปเห็นน้องปี1นั่งข้างเท็กซัสก่อนจะลุกไปซื้อข้าว
โครม!
"ว้าย"
"อุ้ย พี่ขอโทษนะน้องไม่ได้ตั้งใจ"
เเนนเพื่อนสาวฉันขัดขาน้องจนล้มลง
"เฮ้ย เเนน ทำไรเเกเนี่ย "ฉันรีบวิ่งไปช่วยพยุงน้อง
"เปล่าเเก น้องสะดุดขาเราเอง"
สะดุดบ้าไรหล่ะถึงจะนั่งทำงานเเต่สายตาก็เหลือบเห็นนะว่ามันจงใจ
"ลุกก่อนนะ เดี๋ยวพี่ซื้อข้าวให้ใหม่"
"ไม่เป็นไรค่ะ"
"พี่ขอโทษเเทนเพื่อนนะ พอดีมันเด็กขี้อิจฉาหน่ะ"
"เอ้าเเก!" เเนนเเว้ด
"เอาน่าๆ เเกก็ไว้เราคุยกันนะ" ฉันเดินพาน้องไปซื้อข้าวใหม่ก่อนที่จะส่งน้องที่โต๊ะ
วินาทีนั้นฉันสัมผัสถึงใครบางคนกำลังมองฉันอยู่ตลอดเวลา เเต่พอหันไปรอบข้างกลับไม่เจอดวงตานั้น
"ชิเเก"เเนนทำหน้างอลเมื่อฉันกลับมานั่งที่โต๊ะ
"อะไรเเก ฉันเป็นประธานนะต้องดูเเลน้องประเเกก็ด้วยโตเเล้วนะ"
"ก็อิจฉาอ่ะ"
"เออจ้าา ทีงี้ล่ะยอมรับ เขาไม่มายุ่งก็ดีเเล้ว ถ้าเขามายุ่งกับเเกเเล้วโดนทิ้งๆขว้างๆมันเจ็บกว่ามากนะ"
"จ้าาา เเม่ เเต่น่าสงสัยนะฉันไม่สวยหรอ"
"ไมอ่ะ"
"ก็พี่เขาควงดาวคณะทุกคณะยกเว้นฉันอ่่ะ"
"อือ น่าเเปลกจริงด้วย"
"ทำไงจะได้บ้างอ่ะ"
"ยังไม่เลิกคิดอีกเเกนี่"
"เออๆ งั้นไปก่อนละกันนะมีนัด"
"อืม โชคดี"
เเนนเดินออกไปไม่วายส่งสายตาให้คนที่ชื่อเท็กซัสทั้งที่คนควงเขานั่งอยู่ข้างๆ หน่ายใจจริง
ฉันนั่งกินข้าวคนเดียวหลังจากที่เพื่อนสาวเดินกลับไป
ฉันกินไปนั่งทำงานที่ค้างไป
ตุ้บ !เสียงทุบโต๊ะดังขึ้น
ฉันเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับโจทย์เก่า ให้ตายสิไม่อยากเจอเลยเเท้ๆ
"หลบ ฉันจะนั่งตรงนี้"เธอพูดเสียงดังจนคนทั้งโรงอาหารหันมามองเธอ
ฉันก็ไม่ได้อยากมีเรื่องตอนนี้ลำพังงานที่ปั่นอยู่ก็ลำบากจะเเย่เเล้ว
ฉันจึงเลือกที่จะลุกออกไปโดยไม่ได้ตอบโต้อะไร
โครม!เธอขัดขาฉันตอนกำลังลุก ทำให้ร่างฉันไปกองอยู่กับพื้น
"มองทำไม ห่ะ"
ฉันหยัดตัวกำลังจะลุกขึ้นอีก เเต่ก็มีบางอย่างล่วงลงมารดหัวฉัน
"อุ้ย ข้าวหลุดมือน่ะโทษทีนะ"
ฉันได้เเต่เก็บอารมณ์กลั้นน้ำตาเอาไว้
พรึ้บ!ตุ้บ เคร้ง เสียงโน้ตบุ้คกับโทรศัพท์ฉันล่วงลงมาจากโต๊ะด้วยน้ำมือของคนตรงหน้า
"ลิลลี่ มันจะมากไปเเล้วนะ"ฉันเริ่มตะคอกเเละมองคนตรงหน้าอย่างเหลืออด
"ทำไมหล่ะ ฉันยังไม่ทำอะไรเลย จริงไม๊"
ลิลลี้ดาวคณะนิเทศน์ หันไปถามเพื่อนตัวเองอีก2คน
ยัยนี่มันบ้าไปเเล้วเเน่ๆ นี่มันจะมากเกินไปเเล้วนะ
สติขาดพรึง! ฉันไม่ทนอีกต่อไป อย่าคิดว่าไม่สู้คนนะ
"อีลิลลี้ จะเอาใช่ไม๊!! "ฉันตะโกนอย่างเหลือดอด ก่อนหยัดร่างตัวเองขึ้นมาถอดเเว่นที่ตอนนี้มันเลอะไปหมดเเละเสื้อคุมตัวนอกออก ก่อนจะพุ่งไปหาลิ้ลลี้ด้วยท่าทางเอาเรื่อง
"อย่าคิดว่ากูไม่สู้เเล้วจะทำอะไรก็ได้นะมึง"ฉันโวย
"ว้าย ปล่อยนะอีนาโน!"
ฉันขึ้นค่อมคนตรงหน้า ตบหน้าเธออย่างเอาเป็นเอาตายจนเลือดซึมออกปาก
คนที่อยู่ในโรงอาหารตกใจกับเหตุการที่อยู่ตรงหน้า บางคนก็ยกกล้องมือถือมาถ่าย บ้างคนก็ยืนเชียส์ด้วยความมันส์
"โอ้ย จอย ลิน ช่วยหน่อยสิวะ"
ปากน้อยๆของลิลลี้เรียกเพื่อนเธอ2คนให้ช่วย เพื่อนนางจับเเขนฉันไว้2ข้าง ก่อนลิลลี่จะได้โอกาสลงมือตบบ้าง
เพี้ยะ!!! เสียงดังสนั่นด้วยเเรงตบของเธอ
"โอ้ย!"จอยร้องเสียงหลง
"อีนาโนเเน่จริงอย่าหลบสิ"
ฉันหลบจนฝ่ามือลิลลี้กระทบกับใบหน้าจอยเพื่อนเทออย่างจัง ก่อนที่ฉันจะยกตัวกระโดดถีมคนตรงหน้าจนเซถลาไปชนกำเเพง เเล้วกระเเทกศอกตัวเอง2ข้างจนหลุดจากพันธนาการ
"กูย้ายคณะมา มึงยังจะมาตามหลอกหลอนกูนะลิลลี้" ฉันกำลังจะเดินไปตบซ้ำ
หมับ! มือของใครบางคนยั้งไว้
"ค.คลาส"ยังไม่ทันพูดฝ่ามือหนาก็ฟาดเข้าเต็มเเรงที่หน้าฉัน
เพี้ยะ!! ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเเฟนเก่าตบฉันจนตัวฉันลงไปกองกับพื้น
"คลาสลิลลี้เจ็บ"นางเขาไปอ้อนเขาทันที
"อยากออกจากมหาลัยมากนักใช่ไม๊!"คลาสขู่
"ออกหรอ? นายจะเอาไง นายนอกใจฉันไปคบยัยนี่ฉันก็ไม่ว่า"
".."
"นายบอกเลิกฉัน ก็ไม่เคยว่า"
"คลาสคะเอามันออกเถอะค่ะ"ลิลลี้เเทรก
"หุบปากเธอซะ ฉันย้ายจากคณะนิเทศน์ออกมาอยู่คณะเเพทย์เพื่อไม่พบหน้ากันจะได้ไม่มีปัญหา ฉันก็ทำ"
".."
"เห็นชัดๆว่ายัยนี้มายุ่งกับฉันก่อน"
น้ำตาที่กลั่นไว้มันเริ่มไหลออกมาจากเเก้มทั้ง2ข้างของฉัน ทั้งที่ฉันเคยเป็นดาวคณะนิเทศน์ตอนอยู่ปี1เเต่คลาสกลับบอกให้ย้ายออกไปหลังบอกเลิกฉันไปคบกับลิลลี้ ตลอดเวลาฉันไม่เคยได้สงบสุข ลิลลี้เเทบจะคอยป่วนตลอดเวลาที่ฉันอยู่คนเดียว
"อยากไล่ออกก็เชิญ เป็นลูกผอ.หนิคงไม่ยาก"
ฉันก้มหยิบมือถือ เเละโน้ตบุ้คที่พังเดินออกไปจากตรงนี้ด้วยน้ำตาที่ยังพรั่งพรูออกมาไม่หยุด"
เพื่อวิธีการเล่นเพิ่มโปรดดาวน์โหลดMangatoon APP!