ตอนที่1เเผนการลับของยัยผมเขียว

คนหนึ่งก็หน้าดุ ดุเก่ง ดุทุกวัน แต่อยู่ดี ๆ ก็ชอบมาจับปอยผมเล่นซะงั้น! ส่วนอีกคนก็ตัวเล็กนิดเดียว แต่ขยันกวนประสาทและหยอดมุกมึน ๆ ใส่ได้ตลอดเวลา

มาเอาใจช่วย 'วาวา' ยัยตัวแสบผมเขียว ว่าจะละลายน้ำแข็งในใจของ 'นายปอนด์' พ่อหนุ่มผมแดงคนดุคนนี้ได้สำเร็จหรือไม่? ในนิยายโรแมนติก-คอมเมดี้ที่จะทำให้คุณยิ้มไม่หุบ!"ถ้าโดนจับได้... ฉันต้องกลายเป็นศพเฝ้าห้องสมุดนี้แน่ ๆ"

'วาวา' สาวน้อยร่างเล็กพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตากลมโตคู่สวยลอกแลกไปมาด้วยความหวาดระแวง มือบางกระชับโทรศัพท์มือถือที่เปิดไฟฉายดวงน้อยส่องสว่างไปยังชั้นหนังสือไม้สักราคาแพงที่เรียงรายอยู่รอบตัว

เรือนผมสีเขียวมินต์สว่างอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอสะท้อนกับแสงไฟในความมืด ดูราวกับภูตจิ๋วที่แอบเข้ามาขโมยสมบัติในปราสาทเจ้ายักษ์ และใช่... เจ้ายักษ์ที่เธอพูดถึงก็คือ 'คุณปอนด์' ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำเกือบสองเมตร เจ้าของคฤหาสน์และห้องสมุดสุดหรูแห่งนี้ เขาเป็นคนนิ่งขรึม นัยน์ตาคมดุจนไม่มีใครกล้าสบตา แถมยังมีเส้นผมสีแดงเพลิงโดดเด่นที่ระบุตัวตนได้ง่ายสุด ๆ ใครเห็นก็ต้องเดินเลี่ยง แต่เธอดันใจกล้าบ้าบิ่นแอบย่องเบาเข้ามาในรังเสือซะได้!

ภารกิจลับของวาวาในวันนี้ไม่มีอะไรมาก... แค่แอบเข้ามาเอา 'สมุดบันทึกสูตรขนมลับสุดยอด' ของเธอคืน ซึ่งแว่วมาว่าพี่ชายตัวดีดันหยิบสลับและเอามาคืนไว้ที่ห้องทำงานของคุณปอนด์เมื่อตอนกลางวัน

"อยู่ไหนเนี่ย... เล่มหนา ๆ หน้าปกสีน้ำตาล... อ๊ะ! เจอแล้ว!"

วาวาเบิกตากว้างด้วยความดีใจเมื่อแสงไฟฉายไปกระทบกับสันหนังสือเป้าหมายที่วางอยู่บนชั้นล่างสุดของล็อกที่สาม เธอรีบก้าวเข้าไปหาทันที ทว่า... อุปสรรคชิ้นใหญ่หลวงของเธอก็คือ ความสูงอันน้อยนิดของตัวเอง! หนังสือเล่มนั้นดันถูกจัดวางอยู่บนชั้นที่สูงเกินกว่าเอื้อม

"อึด... อื้อหือ อีกนิดเดียว... ขาจะฉีกแล้วนะ!"

ยัยตัวเล็กบ่นอุบพร้อมกับเขย่งขาจนสุดปลายเท้า มือบางพยายามเอื้อมไปให้ถึงขอบหนังสือ ปลายนิ้วแตะโดนสันหนังสือแล้ว แต่อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นเธอก็จะคว้ามันลงมาได้ แต่ยิ่งเขย่งเธอก็ยิ่งเสียการทรงตัวจนตัวแทบจะพิงไปกับชั้นหนังสือ

ฟุ่บ!

ฉับพลันนั้น โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เงาร่างสูงใหญ่ทึบอันคุ้นตาเกินกว่าจะคาดคิดก็ก้าวเข้ามาซ้อนที่ด้านหลังของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ แนวสปอร์ตผสมกลิ่นไม้สนที่แสนเซ็กซี่ลอยมาเตะจมูกอย่างจัง พร้อมกับแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อบดบังแสงไฟจนมิด แผ่นหลังของวาวาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของคนข้างหลังจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ

มือหนาเรียวยาวของใครบางคนเอื้อมผ่านหัวเธอไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้นิ้วคีบหนังสือเล่มที่เธอต้องการลงมาจากชั้นราวกับหยิบของเล่นเด็ก

วาวาตัวแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั้งแผ่นหลัง สมองสั่งการให้หนี แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป

"หาเล่มนี้อยู่เหรอ... ยัยตัวแสบ"

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังและติดจะดุแสนคุ้นเคยดังก้องอยู่เหนือศีรษะ ทำเอาวาวาขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอค่อย ๆ หันหน้ากลับไปทีละนิดจนจมูกรั้น ๆ แทบจะชนกับแผงอกกว้างในเสื้อยืดสีเทาเข้มรัดรูปที่เผยให้เห็นมัดกล้ามแขนเป็นลอนสวยอันทรงพลัง

และเมื่อเธอฝืนใจเงยหน้าขึ้นสบตา... ก็ต้องเจอกับนัยน์ตาคมกริบดุดันภายใต้เรือนผมสีแดงเพลิงของ 'นายปอนด์' ที่กำลังยืนหน้านิ่งสนิทจ้องมองเธออยู่ราวกับเสือที่กำลังมองเหยื่อตัวน้อย

"ค... คุณปอนด์! แฮะ ๆ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย... หล่อจังเลยวันนี้" วาวาส่งยิ้มแห้งแหะ หัวเราะกลบเกลื่อนพลางทำตาปริบ ๆ สู้เสือ หวังว่าลูกอ้อนและคำชมจะช่วยให้เธอรอดชีวิต

"มาทันเห็นหนูท่อผมเขียวแอบเข้ามาซนในห้องทำงานฉันนั่นแหละ" ปอนด์เอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้ายังคงไร้ความรู้สึก แต่นัยน์ตาคู่นั้นแอบฉายแววรู้ทันและมีความขบขันซ่อนอยู่ลึก ๆ เขาปล่อยหนังสือลงบนโต๊ะข้างตัว ก่อนจะขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนวาวาต้องถอยหลังกรูดติดชั้นหนังสือจนหนีไปไหนไม่ได้

"วาวาไม่ได้เป็นหนูท่อนะคะ! วาวาแค่... แค่แวะมาช่วยปัดฝุ่นให้หนังสือในห้องคุณปอนด์ต่างหากล่ะ ดูสิคะ ฝุ่นเยอะเชียว!" ยัยตัวแสบยังคงแถสด น้ำขุ่น ๆ พลางทำท่าปัดไม้ปัดมือไปมาประกอบคำพูด

"โกหกไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่" ปอนด์ดุเสียงเข้ม

แต่แล้วสิ่งที่วาวาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น มือหนาที่ดูทรงพลังของปอนด์กลับยื่นมาข้างหน้า วาวาหลับตาปี๋คิดว่าจะโดนเขกหัวเข้าให้แน่ ๆ แต่สัมผัสที่ได้รับกลับเป็นปลายนิ้วอุ่น ๆ ที่เอื้อมมาจับปอยผมสีเขียวมินต์ของเธออย่างแผ่วเบา เขาใช้นิ้วม้วนเล่นเบา ๆ พร้อมกับจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงจากการเขย่งเมื่อครู่ให้ทัดเข้าที่ข้างใบหู ท่าทางนั้นแม้จะดูนิ่งขรึมและใบหน้ายังคงดุอยู่เหมือนเดิม แต่มันกลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนอย่างประหลาด

"อ๊ะ..." วาวาเบิกตากว้าง แก้มสองข้างเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อและร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวโครมครามจนกลัวว่าคนตัวใหญ่ตรงหน้าจะได้ยิน

"แอบเข้าห้องทำงานล็อกส่วนตัวของฉัน แถมยังทำห้องรกอีก... คิดว่าทำตาโตใส่อ้อนแล้วฉันจะไม่ลงโทษหรือไง?" ปอนด์พูดพลางแกล้งดึงปอยผมเธอเบา ๆ อย่างหมั่นไข้จนวาวาต้องค้อนขวับย่นจมูกใส่

"งื้อ! คุณปอนด์อย่าดึงผมวาวาสิคะ มันเจ็บนะ!" วาวาประท้วงเสียงอุบอิบ พยายามปัดมือหนาออกแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้เลย "แล้วจะลงโทษอะไรล่ะคะ วาวาไม่มีเงินจ่ายหรอกนะ ตัวแค่นี้จะไปทำอะไรได้"

ปอนด์ชะงักไปเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มบาง ๆ ที่ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็คงไม่มีวันมองเห็น ก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน วาวาต้องหดคอหนีด้วยความเขินอาย

"ไม่มีเงิน... ก็ใช้แรงงาน คืนนี้ห้ามกลับบ้าน จนกว่าจะจัดหนังสือทั้งหมดในห้องนี้เข้าที่ให้เรียบร้อย"

"หา?! ทั้งหมดนี่เลยเหรอคะคุณปอนด์! วาวาตัวแค่นี้หยิบชั้นบนไม่ถึงหรอกนะ โหดร้ายที่สุด!" วาวาโวยวายทันทีพลางชี้ไปที่ชั้นหนังสือที่สูงลิบลิ่ว

"หยิบไม่ถึง... ก็เรียกฉันสิ ยัยตัวแสบ" ปอนด์พูดทิ้งท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูนุ่มนวลขึ้นอย่างน่าประหลาด

ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ประจำตำแหน่ง แล้วเปิดเอกสารอ่านต่ออย่างหน้าตาเฉย ทิ้งให้วาวายืนหน้ามุ่ย แก้มป่องด้วยความขัดใจอยู่ตรงนั้น

วาวายกมือขึ้นจับปอยผมตัวเองที่เพิ่งโดนเขาจับเมื่อครู่ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับคนเป็นไข้ 'ตาบ้าเอ๊ย หน้าดุแท้ ๆ แต่ทำไมต้องมาทำเป็นใจดีจับผมคนอื่นด้วยเนี่ย! หัวใจจะวายตายอยู่แล้วนะ!' เธอคิดในใจพลางแอบค้อนใส่คนตัวใหญ่ที่นั่งตีหน้าตายอยู่หลังโต๊ะทำงาน โดยที่ไม่รู้เลยว่า คนหน้าดุผมแดงคนนั้นกำลังแอบซ่อนรอยยิ้มเอ็นดูไว้ภายใต้หน้ากากขรึม ๆ นั้นอย่างมิดชิด!

***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***