ในโลกที่นายลืม ฉันยังจำ
ลมเย็นพัดผ่านทุ่งหญ้าแห้งสีซีด
ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่น เหมือนโลกทั้งใบกำลัง “หยุดหายใจ”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งลืมตาขึ้นช้า ๆ
Aren นอนอยู่บนพื้นดินแข็ง
ร่างกายหนักอึ้ง เหมือนเพิ่งผ่านอะไรบางอย่างมา…แต่เขาจำไม่ได้
“ที่นี่…ที่ไหน…”
เสียงของตัวเองแหบแห้งอย่างประหลาด
เขาพยายามลุกขึ้น
มือที่แตะพื้นเต็มไปด้วยรอยด้าน
ไม่ใช่มือของคนที่ใช้ชีวิตสบาย
ข้อมือซ้ายมีสายรัดเก่า ๆ สีซีด
มันแน่นพอดี…เหมือนถูกใส่มานาน
แต่เขาไม่รู้ว่ามันมาจากไหน
หรือ…ใครเป็นคนให้
Aren กวาดสายตามองรอบตัว
ไม่มีบ้าน ไม่มีผู้คน ไม่มีเสียง
มีเพียง “ความว่างเปล่า”
แล้วจู่ ๆ—
“...ในที่สุดก็เจอ”
เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง
Aren หันกลับไปทันที
เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
ลมหอบเส้นผมสีน้ำตาลของเธอให้ปลิวเบา ๆ
ดวงตาของเธอ…สั่นไหว
เหมือนกำลังพยายาม “กลั้นบางอย่าง”
Elira
“นาย…”
เธอพูดช้า ๆ เหมือนกลัวคำพูดตัวเอง
“…ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ”
Arenขมวดคิ้ว
“เธอเป็นใคร”
คำถามนั้น
ทำให้ทุกอย่าง “หยุดลง”
Elira ไม่ตอบทันที
มือของเธอกำชายเสื้อแน่น
เหมือนต้องใช้แรงทั้งหมดเพื่อยืนอยู่ตรงนั้น
“…งั้นสินะ”
เธอยิ้มบาง ๆ
แต่ดวงตา—ไม่ยิ้มเลย
“นายลืมไปแล้ว”
Arenเงียบ
คำพูดนั้นไม่เจ็บ
แต่มัน “ว่างเปล่า”
เหมือนมันควรจะมีความหมาย
แต่เขาเอื้อมไม่ถึง
“เรารู้จักกันเหรอ”
เขาถามตรง ๆ
Elira หัวเราะเบา ๆ
“…เคย”
คำตอบสั้น ๆ
แต่หนักอย่างประหลาด
ลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย
พัดชายเสื้อของทั้งสองให้ปลิวสวนกัน
“งั้นช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม” Aren พูด
“ว่าฉันเคยเป็นใคร”
Eliraเงียบไปนาน
สายตาของเธอมองเขา…เหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง
สุดท้าย—
เธอส่ายหัว
“ยังไม่ได้”
คำตอบนั้นทำให้ Aren ไม่พอใจเล็กน้อย
“ทำไม”
Eliraก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว
ใกล้พอที่เขาจะเห็นว่า
มือของเธอกำลัง “สั่น”
“เพราะถ้านายรู้เร็วเกินไป…”
เธอหยุด
“…โลกนี้จะพังอีกครั้ง”
ความเงียบตกลงมา
Arenจ้องเธอ
“เธอกำลังพูดเรื่องอะไร”
Eliraไม่ตอบ
เธอแค่หันหลังให้
“ถ้าอยากรู้…ก็รอดชีวิตให้ได้ก่อน”
คำพูดนั้นเรียบง่าย
แต่ในจังหวะเดียวกัน—
“กึก…”
เสียงบางอย่างดังขึ้นจากใต้พื้นดิน
Arenชะงัก
พื้นดินเริ่ม “แตก”
เงาสีดำค่อย ๆ คลานออกมาจากรอยแยก
Eliraพูดโดยไม่หันกลับมา
“…เริ่มแล้ว”
Arenมองสิ่งตรงหน้า
ร่างประหลาดที่บิดเบี้ยว
ไม่มีรูปร่างชัดเจน
แต่ “ตั้งใจจะฆ่า”
เขากำหมัดแน่น
ทั้งที่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
แต่ร่างกาย—ขยับเอง
มือเอื้อมไปด้านหลัง
แล้ว—
ดึง “ดาบไม้” ออกมา
เขาหยุดไปเสี้ยววินาที
“…ฉันใช้สิ่งนี้เป็น?”
ไม่มีคำตอบ
มีแค่เสียงคำรามของสิ่งตรงหน้า
Eliraยืนอยู่ข้างหลัง
เธอไม่หันมา
ไม่ช่วย
ไม่พูดอะไรอีก
เพราะเธอรู้ดี—
นี่คือ “จุดเริ่มต้น”
ของทุกอย่าง
หรือไม่ก็—
จุดเริ่มต้นของ “หายนะ” อีกครั้ง
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 11
กกาวน์โหลดทันที
ชอบผลงานนี้ไหม? ดาวน์โหลดแอพ บันทึกการอ่านของคุณจะไม่สูญหาย
Comments