หลังจากบรรยากาศใกล้ชิดเมื่อไม่กี่วันก่อน เจี้ยนหาวก็เริ่มสับสนกับความรู้สึกตัวเองมากขึ้น ทั้งหงุดหงิด ทั้งอบอุ่นเวลาอยู่กับเหรินเจี๋ย จนไม่รู้ว่าความสัมพันธ์นี้ควรจะเรียกว่าอะไร แต่เขายังไม่ทันหาคำตอบ… ก็ต้องเจอเรื่องที่ทำให้หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวแทน
---
เย็นวันศุกร์ ทั้งคู่กลับจากมหาวิทยาลัยด้วยกันเหมือนทุกครั้ง ท้องฟ้าสีเทาหม่น ฝนตั้งเค้า ลมแรงจนกิ่งไม้เสียดสีกันดังกรอบแกรบ เจี้ยนหาวรู้สึกหงุดหงิดโดยไม่ทราบสาเหตุ พอหันไปเห็นเหรินเจี๋ยยังคงถือร่มให้อย่างใจเย็น เขาก็เอื้อมไปดึงร่มมาเหมือนเคย
“อย่ามาทำเป็นใจดีนักเลย ฉันดูแลตัวเองได้”
“แต่พี่ก็เปียกอยู่ดีนี่ครับ” เหรินเจี๋ยตอบเสียงเรียบ พลางเหลือบตามองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
ระหว่างทางกลับบ้าน เสียงฝีเท้าบางอย่างตามหลังมาตลอด ทั้งคู่หยุดเดิน เสียงนั้นก็หยุดด้วย เจี้ยนหาวหันขวับไป ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นนอกจากถนนว่างเปล่าและเงาต้นไม้โยกไหว
“เฮ้ย… อย่าบอกนะว่านายแกล้งฉัน?” เขาเริ่มโมโห
“ผมก็อยากให้เป็นอย่างนั้น” เหรินเจี๋ยพูดเสียงเบา แต่แววตาเข้มขึ้นทันที
---
เมื่อถึงหน้าซอยบ้าน ไฟถนนกระพริบแปลก ๆ อากาศเย็นวูบจนผิดธรรมชาติ เจี้ยนหาวขนลุกซู่ เขาเพิ่งก้าวเท้าเข้าไปในเงามืดใต้ไฟถนน ดวงไฟก็ดับสนิททันที
แล้วเสียงกระซิบแหบแห้งก็ดังขึ้นข้างหู “ตาย… ไปกับฉัน…”
ร่างเจี้ยนหาวถูกแรงมืดบางอย่างกระชากจากด้านหลัง เขาแทบหายใจไม่ออก ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั้งตัว ขาแข็งจนขยับไม่ได้ เหมือนมีมือมองไม่เห็นหลายคู่กดทับอยู่
“เหริน…เจี๋ย!!”
เสียงตะโกนออกมาอย่างไร้สติ เหรินเจี๋ยหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่เคยสงบนิ่งส่องประกายคล้ายรู้ทัน เขาก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเจี้ยนหาวแน่น พร้อมเอ่ยถ้อยคำโบราณภาษาที่เจี้ยนหาวไม่เข้าใจ
ทันใดนั้น ร่มที่เหรินเจี๋ยถืออยู่หักสะบั้น แต่กลับมีแสงสีขาวอุ่นวาบออกมาจากด้ามร่ม แสงนั้นทำให้เงามืดที่รัดตัวเจี้ยนหาวกรีดร้องโหยหวน ก่อนจะสลายหายไปในความมืดรอบซอย
---
เจี้ยนหาวทรุดลงกับพื้น หายใจหอบรุนแรง เหงื่อเย็นท่วมแผ่นหลัง เหรินเจี๋ยย่อตัวลงข้าง ๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อให้โดยไม่พูดอะไร
“เมื่อกี้… มัน… มันคืออะไร?” เสียงเจี้ยนหาวสั่น ไม่เคยกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อน
เหรินเจี๋ยสบตาเขาแล้วตอบเพียงสั้น ๆ
“ผมบอกแล้ว… ถ้าไม่มีผม พี่อาจจะไม่รอด”
หัวใจเจี้ยนหาวกระตุกแรง ประโยคนั้นย้ำเตือนถึงคำทำนายที่เขาเคยไม่เชื่อ วันนี้ เขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกแล้วว่า… คู่หมั้นคนนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องล้อเล่นของผู้ใหญ่ แต่คือเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่าง ชีวิต กับ ความตาย ของเขาเอง
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 15
Comments